اقلیّت(هادی مسعودی)

صفحه ۲ از ۲ 🔴ادامه یاددشت مرگ رهبر کاریزماتیک؛ بازسازی هویت وفاداران و پررنگ شدن ادبیات وفاداری 🔸اما این فرآیند می‌تواند مرحله‌ی دیگری نیز داشته باشد: تغییر زبان و نمادهای وفاداری. 🔸پس از مرگ یک رهبر، ممکن است ادبیاتی که درباره او به کار می‌رود، از زبان…منابع[۱] ماکس وبر، مفهوم «اقتدار کاریزماتیک» و فرآیند «نهادینه شدن کاریزما»، در:Max Weber, Economy and Society.[۲] هنری تاجفل و جان ترنر، نظریه هویت اجتماعی و شکل‌گیری هویت گروهی:Henri Tajfel & John Turner, An Integrative Theory of Intergroup Conflict.[۳] بررسی نقش رهبران کاریزماتیک در شکل‌دهی حافظه و هویت جمعی:Max Weber, The Theory of Social and Economic Organization.[۴] مطالعات مربوط به هویت جمعی، تهدید بیرونی و افزایش انسجام گروهی:Social Identity Theory literature.[۵] امیل دورکیم، تحلیل نقش نمادها در بازنمایی ارزش‌های جمعی:Émile Durkheim, The Elementary Forms of Religious Life.[۶] Emilio Gentile, Politics as Religion.[۷] Erik van Ree, “Stalinist Ritual and Belief System: Reflections on ‘Political Religion’.”

صفحه ۲ از ۲🔴ادامه یاددشت مرگ رهبر کاریزماتیک؛ بازسازی هویت وفاداران و پررنگ شدن ادبیات وفاداری🔸اما این فرآیند می‌تواند مرحله‌ی دیگری نیز داشته باشد: تغییر زبان و نمادهای وفاداری.🔸پس از مرگ یک رهبر، ممکن است ادبیاتی که درباره او به کار می‌رود، از زبان معمول سیاسی فاصله بگیرد و به سمت زبانی عاطفی، وفادارانه و حتی دینی و قدسی حرکت کند.🔸در ادبیات مربوط به «تقدس‌بخشی به سیاست»، پژوهشگران نشان داده‌اند که چگونه جریان‌ها و نظام‌های سیاسی می‌توانند از اسطوره‌ها، آیین‌ها، نمادها و مفاهیمی شبیه به زبان دینی برای تعریف هویت جمعی و ایجاد وفاداری استفاده کنند. در این فرآیند، یک رهبر یا آرمان سیاسی می‌تواند در قالب نمادهایی فراتر از یک امر صرفاً سیاسی بازنمایی شود. [۶]🔸مرگ رهبر می‌تواند این فرآیند را تشدید کند؛ زیرا شخصیت او دیگر در معرض تغییر رفتار سیاسی و تصمیم‌های روزمره نیست و می‌تواند در حافظه جمعی، به صورتی نمادین و آرمانی بازسازی شود.🔸در چنین شرایطی، زبان توصیف او نیز ممکن است تغییر کند: دیگر فقط از عملکرد سیاسی و تصمیم‌های او سخن گفته نمی‌شود؛ بلکه مفاهیمی مانند فداکاری، مظلومیت، شهادت، عهد، وفاداری، آرمان، ادامه راه و رسالت وارد ادبیات هواداران می‌شوند.🔸به این ترتیب، وفاداری به رهبر می‌تواند از زبان سیاسی به زبان عاطفی و قدسی منتقل شود.