📣 #اطلاعیه ◀️ #دوره_منادیان_حکمترهبر معظم انقلاب اسلامی:آینده متعلق به امت اسلامی و تمدن نوین اسلام…

📚 #خلاصه_کتاب📖 «اربعین حسینی؛ امکان حضور در تاریخی دیگر» اثر استاد #طاهرزاده📌 بخش چهارم: اربعین و افقِ مهدوی؛ تمرینِ جامعه‌ی موعود در متنِ تاریخِ حاضر کتاب در این بخش، اربعین را به مثابه‌ی «تجربه‌ای عینی از روحِ مهدوی» معرفی می‌کند؛ نه به معنایِ ظهورِ جسمانی، بلکه به عنوانِ «حضورِ حقیقتی» که هر روز، بیشتر در دلِ تاریخ جلوه‌گر می‌شود و انسان‌ها را از کثرتِ پراکنده، به سویِ «وحدتِ معنوی» سوق می‌دهد. مؤلف، شاخصه‌ی تمدنِ مهدوی را «غلبه‌ی کیفیت‌های الهی بر کمیت‌های مادی» می‌داند؛ جامعه‌ای که در آن، خصومت‌های قومی، طبقاتی و ملی جای خود را به «ایثار و مدارا» می‌دهد؛ همان چیزی که در اربعین، به روشنی قابلِ مشاهده است؛ جایی که ایرانی و عراقی، سنی و شیعه، فقیر و غنی، بدونِ هیچ چشمداشتی در کنار هم قرار می‌گیرند و این، تجربه‌ای است از «سفره‌ی واحدِ الهی» که در آن، نه اختلافِ نژاد و زبان، بلکه «همدلیِ قلبی» و «وفاداری به حقیقت» معیارِ برتری است؛ همان سفره‌ای که در روایاتِ مهدوی، نمادِ هم‌نشینیِ متضادها و نابودیِ کینه‌ها معرفی شده است. اما مؤلف، یک هشدارِ جدّی نیز مطرح می‌کند: اگر این حرکت، صرفاً به عنوانِ یک «عبادتِ فردیِ بی‌اثر در سیاست» یا یک «راهپیماییِ سیاسیِ تقلیل‌یافته» تعریف شود، از رسالتِ تمدنیِ خود تهی می‌گردد و در دامِ «آفاتِ کمی‌نگرانه» گرفتار می‌شود. وظیفه‌ی ما، «تفصیل‌دادن» به این «اجمالِ الهی» است؛ یعنی تبیینِ اربعین به عنوانِ سنگِ بنایِ تمدنی که انقلابِ اسلامی آغاز کرده و با عبور از موانعی همچون وهابیتِ کمیت‌گرا و استکبارِ رو به زوال، به سمتِ تحققِ جهانیِ خود پیش می‌رود. در این مسیر، ظهورِ «زبانی جدید» برای توصیفِ این حرکت، حیاتی‌ترین گام است؛ زبانی که بتواند «عقلِ قدسی» را از ورایِ الفاظِ کهنه به گوشِ تاریخ برساند و نشان دهد که این حرکت، نه یک واکنشِ احساسی، که «اراده‌ی خداوند» برای پایانِ دورانِ سکولاریته و آغازِ تمدنی است که در آن، «دست‌ها و دل‌ها» یک‌دل، به سویِ افقی واحد روانه می‌شوند؛ افقی که همانا «حکومتِ عدلِ جهانیِ مهدوی» است که اربعین، هر سال، یک قدمِ عملی به سویِ آن برمی‌دارد.#گفتمان_انقلاب_اسلامی#بنیاد_علمی_فرهنگی_حیات▶️ @b_hayat

📚 #خلاصه_کتاب📖 «اربعین حسینی؛ امکان حضور در تاریخی دیگر» اثر استاد #طاهرزاده📌بخش سوم: عبور از سکولاریسم؛ بازگشتِ عقلِ قدسی به عرصه‌ی اجتماعیکی از بدیع‌ترین تحلیل‌های کتاب، تبیینِ «تمدن‌سازیِ خودجوشِ مردمی» در بسترِ اربعین است. مؤلف، این حرکت را نه در قامتِ پروژه‌های دولتی یا گفتمانِ روشنفکری، که در «نیتِ ساده‌ی مردمِ عادی» جستجو می‌کند؛ زنی که نان