مشکل کمی حقوق نظامیان⭕✳️چندی قبل با دوستان در فرودگاه می رفتم کسی صدا زد دکتر! برگشتم و جواب دوستم…

مشکل کمی حقوق نظامیان⭕✳️چندی قبل با دوستان در فرودگاه می رفتم کسی صدا زد دکتر! برگشتم و جواب دوستم را دادم. یکی از کارکنان سپاه پرسید شما دکتر هستید؟ گفتم اگر منظورتان پزشک است نه! من دکترای اقتصاد دارم. با مظلومیت گفت تا کی وضعیت اینطور است؟ با حقوق ماهی 25 میلیون تومان چطور زندگی کنیم؟ واقعا پاسخی نداشتم که بگویم. می دانستم که حقوق نظامیان کشور بسیار کم است و در مواقع خطر جانشان را کف دست شان می گیرند و از کشور دفاع می کنند در حالیکه خانواده آنها به لحاظ مالی در تنگنا هستند. ✳️در واکنش به این وضعیت مسئولان نظامی سعی کرده اند از زمین های زیادی که نهادهای نظامی در اختیار دارند خانه هایی بسازند و در اختیار کارکنان بگذارند تا هزینه مسکن از هزینه های آنها کم شود. هزینه مسکن در جایی مثل تهران تا 40 درصد هزینه یک خانواده را شامل می شود. من شنیدم که سپاه و ارتش در تکاپوی چنین کاری بوده اند و اقداماتی کرده اند. اینکه تا چه حد موفق بوده است واقعا نمی دانم. واکنش دوم این بوده است نظامیان به اقتصاد وارد شده اند تا از سود حاصل از فعالیتهای عمرانی بتوانند تکمله حقوق پرداخت کنند و افراد برجسته نظامی در شرکتهای مختلف وارد شوند تا حقوق مدیریتی دریافت کنند. پیامد دوم این شده است که بخشی از نظامیان به شغل دوم متوسل شده اند و پس از ساعات اداری به کارهای مختلف حتی رانندگی اسنپ متوسل می شوند. پیامد سوم این است که رغبت به ورود به مشاغل نظامی کم شده است.✳️به نظرم این روشها یا کافی نیست یا درست نیست. نیروی نظامی نباید به عرصه اقتصادی وارد شود و هر کس باید کار خود را بکند. واقعیت این است که تا وقتی وضع اقتصادی اصلاح نشود و اقتصاد رشد نکند نمی توان مسئله پایین بودن دستمزد در کشور را حل کرد. برای ما اقتصادخوانده ها روشن بود که پیامد افت رشد اقتصادی دیر یا زود دامن همه را می گیرد و کسی در امان نمی ماند. غیر از این حرف کلی باید به یک اصل دیگر هم اشاره کرد. اصولا کسانی که در مشاغل پرخطر هستند باید حقوق بالاتری نسبت به مشاغل کم خطر دریافت کنند. به عنوان مثال واضح است که حقوق یک آتش نشان نباید با کارمندی که زیر کولر پشت میز کار می کند یکی باشد که ظاهرا متاسفانه هست! آنچه ما از تجربه آمریکا شنیدیم این است که حقوق نظامیان در آنجا بالاست چون ریسک شغل نظامی بالاست. در کشور ما که به لحاظ درآمد و توسعه یافتگی قابل مقایسه با آمریکا نیست، باید تلاش کرد با ادغام ارتش و سپاه، تعداد نظامیان را کاهش داد تا بتوان حقوق بیشتری پرداخت کرد. چنین به نظر می رسد که داشتن نهادهای موازی دیگر چنان پرهزینه شده است که تداوم آن برای حکومت دیگر مقدور نیست!✳️دو اقدام دیگر هم لازم است انجام شود. یکی فروش زمین های زیادی است که نظامیان تملک کرده اند و دیگری فروش خدمت سربازی و اختصاص درآمد به عنوان تکمله حقوق به نظامیان – خصوصا آن دسته از آنها که در خطوط نبرد هستند- است. در گذشته ستاد کل با هر گونه طرح فروش سربازی مخالفت می کرد ولی به نظرم دیگر مقاومت زیادی نداشته باشد. انبوهی جوان ایرانی در خارج از کشور هست که حاضر است 5000 دلار یا بیشتر بدهد تا بتواند کارت معافیت بگیرد و بتواند به ایران تردد کند. انبوهی جوانان هستند که مایلند پول هنگفت دهند و از شر دو سال سربازی خلاص شوند. باید این فرصتها را غنیمت شمرد و برای جبران کمبود دستمزد نیروهای نظامی از آن استفاده کرد. من از تجربه دوره سربازی خودم و دیگران به کرات شنیده ام که سرباز مفت موجب شده تا از نیروی سرباز به بدترین شکل استفاده شود. دوستی دارم که دکترای خود را رها کرده و به سربازی رفته است. برایم تعریف می کند که به کارهایی گماشته شده که یک فرد با تحصیلات پنجم ابتدایی هم می تواند انجام دهد. استفاده غیربهینه از نیروی سرباز ناشی از مفت بودن سربازان است. ✳️طبعا مسئولان نظامی بهتر می دانند که در روزگار کنونی اگرچه داشتن نیروی نظامی انبوه مزیت است اما جنگ ها به سمت تکنولوژیک شدن پیش می رود و دیگر نمی توان با نیروی پیاده، حریف دشمنان سختی شد که به تکنولوژیهای جدید مسلح هستند. پس مقاومت در برابر فروش سربازی منطقی نیست و به جاست که از این ابزار برای رفع کمبود حقوق نظامیان استفاده کرد. جهت ارتباط و انتقال دیدگاه خود با این آیدی در ارتباط باشید: ‌‎@Ali_Sarzaeempvکانال دوستدار سقراط (یادداشتهای علی سرزعیم) در بله @philosocrate