🔸این تغییر زبان صرفاً یک تغییر در واژگان نیست. زبان و نمادهای مشترک، یکی از ابزارهای بازتولید هویت جمعی‌اند. وقتی یک گروه، رهبرِ از دست‌رفته و آرمان‌های مرتبط با او را با چنین مفاهیمی بازنمایی می‌کند، خاطره‌ی رهبر و وفاداری به او می‌تواند به بخشی از روایت مشترک گروه درباره «ما» تبدیل شود. [۵][۶]🔸در این وضعیت، حتی مرگ رهبر نیز می‌تواند به جای پایان یک رابطه سیاسی، به نقطه‌ای برای تثبیت یک روایت هویتی تبدیل شود:🔸او رفت، اما راه او باقی است؛🔸شخص از میان رفت، اما آرمان و نماد او همچنان حامل هویت گروه است.🔺مظلومیت؛ حلقه‌ی دیگری از این زنجیره🔸عامل مهم دیگر، مظلومیت جمعی است.🔸وقتی یک گروه، رهبر خود را قربانی دشمنی یا ظلم بیرونی می‌داند، این احساس می‌تواند پیوند عاطفی اعضای گروه با رهبر و با یکدیگر را افزایش دهد. خاطره‌ی یک واقعه‌ی تلخ، در چنین شرایطی، می‌تواند به بخشی از حافظه و هویت مشترک گروه تبدیل شود و در نتیجه، انسجام درون‌گروهی را تقویت کند. [۲][۴]🔸در اینجا، مرگ رهبر دیگر صرفاً یک حادثه‌ی مربوط به گذشته نیست؛ می‌تواند به یک خاطره‌ی هویتی مشترک تبدیل شود.🔸گروه، خود را در نسبت با آن حادثه تعریف می‌کند؛ چه‌بسا روایت «ما» و «آنها» نیز بر اساس همان حادثه بازسازی شود.🔸از این منظر، مرگ یک رهبر لزوماً به معنای پایان وفاداری نیست.🔸گاهی برعکس، مرگ او می‌تواند چند اتفاق را هم‌زمان رقم بزند:🔸رهبر به نماد تبدیل می‌شود؛🔸تهدید بیرونی، مرز «ما» و «آنها» را پررنگ‌تر می‌کند؛🔸ادبیات وفاداری رنگ عاطفی و قدسی بیشتری می‌گیرد؛🔸و وفاداری به رهبر، به بخشی از هویت جمعی پیروان تبدیل می‌شود.🔸در نتیجه، چیزی که در ابتدا یک رابطه میان «رهبر» و «پیرو» بود، می‌تواند پس از مرگ رهبر به رابطه‌ای میان «هویت فرد» و «هویت گروه» تبدیل شود.🔸فرد دیگر صرفاً از یک شخص حمایت نمی‌کند؛ بلکه وفاداری به آن شخص و آرمان‌های منتسب به او را بخشی از تعریف خود از «ما» می‌داند.🔸شاید به همین دلیل، برای فهم اینکه چرا بخشی از وفاداران یک حکومت پس از مرگ رهبر همچنان وفادار می‌مانند ــ و حتی ممکن است وفاداری و انسجام بیشتری از خود نشان دهند ــ نباید فقط به خودِ رهبر نگاه کرد.🔸باید به هویتی نگاه کرد که در طول سال‌ها حول او ساخته شده است.🔸مرگ رهبر ممکن است به پایان رابطه‌ی فرد با یک شخص منجر شود؛ اما لزوماً به پایان هویتی که آن شخص نمایندگی می‌کرد، منجر نمی‌شود.🔺گاهی حتی می‌تواند برعکس عمل کند:🔸شخص می‌میرد، اما نماد باقی می‌ماند؛🔸زبان وفاداری قدسی‌تر می‌شود؛🔸و هویت جمعی، به جای فروپاشی، حول آن نماد بازسازی می‌شود.🔸این، یکی از سازوکارهایی است که می‌تواند توضیح دهد چرا مرگ یک رهبر، در شرایط خاص، نه به فروپاشی وفاداری، بلکه به بازسازی و تقویت انسجام هویتی وفاداران او منجر می‌شود.@aghalyyat

