وطن رااز مرزهایش نمیدزدند؛نخستاز حافظهی مردمانش میربایند.آنگاهدستهایی از دور میآیند،و دستهای…
انتشار: 2026/08/07 06:00 UTCدریافت: 2026/08/13 12:00 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/13 12:00 UTC
وطن رااز مرزهایش نمیدزدند؛نخستاز حافظهی مردمانش میربایند.آنگاهدستهایی از دور میآیند،و دستهایی از نزدیک،و هیچکدامبه اندازهی فراموشیویرانگر نیستند.من امابه قامت درختی ایمان دارمکه هزار تبر را دیده استو هنوزسایهاش رااز رهگذری دریغ نمیکند.وطن،نامی نیستکه بر گذرنامهها نوشته باشند؛نبضی استکه زیر پوست نسلهاادامه مییابد.هر بارکه خیانتیستونی از خانهات را میشکند،کسیدر جایی دورسنگی دیگربر پیِ تو میگذارد.پایمردیفریاد کشیدن نیست؛آن استکه در میانهی ویرانیهنوزبذر در دست داشته باشی.آن استکه امید راچون آخرین آتشِ شببا کفِ دستهایتاز باد پنهان کنی.بگذاردشمناز هر سودندان بر این خاک بساید؛بگذارغارتگراناز درون و برونبر سفرهی وطن چشم بدوزند.مااگر ریشه باشیم،هیچ طوفانیدرخت راتا پایانِ تاریخاز یادِ بهارمحروم نخواهد کرد.وطنبارها افتاده است؛اما هر باراز شانههای آنان برخاستهکه باور داشتندنجاتِ یک سرزمیناز ایستادنِ یک انسان آغاز میشود.#ویریا_عینیhttps://t.me/anjoman_torkamir

