نامهی شماره چهارسلام آیدخت عزیز.امیدوارم حالت خوب باشد.این روزها دوباره سایهی جنگ روی ایران سنگین…
انتشار: 2026/07/22 09:21 UTCدریافت: 2026/08/04 20:37 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/04 20:37 UTC
نامهی شماره چهارسلام آیدخت عزیز.امیدوارم حالت خوب باشد.این روزها دوباره سایهی جنگ روی ایران سنگینی میکند. از گوشهوکنار خبرهای خوبی نمیشنویم و هر بار دربارهی این روزها مطلبی میخوانم یا میشنوم، بیشتر از قبل به یک کلمه فکر میکنم؛ جنگ.جنگی که باعث شده این روزها هر بار صدای خندهی یک کودک را میشنوم، یا وقتی با ذوق شعری را از حفظ میخواند یا با هیجان از آرزوهای کوچکش حرف میزند، دلم همزمان دو حس را تجربه کند؛ شادی و اندوه.شادی از اینکه هنوز کودکی با صدای بلند میخندد؛ و اندوه از اینکه با خودم میگویم کاش هیچ جنگی، هیچوقت این خندهها را نترساند.راستش هر بار کلمهی «جنگ» را میشنوم، اولین چیزی که به ذهنم میرسد، پیروزی یا شکست نیست؛ آدمها هستند و بیشتر از همه ذهنم پیشِ بچههای کوچک میرود.به کودکانی فکر می کنم که هنوز باید دغدغهشان این باشد که صدای زنگ تفریح کی میآید؟ امسال برای تولدشان چه رنگهایی را انتخاب کنند؟ امشب قصهی آخرِ شبِ مامان و بابا چه باشد؟ بعدازظهر چه کارتونی ببینند؟ برای درس خواندن یا انجام دادن یک کار قشنگ چه جایزهای بگیرند؟ نه اینکه با هر صدایی از خواب بپرند، نه اینکه ترس را زودتر از خیلی چیزهای دیگر یاد بگیرند.با خودم میگویم چرا باید کسی در این سن، چنین خاطرههایی را با خودش بزرگ کند؟ چرا باید اولین چیزی که از بعضی روزهای کودکی به یاد میآورد، ترس باشد، نه خنده، نه بازی و نه قصههای قبل از خواب؟بعد به آدمهای بزرگتر فکر میکنم. به آن هایی که دیگر مثل قبل خوابهای رنگی نمیبینند. آن هایی که هر صدای بلندی، دلشان را میلرزاند. آن هایی که این روزها هر صدای ناآشنایی را با دلشوره گوش میدهند و ناخودآگاه از خودشان یا از اطرافیانشان میپرسند: زدن؟ صدای جنگنده بود؟ صدای انفجار بود؟با خودم فکر میکنم چقدر غمانگیز است که این سؤالها، جای خیلی از گفتوگوهای معمولی را گرفته باشند. انگار جنگ، قبل از هر چیز، آرامش آدمها را از آنها میگیرد.اما میدانی آیدخت، جنگ فقط به آرامش آدمها آسیب نمیزند؛ به خیلی چیزهای دیگر هم رحم نمیکند؛ گاهی رؤیاهایی را که هنوز به آنها نرسیدهاند، خواستههایی را که تازه داشتند شکل میگرفتند و آدمهایی را که همهی دنیای یک نفر بودند، با خودش میبرد. جنگ به هیچکدام از اینها رحم نمیکند.برای همین فکر میکنم هیچ جنگی، برندهی واقعی ندارد. حتی اگر روزی صدای انفجارها خاموش شود، بعضی ترسها سالها در دل آدم میمانند، بعضی صداها هیچوقت از یاد نمیروند و بعضی دردها تا سالها دست از سر آدم برنمیدارند.آیدخت، امیدوارم روزهایی که تو در آن زندگی میکنی، روزهای آرامتری باشند. امیدوارم آدمهایی که آن روزها برای مردم تصمیم میگیرند، بیشتر از هر چیز به جان و آرامش مردم فکر کنند، صلح را باارزشتر از جنگ بدانند و هیچوقت یادشان نرود که پشت هر تصمیم، زندگی هزاران آدم، هزاران آرزو و هزاران خانواده ایستاده است.امیدوارم وقتی به کودکیات فکر میکنی، اولین چیزهایی که یادت میآیند، صدای خندههایت، شوق زنگ تفریح، قصههای آخرِ شبِ مامان و بابا، ذوق دیدن کارتونهای محبوبت، بازی با اسباببازیهایت و هیجان جایزهای که برای درس خواندن یا انجام دادن یک کار قشنگ میگرفتی باشد؛ نه ترس، نه نگرانی و نه صداهایی که هیچ کودکی نباید آنها را بشناسد.