می‌پزد، مردی که گوسفند ذبح می‌کند، یا جوانی که بی‌چشمداشت، آب به دستِ زائر می‌دهد، همگی در حالِ «عبور از تحقیرِ تاریخی» هستند که استعمارِ مدرن بر پیکره‌ی جوامعِ مسلمان تحمیل کرده است. این مردم، شاید نتوانند با ادبیاتِ پیچیده‌ی روشنفکرانه، هدفِ تمدنیِ خود را تبیین کنند، اما «بارِ تاریخیِ حرکتشان»، چیزی جز نفیِ سکولاریسم و بازگرداندنِ «خدا به متنِ زندگی» نیست. مؤلف با اشاره به انقلابِ مشروطه و انقلابِ اسلامی، نشان می‌دهد که همیشه توده‌ی مردم، پیش‌تر از نخبگان، «تغییرِ سرنوشتِ تاریخی» را احساس کرده‌اند؛ چراکه «عقلِ فطرت» آنان، از سفسطه‌های مدرن مصون‌تر است. از این منظر، اربعین یک «کارگاهِ زنده‌ی تمدن‌سازی» است؛ جایی که بدونِ نیاز به نظریه‌پردازیِ انتزاعی، «سبکِ زندگیِ اسلامی» در ساده‌ترین مناسباتِ انسانی جاری می‌شود و «نسبتِ آدمی با خود و غیرِ خود» دستخوشِ دگرگونیِ بنیادین می‌گردد. این دگرگونی، دقیقاً در نقطه‌ای رخ می‌دهد که «عقلِ غربی» از درکِ آن عاجز است؛ زیرا با معیارهایِ کمّی، نمی‌تواند «کیفیتِ ایثار» را بسنجد و آن را نوعی «خرافه» یا «احساسِ زودگذر» تلقی می‌کند، در حالی که این، عینِ «واقعیتِ متعالی» و سنگِ بنایِ تمدنی است که در آن، سوداگری و فردگرایی جای خود را به اخوت و ایثار می‌دهد.#گفتمان_انقلاب_اسلامی#بنیاد_علمی_فرهنگی_حیات▶️ @bonyad_hayat

📚 #خلاصه_کتاب📖 «اربعین حسینی؛ امکان حضور در تاریخی دیگر» اثر استاد #طاهرزاده📌 بخش دوم: نبردِ تمدنیِ کیفیت‌گراییِ شیعی در برابرِ کمیت‌زدگیِ مدرن؛ از کربلا تا خرمشهر کتاب در این بخش، یک نظریه‌ی تمدنیِ بنیادین را به نمایش می‌گذارد: تمدنِ غرب، اسیرِ «سیطره‌ی کمّیت‌ها»ست؛ یعنی قدرت را در عددِ لشکر، انبوهِ سلاح، و انباشتِ ثروت تعریف می‌کند و با همین معیار، پیشرفت و شکست را می‌سنجد. در نقطه‌ی مقابل، حکمتِ حسینی و فرهنگِ اربعین، نظمِ دیگری را بنیان می‌نهد که در آن، «کیفیت» بر کمیت حاکم است؛ یعنی اخلاص، ایثار، و «باطنِ حرکت» تعیین‌کننده‌ی سرنوشتِ تاریخ است. مؤلف با اشاره به تعبیرِ حضرت امام(ره) که «خرمشهر را خدا آزاد کرد» و نیز با مثالِ شهادتِ مظلومانه‌ی امام حسین(ع) در برابرِ سپاهِ سی‌هزارنفریِ دشمن، این راز را آشکار می‌سازد که هیچ‌گاه حرکتِ توحیدی به بن‌بست نمی‌رسد؛ زیرا بن‌بست، مختصِ امورِ مادی است، ولی مسیرِ انبیا و اولیا، با «مددِ غیبی» گره خورده است و اسلحه‌ها و اعداد، تنها بهانه‌ای هستند برای ظهورِ قدرتِ ماوراییِ خداوند در صحنه‌ی تاریخ. این نگاهِ کیفیت‌گرا، هم‌زمان که به کارگیریِ ابزارها را نفی نمی‌کند، از «هیبتِ کمیت‌ها» نیز نمی‌هراسد و امروز، در حماسه‌ی اربعین، میلیون‌ها انسان با پای پیاده و در ساده‌ترین شکل، این حقیقت را تمرین می‌کنند که «عقلِ پوزیتیویستی» و «سوبژکتیویته‌ی غربی» هرگز نمی‌توانند عمقِ این حرکتِ تاریخی را درک کنند؛ چراکه این حرکت، از جنسِ «کشفِ واقعیتی برتر از ماده» است. این نبردِ تمدنی، امروز در مقابله‌ی حزب‌الله با اسرائیل، ایستادگیِ مظلومانِ غزه، و شکستِ هیبتِ آل سعود در یمن، تجلیِ عینیِ خود را نشان می‌دهد و ثابت می‌کند که تمدنِ نوینِ اسلامی، برخلافِ تمدنِ رو به زوالِ غرب، با «امیدِ به ماوراء» و اتکا به «کشفِ اراده‌ی الهی»، نه‌تنها متوقف‌نشدنی است، بلکه یگانه راهِ برون‌رفتِ بشریت از بن‌بستِ تاریخیِ مدرنیته به شمار می‌آید.#گفتمان_انقلاب_اسلامی#بنیاد_علمی_فرهنگی_حیات▶️ @bonyad_hayat

📚 #خلاصه_کتاب📖 «اربعین حسینی؛ امکان حضور در تاریخی دیگر» اثر استاد #طاهرزاده📌 بخش اول: اربعین؛ تولدِ «تاریخِ دیگر» در بسترِ اراده‌ی الهی کتاب با این بنیاد آغاز می‌شود که اربعین، نه یک آیینِ مذهبیِ تکراری، که «رخدادی تاریخی» در امتدادِ سننِ الهی است؛ رخدادی که برای نخستین بار، امکانِ «حضور در تاریخی دیگر» را برای بشریت فراهم می‌آورد. مؤلف، تمدنِ غرب را محصولِ «اومانیسم» و «سوبژکتیویته» می‌داند؛ جهانی که در آن، انسان، خواسته‌های نفسانیِ خود را معیارِ هستی قرار داده و خدا را به حاشیه رانده است. اما اربعین، نقطه‌ی عطفِ این تاریخِ تمام‌شده است؛ جایی که انسانِ مدرن، از تحقیرِ چهارصدساله‌ی خود توسط فرهنگِ سکولار به ستوه آمده و با حضور در این اقیانوسِ انسانی، به دنبالِ «نسبتی دیگر» با خود، جهان و خدا می‌گردد. مؤلف تأکید دارد که «بدون درکِ زمانه، هیچ قدمی به سوی آینده نمی‌توان برداشت» و اربعینِ امروز، همان «زمانه‌ای» است که اگر در آن حضور یابیم، از توهّماتِ غرب‌زدگی رها می‌شویم و درمی‌یابیم که پروژه‌ی مدرنیته، نه تنها ناتمام، که در ذاتِ خود، ضدِّ معنویت و ضدِّ حیاتِ اصیلِ انسانی است. این حضور، آغازِ تمدنی است که در آن، «عهدِ انسان با خدا» بار دیگر اقامه می‌شود و تاریخ، از بن‌بستِ سکولاریته، به سمتِ افقِ تازه‌ای گشوده می‌گردد که در آن، «کشفِ اراده‌ی الهی»، مبنایِ مناسباتِ فردی و اجتماعی می‌شود.#گفتمان_انقلاب_اسلامی#بنیاد_علمی_فرهنگی_حیات▶️ @bonyad_hayat

📚 #معرفی_کتاب📖 کتاب «اربعین حسینی؛ امکان حضور در تاریخی دیگر» اثر استاد #طاهرزاده، یکی از عمیق‌ترین آثاری است که به حماسه‌ی اربعین با نگاهی تمدنی و فلسفی پرداخته است. این کتاب، اربعین را نه یک آیینِ صرفاً مذهبی، که «رخدادی تاریخی» در امتدادِ سننِ الهی معرفی می‌کند؛ رخدادی که در آن، اراده‌ی خداوند برای پایانِ دورانِ سکولاریته و آغازِ تمدنی نوین، در حرکتِ میلیونیِ مردم به سوی کربلا، به ظهور رسیده است. مؤلف با نگاهی فراتر از نگاهِ رایج، این حماسه را نقطه‌ی عطفِ تقابلِ «تمدنِ کیفیت‌گرایِ شیعی» با «تمدنِ کمیت‌زدۀ مدرن» می‌داند و نشان می‌دهد که چگونه این حرکتِ خودجوشِ مردمی، می‌تواند سنگِ بنایِ تمدنی باشد که در آن، خدا بار دیگر به متنِ تاریخِ بشری بازمی‌گردد.