در روزگاری که برای استخدام یک دانشجوی جوان در اداره‌ای دورافتاده و پیش‌ پا افتاده یا جذب به عنوان ی…

ندای وظیفه - CALL OF DUTYاین اسم یک بازی مشهور روی رایانه و پلی‌استیشن است که با سرمایه گذاری و همکاری نزدیک نیروهای نظامی آمریکائی و بخش خصوصی ایالات متحدۀ آمریکا تبدیل به یکی از پرفروش‌ترین بازی‌های رایانه‌ای دنیا شده است. سالهاست جوانان در سراسر دنیا از جمله ایران در این بازی به‌عنوان گروهی از سربازان آمریکائی به از بین بردن طرف متخاصم می‌پردازند و هیبت نیروهای آمریکائی را "لمس و تجربه" می‌کنند.اما تصاویری که در ویدیوی واقعی فوق از اردن و پودر، نیست و نابود شدن پایگاه و نیروهای آمریکائی می‌بینید و در خبرها می‌خوانید، شباهت ویژه‌ای به این بازی دارد ... صداها، میزانسن، زیبائی فرود و اصابت موشک مثل یک ستارۀ دنباله‌دار، خرده‌های آتش و دود، صدای اصیل آنگلوساکسون Go ....Go... Go... ؛ گوئی صحنه‌ای از این بازی است که به واقعیت تبدیل شده! اما این بازی نیست، و آمریکائی‌ها، دو جان ندارند تا بازی را از سر بگیرند! @ahmadkhoei - سید احمد خوئی

◾️بوی اتفاقات پس از جنگ ۱۲ روزه می‌آید؛ همان اتفاقات منتهی به ۱۸و۱۹ دی !پس از جنگ ۱۲ روزه درحالی‌که بسیاری در بُعد نظامی درباره پیروزی تاریخی و پاسخ پشیمان کننده‌جمهوری اسلامی به اسرائیل و در بُعد اجتماعی درباره‌ی همدلی و انسجام ملّی بوجود آمده در جنگ سخن می‌گفتند، سه اتفاق همه چیز را ظرف چند ماه تغییر داد:۱.سیاست‌های اقتصادی که بازار را متلاطم کرد و گرانی‌های افسار گسیخته را بوجود آورد.۲.تحرک هماهنگ رسانه‌ای سلبریتی‌ها و اینفلوئنسرهای عمدتاً خاموش در طی جنگ در راستای تشدید نارضایتی و شکاف اجتماعی. ۳.کنشگری غیرمسئولانه و تنش‌زای برخی اصلاح‌طلبان.طی روزهای اخیر پس از تشییع تاریخی رهبر شهید و صدور پیام خون‌خواهی رهبر انقلاب، و همزمان با دور جدید حملات تجاوزکارانه‌ی دشمن، صدای پای هرسه اتفاق به گوش می‌رسد.@yaminpour

کاربرد #بازی_توافق، دقیق، از #علی_آبکار

🎥 ویژه؛ انتشار برای نخستین‌بار♠️ آن که عاشورایی ایستاد▪️ سخنرانی تاریخی رهبر شهید انقلاب در سال ۷۹ که فرمودند: اگر دشمن زیاد فشار بیاورد نمیتواند مثل حادثه صلح امام حسن(ع) را تحمیل کند؛ بلکه اینجا حادثه کربلا اتّفاق خواهد افتاد💬 رهبر شهید انقلاب در دیدار تاریخی با دهها هزار نفر از جوانان در مصلی امام خمینی تهران در اردیبهشت ۷۹: نه آمریکا و نه بزرگتر از آمریکا قادر نیستند حادثه‌ای مثل حادثه صلح امام حسن(ع) را بر دنیای اسلام تحمیل کنند. 📝 این‌جا اگر دشمن زیاد فشار بیاورد، حادثه کربلا اتّفاق خواهد افتاد. ۱۳۷۹/۰۲/۰۱📆 از مصلی امام خمینی(ره) در اردیبهشت ۱۳۷۹ تا حسینیه امام خمینی(ره) در بهمن ۱۴۰۴؛ راه، راه امام حسین علیه‌السلام است.🏴 #مثلی_لایبایع_مثله | 📥 نسخه پخش تلویزیونی🖥 Farsi.Khamenei.ir

وداع#حامد_زمانی #پاپ #سوگ #رهبر_شهیدکجایی شکوه غریبانه ی منالا نور چشم من و خانۀ منچه کردیم که از حلقۀ ما گذشتیبه یک سجده از آسمان‌ها گذشتیمن این عمق اندوه را دوست دارممن این مرگ بشکوه را دوست دارمآی من این مرگ بشکوه را دوست دارم(بخش عربی)وداعاً إمامَ الصُّمُودِ (به امید دیدار، ای امام پایداری)وداعاً رَفيقَ السُّجُودِ (به امید دیدار، ای رفیق سجده‌ها)وداعاً أيَا خامنائي سَفيرَ الخُلُودِ ( به امید دیدار، ای سروش جاودانگی )أنتَ نازَلتَ الطُّغاةِ ( تو طاغوت‌ها را پایین کشیدی )يا مَنَاراً للأُباةِ ( ای منارۀ و چراغ راهنمای دلیرمردان )قائِدَ الإيمانِ رمزَ التَّضحِياتِ ( رهبر ایمان، نماد فداکاری )أنتَ بَيَّنتَ دَربَ الحياةِ ( تو راه و روش زندگی را نشان دادی )سيدي يا خامنائي ( ای آقای من، خامنه‌ای )الا پیر این ملت کربلاییکه با عزت مَردُمَت آشناییچه کرده است، خون تو با روح ایرانکه آورده پیر و جوان را به میدان🌿 @resmusic (بله)