و امیدوارم بزرگسالیات با صدای انفجار و نگرانی برای آدمهایی که دوستشان داری همراه نشود. امیدوارم شبهایت را ترس از فردا پر نکند؛ ترس از اینکه روزی صدای آدمی که دوستش داری را بشنوی و ته دلت بلرزد که شاید دیگر فرصت شنیدن آن صدا را نداشته باشی، ترس از اینکه مجبور شوی از شهری که خاطرههایت در آن شکل گرفته دور شوی یا آرزوهایی را که برایشان تلاش کردهای، فقط به خاطر ترس کنار بگذاری. آرزو میکنم هیچوقت هیچکدام از این ترسها را تجربه نکنی.دلم میخواهد همیشه جایی برای خواستن، ساختن و دنبال کردن رؤیاهایت داشته باشی؛ حتی وقتی روزها سخت میشوند و راه رسیدن به آرزوهایت آسان نیست.آیدخت، اگر روزی جهان تو را میان جنگیدن و فهمیدن، میان خشم و گفتوگو، و میان نفرت و مهربانی قرار داد، یادت نرود که صلح همیشه از یک تصمیم کوچک شروع میشود؛ از شنیدن، از درک کردن و از یاد نبردنِ انسان بودنِ آدمها.شاید تا نامهی بعد، خبرهای بهتری از این روزها بشنویم. شاید دوباره صدای خندهی کودکان از صدای هر چیز دیگری بلندتر باشد. شاید در روزگاری که تو زندگی میکنی، جنگ فقط واژهای باشد که در کتابهای تاریخ دربارهاش بخوانند، نه خاطرهای که آدمها با خودشان حمل کنند و شاید یک نامهی دیگر، ما را به هم نزدیکتر کند.پس بگذار تا نامهی بعد، این سؤال بین من و تو بماند.آیدخت، اگر روزی کودکی از تو بپرسد:«جنگ یعنی چه؟»دوست داری پاسخت چه باشد؟.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — آدم بهشتی
🌺تقسیم وظیفه میان فرماندهان با بسیجیان؛ "آخرین منزل"برای فرماندهان، "آخرین خون" برای بسیجیان!✍حسین جعفری😳 "ساعت ۷:۳۰ از حمله عراق آگاه شدند. محسن رضایی یک حمله سراسری را باور نکرده و اظهار کرده که این حمله احتمالا گونه ای از حملات استراتژی دفاع متحرک است اما پیش بینی ایشان اشتباه از آب در می آید. 😎 بعد از ظهر آن روز فرماندهان عالی سپاه ناچار می شوند با هلیکوپتر و هواپیما به اهواز بروند اما به علت تاریکی هوا کاری از دستشان برنمی آید. ... در نهایت فاو سقوط می کند."(سردار رشید)😳نکته ی جالب این تراژدی تلخ آن است که آقایان روز ۲۸فروردین در کرمانشاه، همایشی (و در حقیقت نمایشی) با عنوان «آخرین نفر، آخرین منزل و آخرین قطره خون» با سخنرانی موحدیکرمانی ترتیب می دهند ...😥❗یعنی آقایان رفته بودند تا با سخنرانی و چند شعار مرگ بر آمریکا و صدام، آنان را ساقط کنند و بسیجیان بی دفاع را در فاو تنها گذاشته بودند تا به نوعی تقسیم وظائف کرده باشند؛ "آخرین منزل" برای آنان و "آخرین قطره خون" متعلقِ به ما بسیجی ها مظلوم!!!@adambeheshti
🌺 خاکریزهای در حال سقوط؛ از فتح کدام قله دم میزنید؟ سالهاست سقوط کردهاید!✍ حسین جعفری✳️ بنظر پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ و بهویژه اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ که در آن برخورد حکومت با مردم به عریانترین شکل آشکار شد و بنا بر بیانیه رسمی دولت، جانِ شریفِ بیش از سه هزار ایرانی ستانده شد، مهمترین بحث میان مردم و کنشگران، چگونگی تغییر اوضاع است. نظام چنان به تصلب و فرسودگی گرفتار شده که حتی سیاستمدار محتاط و دست بهعصایی چون خاتمی نیز از بنبست اصلاحات و صخره ستبر سخن گفته است. این یعنی نظام توان انعطاف در برابر تحولات و مطالبات جامعه را از دست داده و هر ساختاری که نتواند خود را با واقعیتهای نو سازگار کند، سرانجامی جز شکستن و سقوط نخواهد داشت.