پا میشم. لباس میپوشم. خودم رو بهزور میکشم از این گودال بیرون که برم یه گالریایچیزی ببینم و دل…
انتشار: 2026/07/26 18:45 UTCدریافت: 2026/08/01 00:10 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 00:10 UTC
پا میشم. لباس میپوشم. خودم رو بهزور میکشم از این گودال بیرون که برم یه گالریایچیزی ببینم و دلم روشن شه. همین که از در رد میشم، انگار سنگینی دنیا میافته روی پاهام؛ فلج میشم. میرم نون میخرم که لباسپوشیدن رو حروم نکرده باشم. برمیگردم و میبینم که گودال عمیقتر شده. خودم رو پرت میکنم توش؛ اون تهتوهاش که تا چشم کار میکنه تاریکیه.
پستهای تلگرام — بینظمیها ~ آرمین یوسفی
دیدم که برنداشت کسی نَعشَم از زمینخود نعشِ خود به شانه گرفتم، گریستم.- عفیف باختری
سخن اندک و مفید، چنان است که شمعی افروخته، شمعی ناافروخته را بوسه داد و برفت.... مولانا؛ فیه مافیهو شمس تبریز در مقالات:من کو؟ مرا خبر نیستاگر مرا بینی، سلام برسان...
سخن اندک و مفید، چنان است که شمعی افروخته، شمعی ناافروخته را بوسه داد و برفت....مولانا؛ فیه مافیه
یک روح مریض زودتر از میکروب آدم را میکشد.واکینگ دد - فصل ۴ - قسمت ۱۰به نقل از جان اشتاین بک
- حرف بزن، حرف بزن آنجلا، گور بابای معنا، تا وقتی حرف میزنی من تماماً نخواهم مُرد.- من آنقدر عاشق توام که انگار با تو در وداعی ابدی به سر میبرم. کلاریس لیسپکتور - دم حیات