‏اگر جنگ شد، اگر اینترنت قطع شد، اگر دیگر نتوانستیم از حال هم باخبر شویم، اگر برای هر کدام از ما ات…

«دِی‌بلال» آواز: وحید موسویکمانچه: بردیا خادمیکافه هنر خرم اباد

امروز را در خانه می‌مانمو در به روی کس نمی‌گشایماما بی در و پیکر است خانه ذهنم!می‌آیند و می‌رونددوستان ناموافقآشنایان ناسازگار …عباس کیارستمی(عکس:بردیا خادمی)@cafe_honar_khorramabad

و کاش وقتی ابرِ غم به گلوی کوچکت می‌رسد،از یاد نبری شانه‌ای در کار نیست،و بهتر است بپذیری همیشه قرار است در آغوشِ باد گریه کنی.زیرا رنج تنهاست، و رنجور تنها‌تر ...#حمید_سلیمی#کافه_هنر_خرم اباد☕️🎨📚@cafe_honar_khorramabad

از اینکه فراموشتون میکنن ناراحت نشید؛ عباس کیارستمی میگه: "علف های نورَسته به جا نمی آورند درختان کهن را..."@cafe_honar_khorramabad

اکنون کجاست؟ چه می‌کند؟‌‌شعر ظاهراً همان چیزی‌ست که فصل‌های مختلف کارنامه‌ی عباس کیارستمی را به‌‌هم وصل می‌کند؛ عکس‌ها را به شعرها و شعرها را به فیلم‌ها و دست‌آخر آدم را به این نتیجه می‌رساند که سیاره‌های منظومه‌ی هنری عباس کیارستمی آن‌قدر به‌هم نزدیکند که نمی‌شود یکی را دید و آن‌یکی را از قلم انداخت؛ به‌خصوص که خودش، در دو دهه‌ی آخر زندگی، گردش این سیاره‌ها را سریع‌تر کرد و لحظه‌ای که همه چشم‌به‌راه فیلمی تازه بودند با عکس‌های تازه‌اش روبه‌رو شدند و وقتی آماده‌ی دیدن عکس‌های دیگرش بودند شعرهای تازه از راه رسیدند؛ عکس‌هایی که کم‌کم سر از فیلم‌هایش درآوردند و شعرهایی که انگار می‌شد به چشم عکسی کاغذی دیدشان.‌ آدم‌های فیلم‌هایش انگار میان شعرها از کلمات ساخته شده‌اند که مدام در جست‌وجوی چیزی هستند؛ دوستی، حقیقت، معنای زندگی یا حتی خاطره‌ای که خیال می‌کنند از یاد برده‌اند. او به‌جای آنکه همه‌چیز را توضیح بدهد، سکوت می‌کرد تا مخاطب ادامه‌ی داستان را در ذهن خودش بسازد. برای همین است که شعرهای کوتاهش و فیلم‌هایش از یک جهان می‌آیند؛ جهانی که در آن، آنچه ناتمام می‌ماند@cafe_honar_khorramabad

وقتی چیزی مرا رنج میداد، در مورد آن با هیچ کس حرفی نمیزدم، خودم در موردش فکر میکردم، به نتیجه میرسیدم و به تنهایی عمل میکردم.نه اینکه واقعا احساس تنهایی بکنم، نه...بلکه فکر میکردم که انسان ها در آخر، باید خودشان، خودشان را نجات بدهند...@cafe_honar_khorramabadهاروکی_موراکامی