🔰 آنچه در ادامه می‌خوانید، خوانشی تحلیلی از این کتاب است که در چهار بخشِ متوالی منتشر خواهیم کرد. 📌 بخش اول: اربعین؛ تولدِ «تاریخِ دیگر» در بسترِ اراده‌ی الهی 📌 بخش دوم: نبردِ تمدنیِ کیفیت‌گراییِ شیعی در برابرِ کمیت‌زدگیِ مدرن 📌 بخش سوم: عبور از سکولاریسم در عمل؛ بازگشت عقل قدسی به عرصه‌ی اجتماع 📌 بخش چهارم: اربعین و افقِ مهدوی؛ تمرینِ جامعه‌ی موعود در متنِ تاریخِ حاضر 🖋️🌱 اگر به دنبالِ درکِ عمیق‌تر از اربعین و جایگاهِ تمدنیِ آن در هندسه‌ی جدیدِ جهان هستید، همراهِ ما باشید.#گفتمان_انقلاب_اسلامی#بنیاد_علمی_فرهنگی_حیات▶️ @bonyad_hayat

🔴 اربعین، منطق تمدنی مقاومت و امت سازی 🔸در میان همه رخدادهای تاریخ اسلام، کمتر پدیده‌ای را می‌توان یافت که همچون اربعین حسینی، همزمان سه ساحت تاریخ، هویت و آینده را در یک منظومه معنایی گرد آورده باشد. اربعین مدرسه‌ای زنده برای بازتولید انسان تمدن‌ساز، جامعه مقاومت و امت منتظر است؛ جریانی که از کربلا آغاز شده، در طول تاریخ استمرار یافته و در افق ظهور حضرت ولی‌عصر(عج) به کمال خویش خواهد رسید.🔸اگر عاشورا، لحظه تجلی فرهنگ مقاومت است، اربعین، لحظه امت‌سازی آن فرهنگ و آغاز جریان تمدنی آن است. در عاشورا حقیقت دین با خون امام حفظ شد و در اربعین، آن حقیقت با حرکت امت در متن تاریخ جاری گردید.از همین رو، اربعین بزرگ‌ترین فرآیند اجتماعی بازتولید هویت توحیدی و تمدن‌سازی اسلامی است؛فرآیندی که در آن، امام محور معنا و امت، حامل و مجری آن معنا در تاریخ می‌شود.🔸در این میان، نسبت ایران با اربعین، نسبتی هویتی، تمدنی و تاریخی است. ایران در سده‌های متمادی، یکی از مهم‌ترین کانون‌های حفظ، تعمیق و ترویج فرهنگ اهل‌بیت(ع) بوده و در دوران معاصر نیز با اتکاء به انقلاب اسلامی، این نسبت وارد مرحله‌ای نوین شده است. انقلاب اسلامی، پیوند میان ایمان، عدالت، مقاومت و مردم را از سطح یک آرمان نظری به یک تجربه تاریخی ارتقا داد و ملت ایران را به یکی از مهم‌ترین حاملان گفتمان مقاومت در عصر حاضر تبدیل کرد.از این منظر، حضور گسترده ملت ایران در اربعین،ظهور عینی یک خودآگاهی تمدنی است؛ خودآگاهی‌ای که انسان ایرانی را در منظومه امت اسلامی تعریف می‌کند و او را از مرزهای قومیت، ملیت و جغرافیا به افق امت واحده ارتقا می‌بخشد. در اربعین، ایران نه در مقام یک واحد سیاسی، بلکه در جایگاه یکی از ارکان شکل‌گیری تمدن نوین اسلامی ایفای نقش می‌کند.