تسلیت به دکتر سروش و کلامی چنددکتر عبدالکریم سروش دور از وطن، در دیار غربت، در سوگ از دست دادن براد…
انتشار: 2026/07/28 12:36 UTCویرایش: 2026/07/31 23:50 UTCدریافت: 2026/08/03 13:42 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/03 13:42 UTC
تسلیت به دکتر سروش و کلامی چنددکتر عبدالکریم سروش دور از وطن، در دیار غربت، در سوگ از دست دادن برادر نشسته است. برای او و خانوادهاش طلب بردباری و برای متوفی آرامش ابدی از خداوند میخواهم.سوگ دکتر سروش در فقدان برادر با صدور متن شدیداللحن او در واکنش به حملات لفظی دکتر موسی غنینژاد علیه مرحوم دکتر شریعتی همزمان شده است و این شاید بهانهٔ مناسبی برای پردازش کوتاه این ماجرا باشد.در واقع میتوان موضوع را با این پرسش آغاز کرد که چرا نسل روشنفکری پیش از ما، بعضاً برخی از مخالفان فکری یا سیاسی یا هویتی خود را با عبارات و واژههایی خطاب قرار میدهد که در چشم بخشی از جامعه خارج از اصول تعامل مدنی میآید؟علاوه بر این، پرسش بزرگ دیگر این است که به کارگیری این قبیل عبارات و واژهها آیا اصولاً و مطلقاً علیه هر انسانی ناروا و ناپسند است و یا موضوع بستگی به جایگاه و شخصیت و عملکرد فرد مخاطب در نزد طرف مقابلش دارد؟این بحثی بینهایت درازدامن است و به خلاف ظاهرش تعیین حدود و ثغور آن چندان هم آسان نیست!ما ایرانیان معمولاً از هر حرف و سخن درشتی علیه چهرههای مورد علاقه یا همسوی با خود، آزردهخاطر میشویم و گوینده یا نویسندهٔ آن سخنان را فاقد اخلاق و ادب و سزاوار اهانت میدانیم و تمام تواناییها و نقاط قوت او را نیز انکار میکنیم. در عوض، اگر شخصیتی مخالف ما مورد تندی و اهانت قرار گیرد آن را چون مرهمی بر زخمهای عاطفی خود میدانیم و اهانتکننده را تا عرش اعلی بالا میبریم!با این حساب، مسئلهٔ ما خودِ اهانت نیست! مسئله این است که چه کسی به چه کسی درشتی کرده است!چرا دکتر غنینژاد به خود حق میدهد سخنان نابهنجار و بهتانگونهای علیه مرحوم دکتر شریعتی به کار گیرد؟ مردی که ۴۹ سال پیش در سن ۴۳ سالگی از دنیا رفته و اینک عملاً اثری بر فضای سیاسی کشور ما ندارد؟آقای غنینژاد احتمالاً خواهد گفت؛ چه کسی میگوید آثار سیاسی اندیشههای شریعتی از میان رفته است؟ هر بدبختی که میبینیم حاصل مواعظ و سخنرانیهای اوست!در اینجا بحثی بیپایان شکل میگیرد که فصلالخطاب ندارد، اما میتوان آقای غنینژاد را متهم کرد که اگر اوضاع تا بدان پایه موجب انزجار و رنجش اوست چرا صاحبان اصلی قدرت را خطاب قرار نمیدهد و در عوض پای جوانی فعال در دهههای سپری شدهٔ ۴۰ و ۵۰ در قرن پیش را وسط میآورد آن هم با عبارات اتهاممآبانهٔ غیرقابل ابطالی که در شأن یک استاد اقتصاد نیست؟قاعدتاً همین نکته آقای سروش را به خشم آورده و او را وادار به صدور متنی کرده است که از هر جهت تحقیرآمیز و اهانتآلود است.قاعدتاً از آقای سروش هم میتوان پرسید که استفاده از آن کلمات چه اثری دارد؟ به چه فرهنگی دامن میزند؟ و قرار است چگونه از مرحوم شریعتی در مقابل اتهامات آقای غنینژاد اعادهٔ حیثیت کند؟واقعیت این است که همهٔ ما گاهی تحریک میشویم که علیه فرد یا افرادی کلمات تند و تیز به کار ببریم و متأسفانه جامعه هم از آن به فراخور حال خود به سختی استقبال و این شیوه را تشویق میکند!به هر حال، من از دکتر سروش بسیار آموختهام و قدرشناس زحمات و تلاشهای خستگیناپذیر و بیوقفهٔ او هستم. به جناب غنینژاد هم از جهاتی علاقمندم و هر دوی این بزرگان را شایسته و سزاوار بالاترین سطح احترام میدانم.اینکه گاهی عنان سخن را از دست میدهند نقاط قوت و فضایل آنها را بیقدر نمیکند.راستش من خودم هم گاه بسیار وسوسه میشوم که به شیوهٔ مرحوم شریعتی برخی افرادی که به نظرم بسیار غیرمنطقی یا توجیهگر ستم و ناراستی میآیند به شدیدترین شکل ممکن دست بیاندازم! در اغلب موارد اما خودم را کنترل میکنم و گاهی هم از دستم در میرود. از قضا همان موارد ازدسترونده مورد بیشترین استقبال قرار میگیرد و به طور گستردهای دیده میشود!این هم بخشی از روحیات ما ایرانیان است! یا باید آن را اصلاح کرد و یا با آن کنار آمد. #احمد_زیدآبادی@ahmadzeidabad
