🔹با تحریف تاریخ مقابله بکنیم!✍️ علی مرادی مراغه اینویسنده و پژوهشگر تاریخامروزه زدنِ مصدق جزو ضروری…

🔹 نشست علمی مجازی مصدق و ایرانویژه سالگرد کودتای ۲۸ مردادبا سخنران دکتر داریوش رحمانیانجمعه ۳۰ امرداد ۱۴۰۵، ساعت ۱۸ تا۱۹:۳۰حضور برای تمامی علاقه‌مندان به تاریخ معاصر ایران آزاد و رایگان است.انجمن ایران‌شناسی و تاریخ دانشگاه میبد پیوند حضور در این نشستایران‌مهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات

🔹همچنان بازتاب هشدارم به مجریان، کارشناسان و سخنرانان صدا و سیمامنتشر شده در صفحه اینستاگرام۲۷ امرداد ۱۴۰۵ایران‌مهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات

🔹 فردوسی و زبان فارسی به روایت رهبر سوم انقلاب اسلامی ▪️زبان فارسی علاوه بر ابزار گفتار و نوشتار، قالب شناخت و رشته‌ اتّصال اندیشه و مرزهای هویّتی ایرانیان را تشکیل می دهد. ▪️زبان و ادب فارسی یکی از بزرگ ترین ظرفیت ها برای ترویج فرهنگ و تمدّن غنی ایرانِ اسلامی در گستره‌‌ جهانی است.▪️قدرتمند شدن زبان فارسی، چراغ راه اقتدارِ «تمدّن ایرانی - اسلامی» می‌باشد.▪️ملّت عزیز ایران در دفاع مقدّس سوم نیز همچون دو جنگ تحمیلی قبلی ثابت کردند که داستان های اسطوره‌ای فردوسی، واقعیّت زندگی و شخصیّت قهرمانانه‌ آنان بوده و مفاهیم انسان‌ساز، سلحشورانه و قرآنیِ شاهنامه، همه‌ اقوام و اقشار ایران را در حفظ هویّت، اصالت و استقلال خود و مبارزه با «ضحّاک‌وَشانِ» متجاوز، همدل و همراه و همساز می کند.▪️این حماسه‌ حضور و دفاع و پیروزی، تکلیف بزرگی را بر دوش اهالی فرهنگ و ادب و هنر می‌گذارد تا همچون فردوسی برخیزند و بعثت هنرمندان را در امتداد بعثت مردم رقم زنند. سیّد مجتبی حسینی خامنه‌ای۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ به پیوست اثری از استاد امید ربانی خوشنویس البرزی، سال ۱۳۹۶ایران‌مهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات

🔹 آن که تعلق خاطر به میهن خود ندارد...میهن من همیشه میهن من است. همان گونه که پدر و مادر من، خواهر و برادر من، همیشه مادر و پدر و خواهر و برادر من هستند. نه تنها مانع بر سر راه زندگی من نمی شوند که راه را هموارتر نیز می کنند من با دیگری مناسبت و معاشرت گرم تر و صمیمانه تر و همدلانه تر، داشته باشم و دیگری را صمیمانه تر بپذیرم و بشناسم و بفهمم. میهن دوستی نفی دیگری نیست... میهن من، سرزمین ارزش های مشترک من با دیگری است. زادگاه و زیست جهان سنّت های من، مواریث فرهنگی مدنی و معنوی من است؛ خانه من است. سرزمین بیگانه نیست. نمی توانم انکارش کنم. نادیده از کنارش بگذرم و بگریزم. به ماه و مریخ هم که بروم با من هست. به آن تعلق خاطر دارم... آن که تعلق خاطر به خانه خود ندارد؛ همسایه اش را هم نمی تواند دوست داشته باشد. ایده و اندیشه و آرمان جهان وطنی با سرشت انسانی و انسان بودن و نحوه حضور انسانی ما در جهان سازگار نیست. فریب ناک و خطرناک و خطرخیز هم است...✍ دکتر حکمت اله ملاصالحیاستاد دانشگاه تهران و عضو هیئت امنای بنیاد ایران شناسیمتن کامل یادداشتایران‌مهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات

ادامه یادداشت 👇به دیگر سخن ما خود می‌پردازیم. ما خود دست و چنگ تخریب و تعرض و تاراج در دامن خود افکنده‌ایم. برتن و جان خود زخم می زنیم.دست  تعرض و سرقت بسوی غارت خانه‌ی خود گشوده‌ایم! و این چیزیست که امروز و اینک بیش از هرزمان دشمنان و متجاوزان و متعرضان به مُلک و ملت و میهن ما می‌خواهند و دنبال می کنند. ریشه‌ها به هرمیزان ژرف‌تر و سخت‌تر، در ختان گشن‌تر و تناورتر و  بار و بر ریزان‌تر! مواریث فرهنگی هرجامعه ای ، مردمان هرکشوری، ریشه‌های حیات مدنی و معنوی آن جامعه و مردمان آن جامعه است.شرط لازم و ضروری استمرار تاریخی و مانایی فرهنگی و مدنی و معنوی آن جامعه و مردمان آن جامعه و آن مُلک و ملت است. شواهد و قراین نیز گواهی می دهند؛ سنگر فرهنگ، سنگرارزش های مدنی ومعنوی جامعه ها بویژه "ملت"های تاریخی وتاریخ ساز از هر سنگر دیگر درپایمردی و پایداری و در آوردگاه فرازیدن و فراز آمدن بر مهاجمان و متجاوزان در رویارویی و نبرد و دست و پنجه فشردن با خطرها و مخاطرات و تدبیر و مهار و پس راندن چالش ها و بحران‌ها از هر سنگر دیگری مقاوم تر و ماناتر و ستبرتر بوده است.تاریخ‌ها، جامعه‌ها و "ملت ها" به میراث ارزش‌هایشان به مواریث فرهنگی و خاطرات ازلی مشترک مردمانشان زنده‌اند.در بستر مواریث فرهنگی و مدنی و معنوی و ارزش‌های مشترکشان استمرار و تداوم داشته‌اند. این چنین نیز بالیده‌اند.این چنین نیز شکوفان شده‌اند. خلاقیت‌ها کشش‌ها و کنش‌ها و خیزش‌های خلاق ما از عدم برنخاسته‌اند.از بطن و بستر و با دامنی پر از مواریث مشترک ما برآمده و بار و برریخته‌اند. این چنین بر تاریخ، فرهنگ، جامعه و جهان بشری ما تاثیر نهاده‌اند.با ارزش‌هایشان، با مواریث مدنی و معنوی شان، با اندیشه و خِرَدشان، با فرهنگ و فرزانگی شان، با دانش و دانایی شان، و هنر وهنرمندی و کشش‌ها و خیزش های خلاقشان، با نبوغ فناوران و مهارت های عملی و نوآوری های فناورانه ‌شان با زبان و شعر و شاعرانگی و ادبیات  پرمایه و غنی شان، هربار بیش از پیش تاریخ، فرهنگ، جامعه و جهان ما را غنی‌تر و غنی‌تر کرده‌اند.ایران را مواریث فرهنگی و مدنی و معنوی جامعه و جهان ایرانی را این چنین هم می‌توان دید. این چنین  مواریث فرهنگیش را  می‌توان هوشمندانه‌تر و اندیشورانه‌تر و خردمندانه‌تر و مسئولانه‌تر پاس و گرامی و عزیز داشت و سنگربان و میرثدان و میراثدار دانا و توانا و شرافتمند و امانتدار راستین مواریث فرهنگی ومدنی و معنوی مُلک و ملت بود. این چنین بی‌تفاوت و کرخت و بی‌خِرَد و بی‌مسئولیت و بی حس و