روابط ایران و عراق در گذر دو دوره متفاوتمراسم تشییع باشکوه و مردمی رهبر شهید جمهوری اسلامی ایران در شهرهای مقدس عراق، که با حضور گسترده مردمی از نقاط مختلف این کشور همراه بود، نشان‌دهنده پویایی و پیشرفت در روابط دو ملت همسایه و برادر است. این رویداد، یادآور روزهای تاریک و سختِ حاکمیت اقلیت‌های عشایری و فرقه‌ای است که اراده ملت عراق را با وحشی‌گری تمام سرکوب می‌کردند. در ادامه به برخی از نشانه‌های این تفاوت اشاره می‌کنم:در یک مقایسه اجمالی و معنادار میان دو صحنه، می‌توان تفاوت‌ها را به روشنی دریافت: از یک سو، حضور گسترده توده‌های مردم در تشییع اخیر، و از سوی دیگر، صحنه تشییع و خاکسپاری مرجع راحل، آیت‌الله سید ابوالقاسم خویی، زیر سایه حکومت سرکوبگر بعث. در آن زمان، شهرهای عراق کاملاً تعطیل شدند، مقررات منع آمد و شد وضع گردید و پیکر مطهر ایشان در محاصره نیروهای سرکوبگر بعثی قرار گرفت. آن‌ها مراسمی صوری و محدود را تحت تدابیر شدید امنیتی برگزار کردند تا اینکه پیکر ایشان در میان حلقه تنگ عوامل بعثی در آرامگاه ابدی‌اش به خاک سپرده شد. این صحنه جنایتکارانه، نشان‌دهنده موضع کلی حزب بعث در قبال مرجعیت و نمادهای دینی بود؛ رویکردی که پیش و پس از آن نیز فجایع دردناک دیگری را رقم زد.این رویکرد خصمانه و جنایتکارانه با مواضع مشابهی علیه اکثریت مذهبی عراق (شیعیان) همراه بود؛ آن هم در چارچوب سیستمی شبیه به آپارتاید که «گرترود بل»، مأمور بریتانیایی و بنیان‌گذار دولت عراق در دوران اشغال، آن را پایه‌گذاری کرد. این انزوا پس از آن رقم خورد که شیعیان عراق و علمایشان از پیوستن به پروژه سرنگونی حکومت عثمانی و زمینه‌سازی برای ایجاد «خاورمیانه جدید» با حضور فعال صهیونیست‌ها، امتناع ورزیدند. در نتیجه، رهبران بریتانیایی شیعیان را از ایفای نقش در اداره کشور کنار زدند و قدرت را به‌طور انحصاری به اقلیت مذهبی عربِ عراق، آن هم با استفاده از مهره‌هایی که از خارج آورده شده بودند، واگذار کردند.این میراث شومِ اشغالگران انگلیسی، ادبیاتی فرقه‌ای پدید آورد که ملت عراق تاوان آن را پس داد. از جمله این موارد، قلمداد کردن این اکثریت قاطع به عنوان «فارس‌های غیرعرب» بود؛ یا به تعبیر وقیحانه خیرالله طلفاح، «سگ‌هایی که باید به جبهه نبردِ بعثی‌ها با ایرانیان فرستاده شوند». این نگاه با اقدام عملی در کشاندن این اکثریت به جنگ‌های جنون‌آمیزی چون «جنگ بعثی-اسلامی» (جنگ هشت‌ساله) و جنگ کویت همراه شد؛ جنگ‌هایی که بهای آن، قربانی شدن بهترین جوانان عراق برای ارضای هوس‌های بیمارگونه و جنایتکارانه حاکمان بود. کارنامه سلطه‌جویانه اقلیتِ حاکم، سرشار از چنین اقدامات خصمانه و ظالمانه‌ای است.اوج انحطاط اخلاقی این رهبران سرکوبگر و بیگانه با ملت عراق را می‌توان در اظهاراتشان هنگام آغاز جنگ علیه جمهوری اسلامی ایران مشاهده کرد؛ جایی که ادعا می‌کردند به نیابت از عثمانی‌ها، در حال جنگ با حکومت‌های فارسی (همچون دوران تأسیس دولت شیعی صفوی) هستند. بعثی‌هایی که پیش‌تر در ادبیات استعماریِ دوران تأسیس خود، عثمانی‌ها را به اشغالگری متهم می‌کردند، اکنون جنگی را علیه ایرانِ اسلامی با ارتشی به راه انداخته بودند که نزدیک به ۹۰ درصد بدنه آن را شیعیان تشکیل می‌دادند. در نتیجه، رژیم فرقه‌گرای بعث چاره‌ای نداشت جز اینکه برای پیشبرد این جنگ باطل که هیچ ربطی به ملت عراق نداشت، مزدورانی را از سایر کشورهای عربی جذب کرده و در بخش‌های نظامی و امنیتی به کار گیرد. در اینجا باید به یک خطای مصطلح و فاحش نیز اشاره کنم: نامیدن این جنگ به عنوان «جنگ ایران و عراق» اشتباه است، بلکه این نبرد، یک «جنگ بعثی-اسلامی» بود و نقشه جبهه‌های درگیر در طول آن هشت سال نیز گواه همین مدعاست.این حقیقتِ روشن و ریشه‌دار در عمق وجدان دو ملت برادر، همان چیزی است که مراسم استقبال و تشییع پیکر رهبر شهید در روزهای اخیر آن را به وضوح نشان داد.اما... آیا دوران توطئه‌چینی علیه این دو ملت همسایه و برادر به پایان رسیده است؟ آیا این همان روشی نیست که اکنون عوامل غرب در لبنان در حال پیاده سازی آن هستند؟این موضوعی است که در بخش بعدی این یادداشت به آن خواهم پرداخت.