🔺فینالِ فوتبال و سیاست! میگویند که فوتبال از سیاست جداست که البته در مقام حرف و کلام سخنی منطقی و…
انتشار: 2026/07/19 17:46 UTC
🔺فینالِ فوتبال و سیاست! میگویند که فوتبال از سیاست جداست که البته در مقام حرف و کلام سخنی منطقی و دلنشین است و عملا باید همینطور باشد. اما واقعیت این است که فوتبال هم تا حدودی و با شدت و ضعفی به بخشی از سیاست در سطوح داخلی کشورها، منطقهای و بینالمللی تبدیل شده است. در این راستا به جرأت میتوان گفت که فینال امشب میان آرژانتین و اسپانیا، یکی از سیاسیترین فینالهای تاریخ جام جهانی است. این بازی فراتر از یک مسابقه ورزشی، به نماد آشکار تقابل و شکافی عمیق در سیاست و افکار عمومی جهان پیرامون مناقشه فلسطین و اسرائیل بدل شده است که البته جنگ غزه کفه این تقابل را حتی در آمریکا و اروپا به نفع فلسطین سنگینتر کرد. در یک سو، آرژانتین تحت رهبری «خاویر میلی» قرار دارد که از زمان به قدرت رسیدن در سال ۲۰۲۳، متحدی سرسخت و بیپروا برای اسرائیل بوده است. در سوی دیگر، اسپانیا به نخستوزیری «پدرو سانچز» قرار دارد که در زمره منتقدان جدی سیاستهای اسرائیل در جنگ غزه جای گرفته و همواره از مواضع حمایتی خود نسبت به فلسطین کوتاه نیامده است. این حمایت تنها به راهروهای سیاست محدود نمانده و به بطن جامعه اسپانیا نیز رسوخ کرده است؛ به نحوی که این کشور در سه سال اخیر همواره کانون راهپیماییهای گسترده مردمی در حمایت از فلسطین و غزه بوده است؛ رویکردی که حتی در فوتبال این کشور نیز نمود یافته و مواضع پپ گواردیولا سرمربی نامدار اسپانیایی در حمایت از فلسطین نمونه عینی از آن است.البته ناگفته هم نماند که در آرژانتین، یک شکاف معنادار میان سیاست رسمی دولت این کشور و افکار عمومی آن در قبال اسرائیل وجود دارد. بر اساس سایت آمریکایی المانیتور، ۵۵ درصد از مردم آرژانتین نگاهی منفی به اسرائیل دارند، در حالی که تنها ۲۱ درصد دارای نظر مثبتی نسبت به آن هستند. همین سیاستِ متفاوتِ آرژانتین و اسپانیا در قبال مناقشه اسرائیل و فلسطین، باعث شده تا فینال امشب به هماوردی میان هواداران فلسطین و اسرائیل بدل شود. حجم محتواها، کامنتها و گزارشها در برخی رسانهها پیرامون این فینال، گواهی بر این مدعاست که بسیاری از مخاطبان، این بازی را نه یک رقابتِ صرفا حرفهای، بلکه نبردی نمادین بر سر مناقشه فلسطین و اسرائیل میبینند. در همین راستا، درگیری لفظی اخیر سرمربی تیم ملی مصر با تماشاگران آرژانتینی که پرچم اسرائیل را در استادیوم برافراشته بودند، بیش از پیش به آتش این تقابل دامن زد. واکنشهای مقامات ارشد اسرائیل نیز این فضای دو قطبی را داغتر کرده است. بنیامین نتانیاهو نخستوزیر اسرائیل علنا حمایت خود را از تیم آرژانتین ابراز داشته و گفته است که چشم انتظار پیروزی آرژانتین در جام جهانی است.وی همچنین دیروز شنبه در دیدار با خاخام شیمون اکسل واهَنیش سفیر آرژانتین در اسرائیل گفت: «خاویر، تو دوستی حقیقی هستی. ما به شیوههای گوناگون، از جمله برای بازی فردا، از تو و آرژانتین حمایت میکنیم. موفق باشید.» علاوه بر وی، ایتامار بنگویر، وزیر فوق افراطی اسرائیل نیز با جشن گرفتن پیروزی آرژانتین در نیمه نهایی، در شبکه اجتماعی «ایکس» نوشت: «تکریم، سزاوار اهلِ تکریم است؛ اکنون با ایمان به سوی فینال!» این اظهارات نه تنها ماهیت نگاه سیاسی به فینال امسال را برجستهتر میکند، بلکه نشان داد که چگونه مستطیل سبز فوتبال به عرصهای برای یارکشیهای سیاسی و دیپلماتیک بدل شده است؛ میدانی که در آن، نتیجه بازی، فراتر از یک جام، به نمادی از پیروزیِ سیاسیِ یک گفتمان در برابر گفتمان دیگر تبدیل میشود.#صابر_گل_عنبری@Sgolanbari
پستهای تلگرام — علی سرزعیم (دوستدار سقراط)