بی‌حساسیت از کنار تخریب مآثر تاریخی و  تعرض و تجاوز به حریم بافت‌ها و محوطه های باستانی و غارت و قاچاق و تاراج مواریث کشور می‌شود نگذشت. می‌توان خاموش ننشست. می‌توان کاری کرد. می‌توان میراثبان و امانتدار راستین مواریث فرهنگی مُلک و ملت بود. می‌توان نامی نیک و میراث کارنامه ای درخشان برای نسل‌های سپسینی که از پی ما می‌آیند و در می‌رسند، نهاد. کوتاه سخن آن که این چنین می‌توان از  تکرار خیانت‌های دهشتناک  نامدیران دولت نامحمود هشتم و نهم به مواریث فرهنگی کشور پرهیخت؛ از تخریب بیش از پیش مآثر تاریخی و محوطه‌های باستانی و غارت و تاراج  مواریث فرهنگی و  تکرارتکه پاره کردن فرهنگی‌ترین نهاد فرهنگی مُلک و ملت  درس عبرت آموخت و گام در مسیر خیانت‌ها و خباثت‌های خائنان و خبیثان ننهاد.دوره ی جدید از خطرخیز و هول انگیز و نگران کننده و دلهره آورترین روزگارانی است که از سر می گذرانیم. جامعه های خفته و کرخت و تاریخ ناشناس و میراث ناشناس، نزدیک‌تر و فوری‌تر و بیشتر در معرض خطرند. آسیب پذیرترند.۱۴۰۵/۵/۱۴ هجری خورشیدیایران‌مهر @alborzology▫️وبلاگ ۱▫️وبلاگ ۲▫️اینستاگرام▫️آپارات

🔹 دانستن و پاس و گرامی داشتن، ندانستن و رها و نابود کردن✍ دکتر حکمت‌اله ملاصالحیاستاد دانشگاه تهران میزان درستی و دامنه‌ی راستی شناخت مردمان جامعه‌ها  و دولت‌ها از واقعیت‌ها از رخدادها و دگرگونی‌های جامعه وجهانی که در آن زندگی کرده‌اند؛ زمانه‌ای که در فضای آن اندیشیده‌اند؛ نقش موثر و تعیین کننده در نحوه‌ی مواجهه و تدبیر  موفق و ناموفق و فرازیدن و فراز آمدن  آن‌ها بر مسئله‌ها و بحران‌ها و چالش‌های ریز و درشتی که دست در گریبان بوده و دست و پنجه فشرده‌اند؛ داشته است. تدبیر و مهار و فراز آمدن برخطرها و چالش‌ها و بحران‌ها و مخاطرات هم اندیشه و دانش و دانایی هم اراده و عزم استوار هم باور ستبر و احساس مسئولیت به سرنوشت مشترک مردمان جامعه و مصلحت و منفعت جمع را می‌طلبیده است. مواریث فرهنگی اعم از ناملموس و ملموس ، مواریث مشترک جامعه و جهان بشری ما هستند و محسوب می‌شوند.نسبت ما با مواریث فرهنگی  نسبتی وجودی و ذاتی است. بدون مواریث فرهنگی ما جانوران حیات وحش بیش نیستیم. نسبت من با یک پاره سنگ با یک تکه چوب رها شده در جغرافیای طبیعی وجودی و ذاتی نیست. با هوا و غذا و تغذیه، طبیعی و حیاتی ست .چنین نسبتی را جانوران حیات وحش جغرافیای طبیعی هم با محیط شان دارند. لیکن نسبت من با ساده‌ترین سنگ ابزارهای بشر پیش از تاریخ و سردوک‌ها و کاسه‌ها و کوزه‌های ساخته‌ی اندیشه و دست انسان هزاره‌های نوسنگی، نسبت وجودی و ذاتی ست. برهمین سیاق  نسبت من با این یا آن بنا و بافت تاریخی و محوطه ی باستانی و باستان شناختی ، وجودی و ریشه‌ای و ماهوی‌ست. نکته‌ی مهمی که حتی مدیران و متولیان و صدرنشینان نهادهای مواریث فرهنگی و مآثر تاریخی میهن ما نمی‌دانند. نمی‌دانند که آسان از کنار تعرض متعرضان، تجاوز متجاوزان به مواریث فرهنگی و مآثر و بافت‌های تاریخی می‌گذرند و گاه با تصمیگیری‌های کژ و ناراست و نگاه چپانه واحولانه و سوداگرانه شان ویرانی‌ها را دامن هم زده‌اند.