#سفرنامه‌‌_کاروان پردۀ بیست و دوم: مجلس یزید. (قسمت آخر) لطفاً با حال مناسب بخوانید. خطبهٔ آن مستطا…

#سفرنامه‌‌_کاروان پردۀ بیست و دوم: مجلس یزید. (قسمت آخر) لطفاً با حال مناسب بخوانید. خطبهٔ آن مستطاب، کرد عدو را مُجاب، کاخ ستم شد خراب، این هنرِ زینب است. در روایتی از امام رضا آمده که یزید، سر امام را در تشتی گذاشت و میز غذا را بر تشت نهاد، آن‌گاه با…#سفرنامه‌‌_کاروان پرده‌ی بیست و سوم: خرابه‌ی شام.لطفاً با حال مناسب بخوانید.دروازه و شلوغی بازار و بزمِ مِی،با روضه‌ی خرابه برابر نمی‌شود.در نقل‌هایی آمده که مجلس یزید یک جلسه نبود و چند جلسه در چند روز بود، اما نقل متواتر یک الی دو جلسه را تائید می‌کند، لذا یا بین جلسات و یا پس از پایان جلسه‌ی یزید، کاروان را در خرابه‌ای که در کنار کاخ یزید بود، جای دادند و اطراف آن را شُرطه و سرباز قرار دادند. حضرت سجاد در روایتی فرمود: «خرابه‌ای که در شام ما را سُکنا دادند، دیوارهای کوتاه و بلندی داشت که ما هر لحظه می‌ترسیدیم این دیوار بر روی سر خودمان و کودکان بریزد.» در برخی روایات، توصیفاتی برای خرابه‌ی شام آمده است. از جمله این که خانه‌ای که سقف نداشته و دیوارهایش سست بوده است. هم‌چنین بر پایه‌ی گفتگویی که سید نعمت الله جزایری از منهال بن عمرو با امام سجاد نقل کرده، خانه سایبان نداشته و آفتاب به داخلش می‌تابیده و اسیران را از سرما و گرما حفظ نمی‌کرده است. برخی از اسیران می‌گفتند: یزید ما را در این خرابه فرستاده تا بر سر ما خراب شود و ما کشته شویم. از برخی روایات برمی‎آید که اسیران کربلا در خرابه وضعیت مناسبی نداشته‌اند، آفتاب آن‌ها را اذیت می‌کرده و بر اثر آن، صورت‌هایشان پوست انداخته بود. آنان در خرابه برای امام حسین، نوحه‌سرایی و گریه می‌کردند. هم‌چنین در برخی از روایات آمده است: یزید بر خرابه نگهبانانی گذاشته بود که زبان عربی نمی‌دانستند. درباره‌ی مدت اقامت اسیران کربلا در خرابه شام، اختلاف است. در برخی منابع آمده است آنان را در آن‌جا نگه داشتند تا اینکه صورت‌هایشان پوست انداخته بود. برخی از نویسندگان، توقف کاروان اسرا در خرابه‌ی شام، را حدود یک هفته تخمین زده‌اند. برخی از تاریخ‌پژوهان برپایه روایتی از امام سجاد، مدت اقامت در خرابه را دو روز ذکر کرده‌اند. برخی منابع، خوابی از حضرت سکینه در روز چهارمی که در دمشق بوده، نقل کرده‌اند. به گفته‌ی ابن نما حلی، حضرت سکینه خواب دیده بود که پیامبر، حضرت آدم، حضرت ابراهیم، حضرت موسی و حضرت عیسی برای زیارت امام حسین به کربلا می‌روند، در حالی‌که پیامبر محاسنش را به دست گرفته، گاهی به زمین می‌افتاد و گاهی از زمین بلند می‌شد. هم‌چنین حضرت فاطمه، حوا، آسیه، مریم و خدیجه نیز آمده بودند، درحالی‌که حضرت زهرا، دست بر سر گذاشته بود و گاهی به زمین می‌افتاد و گاهی برمی‌خاست. حضرت سکینه خود را به حضرت زهرا رساند و شروع کرد به گریه کردن. حضرت زهرا به او گفت: «سکینه جان، بس است که ناله‌ات جگرم را آتش زد و بندهای قلبم را قطع کرد. این پیراهن آغتشه به خون پدرت حسین است که آن را از خود جدا نمی‌کنم تا خدا را ملاقات کنم.» مرحوم صدرالدین واعظ قزوینی می‌نویسد: به یزیدِ پلید گفتند: دختری صغیره از امام، در خواب، جمال پدر دیده و بس که گریه کرده، آرام ندارد. آن ملعون گفت: بیایید سر پدرش را برای او ببرید تا آرام بگیرد! پس آن سر مطهّر را در میان طشت نهاده، به خرابه آوردند و در مقابل آن مظلومه نهادند. رقیه گفت: این سرِ کیست؟ گفتند: سر بابایت حسين است! پس خود را روی آن سر مطهّر انداخت و شروع کرد سر پدر را بوسیدن و به سر و سینه زدن و آن‌قدر با دستان کوچک خود به دهانش زد که پر از خون شد و با گريه‌های سوزناک خود خطاب به سر چنين می‌گفت: «بابا جان، چه کسی تو را به خون خضاب کرده؟ رگ‌های گلویت را که بريده؟ کدام ظالم مرا در کوچکی، یتیم کرد؟ بعد از تو، یتیمانت را که پرستاری کند تا بزرگ شوند؟» آن صغیره، پیوسته ناله می‌کرد و سر مطهّر را می‌بوسید و خون ریش پدر را پاک می‌کرد، سپس لب بر لبان پدر نهاد و از سخن افتاد و می‌گریست و غشی به آن بانو عارض شد که از نفس افتاد و دیگر به هوش نیامد.- ادامه دارد.- منابع: مناقب آل ابی‌طالب، اللهوف علی قتلی الطفوف، مثیر الاحزان، مدینة معاجز الائمة الاثنی‌عشر، الأنوار النعمانیة،‌ مقتل الحسین، الإیقاد، الامالی، بصائر الدرجات فی فضائل آل محمد(ص)، کامل بهائی، منتهی‌الآمال فی تواریخ النبی و الآل، در کربلا چه گذشت (ترجمه نفس المهموم)، الخرائج و الجرائح، تاریخ قیام و مقتل جامع سیدالشهدا(ع)، بحارالانوار، الارشاد، با کاروان شام، ریاض القدس.- گِرد آورنده: پوریا روحنواز.