توئیت بالا به خوبی نشان می دهد که طرف فرق بین تجارت رسمی و غیررسمی را یا نمی داند یا در نظر نمی گیرد! ایجاد مانع در تجارت رسمی به مراتب آسان تر از تجارت غیررسمی است. وانگهی مقابله با تجارت غیررسمی وقتی تفاوت قیمت داخل و خارج خیلی شدید است شکست می خورد. مرزها طولانی است و سربازان حقوق ناچیزی دارند و فعالیت قاچاق بنزین و گازوئیل بسیار سودآور. آیا می توان با اقدامات نظامی و امنیتی جلوی آن را گرفت؟ حتما نمی شود! کافی است کتاب «سلام اول» خانم باربارا تاکمن را بخوانید تا ببینید چگونه سود قاچاق محاصره دریایی بریتانیا علیه آمریکاییان شورشی و استقلال طلب را سوراخ کرد! نکته پایانی اینکه، حکومت به خوبی می داند از کجاها قاچاق سوخت انجام می شود. مشکل ندانستن نیست، مشکل اقتصادسیاسی کار است. مقابله نظامی با آن در کوتاه مدت شاید جواب دهد اما مشکلات امنیتی و بحران معیشتی ایجاد می کند که حکومت حاضر به قبول ریسک آن نیست! مثلا کیست که نداند کامیونها گازوئیل قاچاق می کنند ولی آیا حکومت توانسته قیمت گازوئیل را اندکی بالا ببرد؟ اتحاد آنها برای ایجاد اعتصاب موجب ناکامی حکومت در این کار شده است. پس بهتر است خودمان را به خواب غفلت نزنیم و به جای طلب کردن برخورد نظامی، راه منطقی که افزایش قیمت است را بپذیریم.@philosocrate
آموزههایی از رابرت برایس: میزان مصرف برق در جهان⭕✳️3/3 میلیارد نفر یعنی 45% جمعیت جهان مصرف برقشان از 1000 کیلووات ساعت کمتر است و 1 میلیارد نفر آنها اصلا دسترسی به برق ندارند. مردم السالوادور، فیلیپین، هند، پاکستان و بولیوی در این دسته اند. ✳️7/2 میلیارد نفر یعنی 27 درصد جمعیت جهان مصرف کنندگان کم انرژی برق هستند (کم وات ها) که مردم لهستان، شیلی، اکراین، چین و ترکیه در این دسته اند.✳️4/1 میلیارد نفر یعنی 19 درصد جمعیت جهان مصرف کنندگان پر انرژی برق هستند (پر وات ها) که آمریکا انگلیس و سوئد در زمره آنها به شمار می روند. ✳️مردم پر وات 16 سال بیشتر از کم وات زندگی می کنند.@philosocrate
آموزه هایی از رابرت برایس: شهری شدن جهان⭕در سال 1500 کمتر از 5 درصد جمعیت جهان در شهرها زندگی می کردند.در سال 1900 این رقم سه برابر شد و به 15 درصد رسید.در سال 2000 دوباره 3 برابر شد و به 47 درصد رسید.ما اینک در جهانی با اکثریت شهرنشین زندگی می کنیم. دهها سال است که هر هفته 3/1 میلیون نفر وارد شهرها می شونددر سال 2050 حدود 70 درصد جمعیت جهان در شهرها زندگی خواهند کرد.✳️منبع: کتاب برق و ثروت ملل، نوشته رابرت برایس، ترجمه جعفر خیرخواهان و محمد حسن واقف، بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه، 1403@philosocrate
چندی پیش در نشست بررسی کتاب « برق و ثروت ملل، نوشته رابرت برایس، ترجمه جعفر خیرخواهان و محمد حسن واقف، بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه، 1403» شرکت کردم و برای این مقصود کتاب را دقیق خواندم. نکات ارزشمندی در کتاب هست که به تدریج با شما در میان می گذارم.
📹 از تنش بالا تا تنش صفر؛ علی سرزعیم از تغییر نگرش جامعه ایران درباره آمریکا میگوید▫️علی سرزعیم، اقتصاددان بیان کرد که درحال حاضر بخشی از جامعه ایران خواستار تنش بالا با آمریکا هستند. بخش دیگر با استفاده از ابزار دیپلماسی به دنبال مدیریت تنش و مابقی جامعه به دنبال دستیابی به تنش صفر و همسو شدن با آمریکا هستند.▫️او معتقد است که با گذر زمان طرفداران تنش بالا به مرور کاسته شده و اکثریت جامعه دیدگاه مدیریت تنش را در پیش گرفته اند.▫️سرزعیم این پرسش را مطرح کرد که این ترجیحات مردم چقدر در تصمیمات حاکمیت منعکس میشود؟ یعنی سازوکارهای دموکراسی در جامعه چقدر کار میکند؟ ▫️بهنظر میرسد هرچه حکومت به دموکراسی نزدیکتر باشد، ترجیحات بیشتر منعکس میشود؛ اما ما هیچ حکومتی نداریم که صددرصد ترجیحات مردم را در تصمیمگیریهای خود دخیل کند.📍لینک این برنامه در آپارات📺 @ecoiran_webtv