صفحه ۱ از ۱🔴مرگ رهبر کاریزماتیک؛ بازسازی هویت وفاداران و پررنگ‌شدن ادبیات وفاداری🔸مرگ آقای خامنه‌ای، به همراه خانواده‌اش در خانه‌اش، یکی از مهیب‌ترین رویدادهایی است که بی‌تردید تا سال‌ها ذهن، روان و حافظه‌ی طرفدارانش را درگیر خواهد کرد.🔸سمپات‌ها و طرفداران ایده‌ی انقلاب اسلامی، در ماه‌های اخیر و پس از مرگ رهبر دینی و سیاسی‌شان، رفتارها و کنش‌هایی از خود نشان داده‌اند که به‌سادگی نمی‌توان از کنار آنها گذشت.🔸به نظر نگارنده، می‌توان بخش مهمی از این رفتارها را در سه سطح مشاهده کرد:🔺یکم؛ طرفداری آنان از جمهوری اسلامی و رهبرانش، صریح‌تر، بلندتر و آشکارتر از گذشته اعلام شده است.🔺دوم؛ میل آنان به حضور در اماکن عمومی، شرکت در مراسم و عزاداری‌های جمعی، حضور در خیابان و ابراز حمایت متقابل، افزایش محسوسی پیدا کرده است.🔺سوم؛ در اعلام وفاداری به رهبران جمهوری اسلامی، بیش از گذشته از ادبیات دینی و مفاهیم برگرفته از زبان قدسی استفاده می‌کنند؛ گویی زبان وفاداری نیز همراه با مرگ رهبر دستخوش تغییر شده است.🔸آنچه در ادامه می‌آید، تلاشی است برای فهم این رفتارها از منظر جامعه‌شناسی سیاسی و روان‌شناسی اجتماعی.♦️پرسش اصلی این است:مرگ یک رهبر کاریزماتیک چگونه می‌تواند بر هویت جمعی وفاداران او اثر بگذارد؟ اینکه چرا و چگونه مرگ یک رهبر می‌تواند به تغییر در ادبیات وفاداری منجر شود؟🔸در ادامه، این پدیده را با تکیه بر پژوهش‌های جامعه‌شناختی بررسی می‌کنیم؛ از چگونگی تبدیل رهبر به نماد هویتی و افزایش انسجام درون‌گروهی گرفته، تا نقش احساس تهدید و مظلومیت جمعی و در نهایت، تغییر زبان وفاداری و حرکت آن به سوی ادبیات عاطفی و قدسی.━━━━━━━━━━━━━━🔸گاهی تصور می‌کنیم با مرگ یک رهبر، به‌ویژه رهبر یک حکومت یا جریان سیاسی، وفاداری پیروانش نیز به‌تدریج کاهش پیدا می‌کند. اما جامعه‌شناسی سیاسی و روان‌شناسی اجتماعی نشان می‌دهند که ماجرا می‌تواند کاملاً برعکس باشد.🔸مرگ رهبر، اگر در شرایطی خاص اتفاق بیفتد، ممکن است نه پایان یک هویت جمعی، بلکه آغاز مرحله‌ای تازه از بازسازی و تقویت آن هویت باشد. [۱]چرا؟🔸چون در یک نظام سیاسی، رهبر به‌مرور می‌تواند از یک «شخص» فراتر برود و به بخشی از هویت جمعی هواداران تبدیل شود. در این مرحله، شخصیت رهبر دیگر صرفاً یک فرد تاریخی نیست؛ بلکه به نمادی برای مجموعه‌ای از باورها، ارزش‌ها، خاطرات مشترک و تصویری از آینده مطلوب گروه تبدیل می‌شود. [۱][۲]🔸در این حالت، فرد دیگر صرفاً به یک رهبر سیاسی وفادار نیست؛ بلکه خودش را متعلق به یک «ما» می‌داند؛ «مایی» که خاطرات مشترک، ارزش‌های مشترک، دشمنان مشترک و تصویری مشترک از آینده دارد.🔸اینجاست که مرگ رهبر می‌تواند معنای متفاوتی پیدا کند.🔸وقتی یک گروه احساس تهدید می‌کند، مرز میان «ما» و «آنها» پررنگ‌تر می‌شود. اعضای گروه بیشتر به یکدیگر نزدیک می‌شوند و وفاداری به هویت جمعی افزایش می‌یابد.