✅خط قرمزی که قلعهنویی رد کرد✍ حسین نورانینژاد 🔹به عنوان کسی که عاشق فوتبال است و در عین حال، دستی…
انتشار: 2026/07/21 13:24 UTC
✅خط قرمزی که قلعهنویی رد کرد✍ حسین نورانینژاد 🔹به عنوان کسی که عاشق فوتبال است و در عین حال، دستی بر اتش سیاست و رسانه دارد، بارها از سرنوشت عادل فردوسیپور به عنوان نمادی از «ظلم و نخبهستیزی» یاد کردهام. او یکی از مهمترین چهرههای رسانهای نسل ماست. برای همین در سالهای اوج برنامه ۹۰ چندین بار از او و برنامهاش و اغلب منتقدانه نوشتم و پس از حقی که از او و جامعهٔ مخاطبش با بستن برنامه ۹۰ خورده شد، بارها از سرنوشت نمادین او گفتم.🔹در مقطع اخیر و ماجراهای جام جهانی به نظرم فردوسیپور باید موضع سختتر و قاطعتر در دفاع از تیم ملی و اساسا فوتبال در برابر هجمههای غیرمنصفانه میگرفت. او باید بیشتر از تضییقاتی میگفت که باعث شد تیم ملی از تدارکات مناسب محروم بماند، یا از آزارهای سیاستزده و غیرورزشی آمریکا در میزبانی جام جهانی پرده میبرداشت؛ هرچند که کاملاً ساکت هم نبود.🔹او درباره حضور تیم ملی در جام جهانی در برنامهای با حضور علی دایی و کریم باقری قاب بسیار فاخری ساخت که تفاوت عیار و اعتبار شخصی او را با صدا و سیما به خوبی نشان میداد، چه او میتواند چنین چهرههایی را دعوت کند در حالیکه در دایره تنگ صدا و سیما امثال محمدرضا احمدی گزارشگر هم دیگر جا نمیشوند. با این حال چند طعن و متلک آن برنامه مانند دکتر بیرانوند گفتن علی دایی، خلاف انتظار بود. همانطور که پاسخ گستاخانه بیرانوند به علی دایی هم ناراحتکننده بود ولی خلاف انتظار نبود. بالاخره از هرکس، به اندازه عیار معمولش انتظار میرود. اما تمام اینها، در نهایت، اتفاقاتی عادی در دنیای پرتلاطم فوتبال و رسانهاند.🔹آنچه ماجرا را از یک اختلاف فوتبالی خارج میکند، رفتار دیروز امیر قلعهنویی است. خط قرمز فوتبال، اشتباه فنی نیست؛ امنیتی کردن نقد است. وقتی سرمربی تیم ملی در دیدار با اعضای شورایعالی انقلاب فرهنگی که نگاه و رویکردشان به آزادی بیان و رسانه کاملا مشخص است، نهتنها از منتقدش گله میکند، بلکه صریحا خواستار مداخله حاکمیت برای «بستن تریبون منتقد» میشود، با یک فاجعه اخلاقی روبرو هستیم. وقتی ساعاتی بعد ۳۶۰ هم چه به این دلیل و چه دلایل دیگر از دسترس خارج شد، طبیعی بود که این سخنان معنایی بسیار نگرانکننده پیدا کند. بسیار قبیح و متناقض است که کسی از دخالتهای سیاسی آمریکا در ورزش شکایت کند، اما در مقابل، از ابزارهای امنیتی برای حذف رقیب کلامی خود کمک بگیرد! این تناقض، صداقت و انسجام مواضع قابل دفاع او را هم زیر سؤال میبرد. 🔹قلعهنویی، چه در برابر نقدهای فردوسیپور حق داشته باشد و چه نداشته باشد، با این اقدام، خط قرمز فوتبال و بدیهیات مروت و حتی دشمنی متعارف در ورزش را رد کرد. به گمان من، این رفتار او باید با چنان واکنش مدنی قاطعی همراه باشد که قبح چنین بدعت زشتی نشکند. او باید بداند که با این یک حرکت، تمام سرمایه فوتبالیاش را زیر سایه یک «گاف امنیتی - اخلاقی» قرار داده است، گافی کهجبرانش، به تجدیدنظر صریح و تلاش بسیار نیاز دارد.#امتداد@emtedadnet@alipsychiatrist
پستهای تلگرام — علی نیکجو «روانپزشک- رواندرمانگر تحلیلی»
آدمی باید بپذیرد که وجودش کاملا "تصادفی" است؛" باید بالاخره از خواب هزار ساله اش بیدار شود و تنهایی مطلقش را دریابد، انزوای بنیادینش را. باید درک کند که مثل یک کولی در مرز دنیایی بیگانه زندگی می کند، دنیایی که گوشش به موسیقی انسان کر است و برای امیدها و رنج ها و جنایت های بشریت پشیزی ارزش قائل نیست"#سگهای_پوشالی#جان_گری#پیمان_خاکسار#نشر_چشمه#تکهای_از_متن#علی_نیکجو#معرفی_کتاب @alipsychiatrist