نکته‌ی دیگر آن که مسئله و معضل حل ناشده و گره کور ناگشوده‌ی صیانت از مآثر تاریخی و مواریث فرهنگی کشور، معلول و مدلول نبود شناخت درست و راست ما از واقعیت‌ها و رخدادها و تحولات نفسگیر و غافلگیر کننده‌ی زمانه  و جامعه و جهان مدرن و نظام های ارزشی مدرنیته‌ای ست که در آن بسر می‌بریم. با ادا و اطوار و رفتارهای کورانه و مقلدانه نمی توان باواقعیت‌ها وتحولات دنیای مدرن و ارزش‌های مدرنینه و ملزومات و مقتضیات آن نسبت ورابطه ی واقعی برقرارکرد. موزه‌ها و رویکردهای موزه‌ای به مآثر تاریخی و مواریث فرهنگی اعم از ناملموس و ملموس، برآمدن "علوم باستان‌شناختی" کشف باستان شناسانه‌ی تاریخ، سازمان‌ها و تشکیلات ملی و بین‌المللی و جهانی ثبت مآثر تاریخی و  قوانین مصوب و معاهدات و قراردادهای جهانی پذیرفته شده‌ی صیانت از مواریث فرهنگی، به مفهوم مدرن آن ، چه بخواهیم و چه نخواهیم؛ چه بپذیریم چه نپذیریم؛ همه یکسر واقعیت‌ها و نهادهای نوپدید زمانه  و عالم مدرن هستند.در فرهنگ‌ها و جامعه‌های به اصطلاح پیشامدرن موضوعیت نداشته است. مسئله نبوده است.کشمکش‌ها و سهم خواهی‌ها برسر مواریث فرهنگی به مفهوم مدرن آن درمیان مردمان فرهنگ‌ها و جامعه‌های گذشته آن گونه و آن چنان که در روزگارما مسئله نبوده و موضوعیت نداشته است.تمدن دوره‌ی جدید، تاریخ کاو، تاریخ‌نگر، تاریخ اندیش و تاریخ مدارترین تمدنی ست  که ازسرمی گذرانیم. ما تاهنگامی که نتوانسته‌ایم؛ نسبت و رابطه‌ای ریشه‌ای و بنیادین با تحولات جامعه وجهانی که  در آن بسر می‌بریم؛ برقرارکنیم؛ نمی‌توان انتظار داشت مسئله و معضل و چالش تخریب ها و تعرض‌ها و تجاوزها و ویرانی‌های  وارد آمده بر سر مآثر تاریخی و محوطه های باستانی  و غارت و قاچاق وتاراج مواریث فرهنگی کشور،حل شود و  راه حل موثری برایشان یافت.شوربختانه  می‌بینیم ؛ گره‌ها هم چنان ناگشوده  مانده و بیش از پیش سخت‌تر و ستبرتر هم شده‌اند. اراده و عزمی استوار نه تنها در جان و وجدان  مدیران جامعه، نه تنها در جان و وجدان مسئولان و متولیان  و صدرنشینان مواریث فرهنگی کشور نیست که در سر دانش آموختگان و متخصصان امر هم دیده نمی‌شود.دیده نمی‌شود چون به حکمت و خرد و منطق و اهمیت و فلسفه ی کاری که می کنند؛ مسئولیت خطیری را که برشانه گرفته اند؛ شناخت عمیق و واقعی ندارند.اگر می‌داشتند؛ هم امانتداران درستکارتر هم  میراثدانان، هم میراثداران، هم میراث بانان راست کردارتر و موفق‌تر بودند.دریغ و صد دریغ که نیستند. نیستند که این چنین تاوان سنگین وسهمگینش را مواریث فرهنگی میهن ما می‌پردازد.ادامه یادداشت 👇