✳️ نامرئیسازی؛ سازوکار قدرت در ایران✍️ #حسن_اجراییمیشل فوکو، نظریهپرداز قدرت، در کتاب مراقبت و تن…
انتشار: 2026/07/25 04:21 UTCدریافت: 2026/08/15 03:08 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 03:08 UTC
✳️ نامرئیسازی؛ سازوکار قدرت در ایران✍️ #حسن_اجراییمیشل فوکو، نظریهپرداز قدرت، در کتاب مراقبت و تنبیه بر آن است که ایجاد و نمایش اقتدار در قدرتهای سنتی پادشاهی، مبتنی بر پنهانکاری، خشونت ناگهانی و نمایشهای خیرهکننده و مقطعی اعدام و شکنجه انجام میشود. بدین ترتیب، اقتدار سنتی نه از طریق کنترل و نظارت دائمی، بلکه از طریق ایجاد ترس مقطعی اجرا میشود، و در مقابل، در دنیای مدرن، اقتدار از طریق «مرئیسازی» به ظهور میرسد. فوکو با استناد به معماری زندان در دنیای مدرن، روشن میسازد که این ساختار به زندانبان و مافوقهای او این اجازه را میدهد تا نظارت دائمی، فراگیر و سراسربین داشته باشند و همین دیدهبانی مداوم و نظارت دقیق بر فضاها، بهتنهایی عامل اقتدار و انضباط است.برخلاف آنچه فوکو شرح داده است، در ایران نهتنها با نظارت از راه «مرئیسازی»، بلکه با فرایند «نامرئیسازی» در دو ساحت مواجه بودهایم؛ یکی نامرئیسازی صدا و تصویر متکثر در طول زمان، برای جلوگیری از اتصال و انسجام گروههای پراکنده، و دیگری، نامرئیسازی صدا و تصویر متکثر در وضعیتهای استثنایی برای جلوگیری از فوران قدرت اجتماعی و نیز فرونشاندن خشم و خشونت معترضان خیابانی. در ساحت اول تلاش شده است تکثر موجود در جامعه تا حد امکان به رسمیت شناخته نشود، فضاهای عمومی تا حد امکان در اختیار گروههای غیرخودی قرار نگیرد و مهمتر از آن اینکه تصمیمسازیها، تقسیم رانت و برخورداری از منافع، همواره بدون توجه به این گروهها صورت پذیرفته و نارضایتی عمیق ایجاد کرده است. شاهد بارز این ساحت نامرئیسازی، غیاب کامل گروههای غیرخودیانگاشتهشده در صداوسیمای رسمی است؛ رسانهای که اگر نه تمام گروههای اقلیت و اکثریت، دستکم میبایست خواستهها، نیازها و علایق اکثریت جامعه را بازتاب دهد. ساحت دوم نامرئیسازی در حقیقت سیاستی موقت برای حذف «صدای بلند» است؛ صدایی که در وضعیت استثنایی ایجاد میشود و تصمیمگیران سیاسی با وضع محدودیتهای شدید ارتباطی، مانع از رسیدن آن صدا به گوش جامعه میشوند.مطالعه پیامدهای این دو رویکرد نشان میدهد که سیاست نامرئیسازی که از سوی نهادهای رسمی برای به حاشیه راندن معترضان و گروههای منتقد و مخالف به اجرا درآمده، تا صداهای مزاحم -از دید تصمیمگیران- را از صحن جامعه حذف کند، خود به عاملی برای تشدید انگیزه مرئیسازی معترضان و پاسداری از هویت و موجودیت آنان تبدیل شده است.🔰 برشی از «سیاست نامرئیسازی؛ زمینهسازی برای خشم و خشونت»⚡️ پژوهشکده اندیشه دینی معاصر (آدم)