🔺 چپ «مردم یار»، چپ «محور مقاومت» و معضل دوگانهاندیشی: مالجو در جستجوی چیست؟🖌 بهروز قمریچندی است که متفکران واندیشمندان متمایل به مارکسیست در ایران مبحثی را گشودهاند که «چپ» را به دو روند متمایز تقسیم میکند. اول روند چپ راستین یا به نقل از محقق محترم محمد مالجو و همفکرانشان، «چپ مردمیار» و دیگری چپ ضد امپریالیسم «محور مقاومت» یا چپ حکومتی. آن یک دغدغهی «پیوند با مردم برای رهاییشان» را دارد و این به «قدرت میچسبد تا بماند.» به عبارت دیگر، آنچنان که جناب مالجو نتیجهگیری میکنند: «چپ محور مقاومتی در هر دو موسم آتشبس و تهاجم خارجی در خدمت تداوم اقتدار داخلی است. اما چپ مردمیار در پی رهایی هموطن از دو سلطه است، سلطهی خارجی و سلطهی داخلی.» متنِ پیشِ رو، بر آن است تا با درگیر شدن با نوشتارهای محمد مالجو در این باره، به نقد این مبحث بپردازد. 📕لینک متن
🎧🫂چهها که بر سرِ ما رفت و کس نزد آهیبه مردمی که جهان سخت ناجوانمرد است...#هوشنگ_ابتهاج
آهنگ «Ay Yarom Biya» (آی یارم بیا) در اصل متعلق به مبارکشو میرزاشویف است؛ خوانندهای اهل تاجیکستان، بهویژه منطقه کوهستانی بدخشان. این اثر نخستین بار در سال ۱۹۸۸ به زبان تاجیکی منتشر شد و به یکی از مشهورترین ترانههای عروسی و مردمی آسیای مرکزی تبدیل شد. #موسیقی_ملل @mezzrab
📌 "آیا ما والدین یک فرد جامعهستیز هستیم؟"✍🏻 Annalisa Barbieriترجمه توسط کانال تلگرام علی نیکجو@alipsychiatrist◽ ما دو فرزند داریم که یکی از آنها پسری ۱۱ ساله است. او معمولا در درک سرنخهای اجتماعی کند است و مهارتهای اجتماعی کمتری نسبت به همسالان خود دارد. او به راحتی دروغ میگوید، غرق در دنیای خود، و شاید بتوان گفت خودشیفته است، رفتارهای تکانشی و نسنجیدهی زیادی دارد، با این حال بسیاری از اوقات در جلب توجه و تحسین همسالانش موفق است، اما فکر میکنم که عزتنفس پایینی دارد.زمانی که ۹ ساله بود یک بسته شکلات را از یک فروشگاه دزدید، و در سن ۱۰ سالگی شروع به دزدیدن پول از کیف من کرد. من و همسرم بارها در این مورد با او صحبت کردیم و به عنوان تنبیه او را از بعضی امتیازها محروم کردیم. اما بعد از آن هم متوجه دزدیده شدن پولهای بیشتری از کیفم میشدم و همینطور استفادهی او از یک کارت اعتباری برای خریدن بازی کامپیوتری، که البته ادعا میکرد که آن کارت اعتباری را پیدا کرده است.هفته گذشته مدیر مدرسه او با من تماس گرفت تا بگوید که پسرم نامهای برای یکی از دانشآموزان دختر نوشته است، که محتوای آن برایم بسیار تکاندهنده و ناخوشایند بود. بارها تلاش کردهایم که استفادهی او از اینترنت را زیر نظر بگیریم و هربار با محتواهای جنسی زیادی در صفحه های او روبهرو شدهایم. ما به پسرمان پول ماهیانه کافی میدهیم و بازیهای کامپیوتری جذابی برایش میخریم. همسرم فردی باملاحظه و متعهد به وظایف پدرانه است. هر دو ما با او بسیار مهربان هستیم، سعی میکنیم الگوهای خوبی برایش باشیم و همه تلاشمان را میکنیم تا در رفاه و آرامش باشد. اما به نظر میرسد که پسر من هیچ وجدانی ندارد، و احساس میکنم که درمانده، مضطرب و وحشتزده از این فکر هستم که ما والدین یک فرد جامعهستیز، پلید یا سایکوپت هستیم. چطور میتوانیم او را به فکر کردن دربارهی تاثیر رفتارهایش بر دیگران سوق دهیم؟ او سال آینده به کلاس دوم دبیرستان می رود و مطمئنا میزان نفوذ و کنترل ما بر او کمتر خواهد شد. خود من فردی نسبتا عجول و عصبی هستم. من باید به صورت تماموقت کار کنم و بنابراین امکان صرف وقت و فراهم کردن توجه کافی را برای فرزندانم ندارم."واضح است که فرزند شما نیاز به توجه دارد"؛ این یکی از اولین جملات آنا هورن روانپزشک کودک و نوجوانی بود که با او مشورت کردم. "مطمئنا او در مسیری قرار دارد که پیشروی در آن میتواند نگرانکننده باشد". یکی از اولین سوالات من از دکتر هورن این بود که چرا کودکان دزدی میکنند. "این کار میتواند راهی برای جستجوی چیزی باشد که کودک در آن دچار کمبود است. دزدی میتواند نشانهای از نیاز کودک به چیزی باشد که خود او دقیقا نمیداند چیست؛ پول میتواند جایگزینی برای محبت یا تکهای از وجود پدر و مادر باشد". این بخشی از پاسخ دکتر هورن به سوال من بود که اضافه کرد "گفتن این حرفها به این معنی نیست که خود را به خاطر ناکافی بودن محبتتان سرزنش کنید. بلکه ممکن است نیاز فرزندتان به توجه و محبت بیشتر، فقط قسمتی از یک پازل بزرگ باشد".📌 ادامه در INSTANT VIEW مشاهده فوری#روان_پزشکی #روان_درمانی #کودک #نوجوان#فرزند_پروری #سلوک #conduct #ODD@alipsychiatrist