🔸مطالعات مربوط به هویت اجتماعی نیز نشان می‌دهند که تهدید بیرونی می‌تواند به تقویت انسجام درون‌گروهی و برجسته‌تر شدن هویت مشترک منجر شود. [۲][۴]🔸به همین دلیل، مرگ یک رهبر کاریزماتیک غالبا باعث نمی‌شود پیروان او از یکدیگر فاصله بگیرند؛ بلکه می‌تواند آنها را بیشتر حول همان هویت مشترک جمع کند.🔸در چنین شرایطی، خودِ رهبر نیز می‌تواند از یک شخصیت تاریخی به یک نماد هویتی تبدیل شود.🔸دیگر مسئله فقط این نیست که:«چه کسی رهبر بود؟»بلکه مهم‌تر این است که:«ما چه کسانی هستیم و چه چیزی ما را به هم پیوند می‌دهد؟»🔸تصویر رهبر، سخنان او، خاطرات مربوط به او، شعارها و نمادهای مرتبط با او می‌توانند به نشانه‌هایی تبدیل شوند که اعضای گروه از طریق آنها هویت مشترک خود را بازشناسی و بازتولید می‌کنند. در چنین فرآیندی، رهبر می‌تواند به حامل بخشی از معنا و هویت جمعی گروه تبدیل شود. [۱][۳][۵]ادامه در پست بعد👇👇@aghalyyat

🔴تشیع، ایدئولوژی و مرزهای فراموش‌شده🔸پس از جنگ و کشته شدن آقای خامنه‌ای، اتفاقاتی در حال وقوع است که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن‌ها گذشت.🔸آقای خامنه‌ای، به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مبلغان اسلام سیاسی، پس از کشته شدن خود و اعضای خانواده‌اش، ناخواسته چیزی را در میان بخشی از طرفدارانش احیا کرد؛ بخشی از طرفداران جمهوری اسلامی، پس از کشته شدن رهبر دینی و سیاسی‌شان، بیش از گذشته به این باور رسیده‌اند که «ما و گفتمان‌مان (اسلام سیاسی) بر حق هستیم.»🔸این باور، در شرایطی شکل گرفته است که جمهوری اسلامی، تا پیش از این وقایع، با ناکارآمدی در عرصه‌های مختلف، عملاً به خط بطلانی بر ایده اسلام سیاسی و حکومت دینی تبدیل شده بود. از همین رو، آنچه امروز در حال رخ دادن است، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.🔸این روزها، در میان بخشی از طرفداران جمهوری اسلامی که در سوگ رهبرشان به سر می‌برند، بیش از گذشته پافشاری بر اعتقاداتشان دیده می‌شود. بیش از گذشته از حمایت خود آشکارا سخن می‌گویند، بیش از گذشته عقایدشان را فریاد می‌زنند و بیش از پیش به محق بودن خود و افکارشان می‌بالند. این تغییر را به‌خوبی می‌توان از نوع رفتار، ادبیات و واژگانی که به کار می‌برند، دریافت.🔸اما در این میان، اتفاق دیگری نیز در حال وقوع است؛ ایدئولوژی، روزبه‌روز مرزهای تشیع را درمی‌نوردد. این روزها، بیش از گذشته شاهد استفاده از کلمات و تعابیری هستیم که در فرهنگ شیعه، مختص معصومان(ع) بوده‌اند، اما اکنون برای غیرمعصومان نیز به کار گرفته می‌شوند.🔸در بخشی از جریان حامی نظام، در این مسیر، مرزهای پیشین به‌ شدت کمرنگ شده است. نوع مواجهه این نگاه با رهبران و نمادهای نظام، در موارد متعددی، تفاوت محسوسی با مواجهه آنان با معصومان ندارد. بسیاری از تعابیر و کلیدواژه‌هایی که در فرهنگ شیعه برای معصومان به کار می‌رود، اکنون برای رهبران حکومت نیز به کار گرفته می‌شود. به عنوان مثال؛🔺برای آقای خامنه‌ای مقتل ساختند (به تقلید از مقتل امام حسین(ع)). 