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 165 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — نگاه متفاوت (احمد زیدآبادی)
رسوا! نظر هر فرد در مورد هر موضوعی میتواند درست یا غلط باشد. با این حال، اظهارنظر در عالم انسانی، حقی طبیعی است. این حق شامل هم نظر درست و هم نظر غلط میشود.کسانی که مدعیاند اظهارنظر فقط در صورتی حق شهروندان است که نظرشان درست باشد، اولاً درکی از آزادی اظهارنظر ندارند و در حقیقت به آن معتقد نیستند و ثانیاً در نهايتِ خودخواهی و استبداد رأی به سر میبرند چون به واقع نظرات خود را معیار درستی و غلطی در تمام امور میدانند!نظر درست و غلط از طریق اظهار امن و آزادِ انواع نظرات و ارائهٔ دلیل و منطق و شواهد و قرائن روشن برای اثبات یا ابطال یک نظر خاص از سوی طرفین یک بحث و گفتگو مکشوف میشود و هیچ مسیر منصفانهٔ دیگری برای آن وجود ندارد.به عبارت روشنتر، راه صحیح مقابله با یک اظهارنظر نادرست طرح بدیل درست آن نظر است و بس! بنا بر همین سخن، آنها که به محض طرح نظری مخالف نظر خود، هر چند نظری اشتباه، فوری شمشیر تهدید را از غلاف بیرون میکشند و یا خواهان دخالت نهادهای امنیتی و قضایی برای برخورد با فرد اظهارنظرکننده میشوند، فقط بزدلی و ضعف فکری و استبداد رأی و بیباوری خود به اصل آزادی اظهارنظر را عیان میسازند!در ضمن! امیرحسین ثابتی از اعضای مجلس در نامهای به دادستان کل کشور خواهان برخورد شدید با دکتر علی بیگدلی استاد بازنشستهٔ دانشگاه به دلیل اظهارنظرش شده است!ادبیات این نامه مشحون از واژهها و عباراتی است که محتویات رعبانگیز و پروندهسازیهای رسوای روزنامهٔ پراودا، ارگان حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی در دوران ژوزف استالین را به یاد میآورد!#احمد_زیدآبادی@ahmadzeidabad
قابل توجه! فلسفهٔ مذاکره دور کردن سایهٔ هر نوع تهدیدِ وجودی، نظامی و اقتصادی از سر کشور است نه برای اعلام "من آنم که رستم بود پهلوان!"قابل توجه برخی اعضای تیم مذاکرهکننده!#احمد_زیدآبادی@ahmadzeidabad
عزت و ذلت سیاسی در عصر ملت-دولت! وقتی میگویم ما در عصر ملت-دولت زندگی میکنیم، همین یک جمله، تغییرات بنیادی مفاهیم و مصادیق سیاست و اخلاق سیاسی را نسبت به دورهٔ قبل از آن به نمایش میگذارد. به سخن دیگر، در عصر ملت-دولت، حفظ و بقای کشور ورای تمام اصول و ارزشهای سیاسی قرار دارد و والاترین اصل و ارزش به شمار میرود.بنابراین، هر عمل و اقدامی که به حفظ و بقای کشور بیانجامد، شایستهٔ عناوینی چون سرافرازی و سربلندی و عزتمندی است هر چند که ظاهرش غیر از این باشد. در مقابل، هر عمل و اقدامی که حیات و بقای کشور را به مخاطره اندازد، عین سرافکندگی و ذلت و زبونی است هر چند که تحت عناوین دیگر صورت گیرد!پس اساس، بقای کشور است و اخلاقی یا غیراخلاقی، درست یا غلط، عزت یا ذلت بودن هر عمل و تصمیم سیاسی نهایتاً با این معیار سنجیده میشود. حال چرا حفظ ملت-دولت تا این اندازه مهم و ضروری و اخلاقی است؟ چون در صورت نابودی یا فروپاشی آن، دهها میلیون انسان تنها منبع و منشأ حقوق و زندگی و در نتیجه شأن و حیثیت انسانی خود را از دست میدهند!آه که من از تکرار این مطلب پیر شدم و این مفهوم برای عدهای جا نیفتاد! این عبارات را برای ارائه در جلسهٔ سران احزاب و فعالان سیاسی با رئیسجمهور در نظر گرفته بودم که در آنجا وقت نشد. #احمد_زیدآبادی @ahmadzeidabad
ادبیات نامناسب و غیرحرفهای! چند صباحی است روزنامهٔ جوان با ادبیاتی نامناسب و غیرحرفهای به برخی نوشتههای من حمله میکند.این روزنامه به وابستگی به نیروهای نظامی اشتهار دارد، گرچه عبدالله گنجی این موضوع را رد کرده با این حال توضیح روشنی در بارهٔ هویت روزنامه نداده است.در واقع چندین خبرگزاری و سایت و روزنامهٔ سیاسی در ایران انتشار مییابد که به سپاه پاسداران نسبت داده میشوند.با این حال، نسبت مشخص هر یک از آنها با سپاه، روشن نیست و در این باره شفافسازی اقناعکنندهای صورت نگرفته است.این در حالی است که رسانههای مذکور، خطمشی واحدی در برابر مسائل داخلی و خارجی کشور ندارند و اختلافنظر در پارهای موضوعات در بین آنان عیان است. وقتی یک شهروند هدف حملهٔ این قبیل رسانهها قرار میگیرد، نخستین حق قانونی و طبیعی او این است که از هویت و ماهیت و جایگاه طرف حملهکننده کاملاً اطلاع داشته باشد. وقتی چنین اطلاعی در دست نيست و یک شهروند نمیداند با چه نهاد یا ارگانی طرف است، چطور میتواند از حق خود برای پاسخ مناسب به حملات استفاده کند؟ به هر حال صرفنظر از موجه یا ناموجه بودن انتشار چنین رسانههای سیاسی، در ابتدا باید هویت دقیق آنها برای جامعه روشن شود. این کار مشخصاً به عهدهٔ وزارت ارشاد است. #احمد_زیدآبادی @ahmadzeidabad
کتمانگران! اتفاقی که در مورد بنزین در استان کرمان رخ داد، وضعیت واقعی انرژی در کشور را به نمایش میگذارد.قرار است کشور چگونه با "لحظهٔ حقیقت" در این باره روبرو شود؟طبق معمول با کتمان؟ امری که عیان شده دیگر چگونه قابل کتمان است؟ کتمانگران که در تمام چند دههٔ گذشته هرگونه هشدار نسبت به بحرانهای پیشِ رویِ جامعه و کشور را با انگِ بازی در زمین دشمن عملاً خفه کردند، مسئول مستقیم این وضعیت هستند! امان از کتمانگران، که راه علاجِ به موقع هر مرضی را میبندند و سبب وخامت بیماری تا نقطهٔ لاعلاج یا لزوم جراحی خونین آن میشوند! کتمانگران مصداق خراصون هستند! "قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ. الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ ساهُونَ." (الذاریات آیات ۱۰ و ۱۱)#احمد_زیدآبادی @ahmadzeidabad
ایرج و فردین! تحریرهای طولانی ایرج از او پدیدهای در آواز ایرانی ساخت.زندهیاد محمدعلی فردین در اشتهار مرحوم ایرج نقش بسیار مؤثری ایفا کرد به طوری که بسیاری از عوام با دیدن فیلمهای فارسی گمان میکردند که ایرج همان فردین است. در زندان گوهردشت کرج، همبندی بسیار بانمکی از اهالی دوگنبدان بود که به زندگی خود در زندان پایان داد.نام فامیلش کرمی خیرآبادی بود. او در همین باره نقل میکرد که یک روز رانندهای در مسیر خود ایرج را که در کنار جاده منتظر ماشين بوده سوار کامیون میکند و بعد به او میگوید؛ بگذار نوار ایرج را برایت پخش کنم تا حظ ببری!ایرج به او میگوید اجازه بده به جای ایرج من خودم برایت بخوانم و بعد میزند زیر آواز.راننده از تحریر او به وجد میآید و میگوید؛ فلانِ....ایرج! ناز نفسِ خودت! بخوان که بهتر از ایرج میخوانی!ایرج پس از اتمام آواز به راننده میگوید؛ راستش را بخواهی من خودم ایرج هستم!راننده از این سخن رو در هم میکشد و با اعتراض به او میگوید؛ تو ایرجی؟ مرا احمق گیر آوردهای؟ من خودم تو فیلمها ایرج را ديدهام آدم حظ میکند نگاهش کند بعد تو با این قیافه....ایرج هستی؟خدا همه را بیامرزد. #احمد_زیدآبادی@ahmadzeidabad