🔸شرایط امروز منطقه و تجربه مقاومت ملت ایران در برابر جنگ و فشارهای همه‌جانبه نیز این حقیقت را آشکارتر ساخته است که سرمایه اصلی یک ملت،تنها توان نظامی یا اقتصادی نیست، بلکه قدرت فرهنگی، انسجام اجتماعی و پیوند عمیق امام و امت است. هرگاه این پیوند استحکام یافته، جامعه اسلامی توانسته است سخت‌ترین بحران‌ها را به فرصتی برای تعالی تاریخی تبدیل کند. تجربه مقاومت ملت ایران در شرایط جنگ رمضان، جلوه‌ای از همین سرمایه تمدنی است؛ سرمایه‌ای که ریشه در فرهنگ عاشورا دارد و اربعین، هر سال آن را بازتولید و تقویت می‌کند.🔸در منطق تمدنی اسلام، مقاومت شیوه‌ای از زیستن است که بر ایمان، کرامت، ایثار، مسئولیت‌پذیری و امید استوار است.تمدن‌ها پیش از آنکه با ابزار ساخته شوند، با انسان ساخته می‌شوند و اربعین،بزرگ‌ترین دانشگاه‌ انسان‌سازی در تاریخ است؛ دانشگاهی که در آن، میلیون‌ها انسان بدون اجبار و بدون سازمان‌دهی رسمی، تمرین اخلاص، خدمت، همدلی، مواسات، نظم اجتماعی، تحمل سختی و عبور از فردگرایی را تجربه می‌کنند. این تجربه، همان سرمایه نرم تمدنی است که هیچ قدرت مادی توان تولید آن را ندارد.🔸اربعین را باید یکی از مهم‌ترین سازوکارهای حفظ حافظه تمدنی امت اسلامی دانست. ملت‌ها زمانی از تاریخ حذف می‌شوند که حافظه تاریخی خویش را از دست بدهند؛ اما اربعین هر سال، حافظه عاشورا را از نو احیا می‌کند و اجازه نمی‌دهد نسبت امت با حقیقت ولایت دچار فراموشی شود. این استمرار حافظه، همان استمرار هویت است و استمرار هویت، مقدمه استمرار تمدن اسلامی خواهد بود.🔸اما افق نهایی اربعین، گشودن آینده است.اربعین، آیین انتظار منفعل نیست، بلکه تمرین ظهور است. جامعه‌ای که در آن میلیون‌ها انسان با محوریت محبت امام و عبور از تعلقات فردی گرد هم می‌آیند، در حقیقت بخشی از الزامات جامعه مهدوی را به‌صورت عینی تمرین می‌کنند. از این منظر، اربعین را می‌توان یکی از مهم‌ترین عرصه‌های «تجلی ظهور» دانست.🔸در این هندسه، نسبت امام و امت نیز معنایی عمیق‌تر می‌یابد. امام قطب نظام معنایی جامعه و محور انسجام تاریخی امت است. امت نیز پیکره‌ای زنده است که حیات خود را از اتصال به ولایت می‌یابد. هر اندازه این اتصال عمیق‌تر شود، ظرفیت تمدنی جامعه افزایش می‌یابد؛ زیرا تمدن اسلامی پیش از آنکه بر نهادها استوار باشد، بر ولایت، معنویت و مسئولیت جمعی استوار است.🔰بنابراین، هر گام در مسیر اربعین، تنها پیمودن فاصله‌ای میان نجف و کربلا نیست؛ بلکه گامی در مسیر عبور از تمدن مادی به سوی تمدن توحیدی، گامی در تعمیق پیوند امام و امت، گامی در استحکام مقاومت ملت‌ها، و گامی در نزدیک‌تر شدن تاریخ به افق روشن ظهور است؛ افقی که در آن، وعده الهیِ غلبه حق بر باطل، نه یک آرزو، بلکه حقیقتی محقق در گستره تاریخ خواهد بود.✍ به قلم دکتر محمدصادق تقی‌زاده طبری#گفتمان_انقلاب_اسلامی#بنیاد_علمی_فرهنگی_حیات▶️ @bonyad_hayat