🔺در مراسمات سوگواری، بارها و بارها به سبک روضه‌خوانی برای ائمه، برای ایشان روضه خواندند. 🔺تعبیر «لبیک یا خامنه‌ای» را به‌وفور در محافل و مجالس خود به کار بردند؛ در حالی که به کار بردن تعبیر «لبیک یا...» به دلیل بار معنایی این واژه، و نیز به دلیل آنکه «لبیک» بیش از هر چیز یادآور تلبیه حج است، نوعی قداست‌بخشی به آن شخص به شمار می‌آید و حتی در روایات معصومان(ع) نیز نسبت به این‌گونه تعابیر، سخت‌گیری فراوانی دیده می‌شودالکافی، ج ۸، «روضه کافی»، حدیث ۲۸۶🔺از تعبیر «یا لثارات‌الخامنه‌ای» استفاده کردند، در حالی که این تعبیر در فرهنگ شیعه، جایگاه و پیشینه‌ای ویژه و مرتبط با امام حسین(ع) دارد. 🔺این‌ها تنها چند نمونه است و مثال‌های فراوان دیگری نیز وجود دارد که مجال طرح آن‌ها در این نوشته نیست.🔸به نظر می‌رسد بخشی از طرفداران جمهوری اسلامی، پس از کشته شدن رهبر دینی و سیاسی‌شان، آگاهانه یا ناآگاهانه و تحت تأثیر فضای احساسی، میل بیشتری به مقدس‌تر و محق‌ نشان دادن حکومت و رهبران خود پیدا کرده‌اند.🔸اگر این تغییرات را از منظر آموزه‌های شیعه بررسی کنیم، پرسش مهم‌تری پیش روی ما قرار می‌گیرد؛ آیا این نوع کاربرد مفاهیم، تعابیر و کلیدواژه‌های دینی با مرزهایی که اهل‌بیت(ع) برای تشیع ترسیم کرده‌اند، سازگار است؟🔸این مسئله برای نگارنده، که همواره دغدغه اسلام و تشیع را داشته است، اهمیت ویژه‌ای دارد. ائمه(ع) همواره در تلاش بودند تا مرزها و حدود اسلام و تشیع محفوظ بماند. مبارزه آنان با غالیان و لعن آنان نیز در همین راستا قابل فهم است.🔸اگر ما نیز خود را شیعه می‌دانیم، باید نسبت به مخدوش شدن مرزهای تشیع و آمیخته شدن آن با مفاهیم ایدئولوژیک حساس باشیم. باید بدانیم هر کسی که نام یا عنوانی مشابه امام علی(ع) دارد، نباید با امیرالمؤمنین(ع) قیاس شود. باید بدانیم «ولایت» در قرآن و روایات، با اصطلاح «ولایت فقیه» صرفاً اشتراک لفظی دارد. باید بدانیم اجازه نداریم واژه‌هایی مانند «لبیک»، «ولی‌امر»، «ولی‌الله» و ... را خرج هر شخصی کنیم. ما اجازه نداریم به‌آسانی با واژگان و کلیدواژه‌های شیعه و اسلام بازی کنیم.🔸تشیع مرز و حدود دارد. در شرایطی که انتظار می‌رود روحانیت، بر اساس رسالت دینی خود، مسئولیت مبارزه با انحرافات، بدعت‌ها، افتراها، غلوها و پاسداری از مرزهای تشیع را بر عهده بگیرد، متأسفانه شاهد آن هستیم که بخش قابل توجهی از جریان رسمی روحانیت، با تقدس‌بخشی به جمهوری اسلامی، رهبران، ارکان و گفتمان آن همراه شده و خود به یکی از مهم‌ترین بازوان گسترش این نگاه در جامعه تبدیل شده است.@aghalyyat