❗️البته آنچه گفته شد، بدون در نظر گرفتن تحولات پیشرو، بهویژه سرنوشت جنگ و مذاکرات جاری با آمریکا است. روشن است که تداوم جنگ ویرانگر، تشدید تحریمهای اقتصادی، حملات بیشتر به زیرساختهای کشور، ویرانی فزاینده اقتصاد و تعمیق فشار معیشتی بر مردم، میتواند شرایطی بهمراتب وخیمتر از آنچه امروز توصیف میشود رقم بزند.❇️ در این اوضاع که حکومت در نهایت دوری از مردم است و همتش را بر ایستادن در برابر اراده ملی قرار داده، گفتگوی قابل تأمل این است که این تغییر و تحول با انقلاب محقق میشود یا راهکاری عاقلانه و کنترلشده قابل تصور است. این فعالان دلسوز و هزینهداده معتقدند: «عقل حاکمیت نمیرسد؛ عقل ما که میرسد!» لذا باید به گونهای رفتار کرد که گرچه «خشونت از سوی حکومت آغاز میشود و توسط حکومت هم تشدید میگردد، اما این واقعیت تلخ در ماهیت و پیامدهای ویرانگر کاربرد خشونت تغییری ایجاد نمیکند؛ به همین دلیل با تلاش برای برگزاری رفراندوم تغییر قانون اساسی، بدون توسل به خشونت موافقند.» (تاجزاده)تحلیلگرانی نیز معتقدند باید از «عبور» سخن گفت؛ زیرا نظام سالهاست سقوط کرده و نیازی به انقلاب نیست، بلکه باید با فرهنگسازی، سازماندهی و اجماع همگانی، گذار به دموکراسی و نظامی سکولار ـ که بیتردید دینستیز نیست ـ با کمترین خسارت و بیشترین منفعت برای ایران و ایرانی رقم بخورد.☄ در مقابل، عاقبت پروژه «حکومت یکدست» امروز به تشکیل دولتی انجامیده که با شعار وفاق آمد، اما رئیسجمهورش بارها خود را سرباز ولایت و مجری منویات رهبری معرفی کرده است. اما همین دولت نیز به جای پاسخگویی درباره کارهای نکرده، دستاوردسازی میکند؛ به عنوان مثال، اعلام آمار جانباختگان را به عنوان دستاورد مطرح میکند، بیآنکه توضیح دهد جانِ محترم سه هزار انسان چگونه و به دست چه کسانی و با دستور چه کس یا کسانی ستانده شد و چرا درباره عاملان و آمران آن، رسیدگی و محاکمهای صورت نگرفته است.❗️با این همه، وقوع سه جنگ پیاپی در یک سال، بر باد رفتن بخشی از منابع و زیرساختهای کشور، تشدید فشار اقتصادی بر مردم، رسیدن شاخص فلاکت به مرز ۱۰۰ درصد، اظهارات رئیسجمهور درباره دشواری دیدار با رهبری، سخن گفتن از ایجاد مراکز زیرزمینی برای اداره کشور و جدال باندهای قدرت بر سر تفسیر مکتوبات منسوب به رهبریِ غایب، همگی نشان میدهد که نظام حتی در اداره یکدست خود نیز با بحران روبهرو شده است. فساد سیستمی نیز با کاهش شدید درآمدهای رانتی نفت، مزمنتر و عمیقتر شده است؛ از این رو، ادعای نظام که به قله رسیده و در حال تشکیل امارت اسلامی است، بیش از آنکه یک برنامه سیاسی قابل وصول باشد، به رؤیا، تخیل و آرزوی محال میماند.( و اضافه کنید ناگزیری مقامات از تصمیمات اقتصادی دشوار چون گرانی سوخت و کالاها؛ برای آنکه چیزی در خزانه وجود ندارد و همزمان هراس مضاعفشان از شروع مجدد اعتراضات معیشتی و ...، اعتراضی که میتواند آخرین خاکریزهای باقیمانده را نیز درنوردد.)❗️خلاصه آنکه آقای نظام؛«اگر از هزینههای سنگین و عملیات عظیم خود نتیجه نمیگیرید، شاید صحنه درگیری را اشتباه گرفتهاید؛ در خیابان با سایهها میجنگید، حال آنکه در میدان وجدانهای مردم، خاکریزهایتان پیدرپی در حال سقوط است.» (میرحسین موسوی)‼️ آقای نظام! میدانید چرا هنوز حواستان نیست سقوط کردهاید و همچنان بر عصای سلیمانی تکیه داده و در برابر مطالبات مردم میایستید؟ چون تصور میکنید هنوز لباس کبریایی بر تن دارید، سکوت و نجابت مردم در شرایط حمله آمریکا به کشور را به حساب حمایت از خود فاکتور کردهاید، چشم از مطالبات مردم برگرفته، گوش بر نصیحت خیرخواهان بسته و به تملق صدیقیها، توهم رساییها و آخرالزمانیگری خرازیها دل خوش کردهاید؛ با دست خود ریشهتان را از زمین همراهی مردم کنده و مصداق «كَشَجَرَةٍ خَبِيثَةٍ ٱجۡتُثَّتۡ مِن فَوۡقِ ٱلۡأَرۡضِ مَا لَهَا مِن قَرَارٖ» شدهاید. وگرنه سالهاست سقوط کردهاید؛ فقط هنوز گرمِ در اختیار داشتن زر و زور هستید!💢 کلیپ بسیار دیدنی است.@adambeheshti
🌺وظیفه حاکم اجرای عدالت و محو فقر است نه نگاه ایدئولوژیک!✍حسینجعفری❇️۱-اوضاع ایرانخوب نیست،در حال سقوط به چاه فقر،بدبختی و انحطاطایم.در اولیههای اداره کشور گیر کرده و افتخارمان این شده که نیازی به رای مردم نداریم و از جمهوری اسلامی رسیدیم به حکومت اسلامی!‼️جهنم شدن بهشت ایران نتیجهی مدیریت فقهی است که اعتقادی به توسعه،پیشرفت و رفاه مردم ندارند.😭۲-گیریم بقیمت فلاکت مردم،حکومتی ۱۰۰٪ ایدئولوژیک/انقلابی شدید،با قهر/خشم مردم نسبت به خود و دینتان چه میکنید؟‼️"مأمون با خوشحالی از فتح یکی از بلاد با امام رضا سخن گفت.⭐️امام:فتح یکی از شهرهای مشرکان،تو را خوشحال کرده؟🗡مأمون:چنین فتحی مایه شادی نیست؟⭐️امام:در مورد مسئولیت زمامداری که خداوند آن را در اختیارت نهاده،از خدا بترس!به مسلمانان ظلم میشود،در فقر و نداری هستند و کسی به داد آنها نمیرسد.«عدالت را در داخل كشور اسلامی برقرار و فقر و محروميت را برطرف کن.اين مايه خرسندي و خشنودي يك حاكم مسلمان است،نه كشورگشايی."(علامه حکیمی)‼️حاکمان موظف به تهیه"نان"مردمند نه حفظ شان"نام"خود!حاکمان حق ندارند نان مردم را فدای"نام"خود کند.@adambeheshti
سخنان #امید_فراغت روزنامه نگار و تحلیلگر سیاسی امید فراغت پنجشنبه ها یادی میکرد از زندانیان سیاسی حالا او خودش چند هفته است که در زندان است!به امید آزادی همه زندانیان سیاسی #تحلیل_زمانه 🌍 @TahlilZamane
✅ آقای پزشکیان به جای عدد بپرسید چه کسی فرمان کشتار دی ماه را داده است✍مهدی محمودیانرئیسجمهور، کسانی را که شمار قربانیان قتلعام ۱۸ و ۱۹ دیماه را سی یا چهل هزار نفر اعلام کردهاند، «خائن» و «وطنفروش» خوانده است.بسیار خوب؛ فرض کنیم روایت آنان نادرست و آمار مورد ادعای شما درست است. اگر به رابطه آسمانیتان با رهبر شهیدتان و آقای خامنهای دوم آسیبی وارد نمیشود، لطفاً توضیح دهید آن چند هزار نفری را که خودتان نیز کشتهشدنشان را انکار نمیکنید، چه کسانی به خاک و خون کشیدند و عاملان این جنایت را باید چه نامید؟مگر وطن فقط نام یک حکومت، یک رهبر یا یک دستگاه سرکوب است؟ مگر آن هزاران انسانی که در خیابانها کشته شدند، مردم همین سرزمین نبودند؟ آیا اعتراض به کشتار مردم خیانت به وطن است، اما فرماندادن، زمینهسازی، توجیهکردن و پنهانکردن آن کشتار، وطندوستی محسوب میشود؟اختلاف بر سر عدد، اصل جنایت را از میان نمیبرد. حتی اگر آمار رسمی خود شما را بپذیریم، باز هم با کشتهشدن هزاران شهروند روبهرو هستیم؛ انسانهایی که نام، خانواده، زندگی و حق حیات داشتند. نمیتوان با مناقشه بر سر شمار قربانیان، مسئولیت قتل آنان را پاک کرد.بهجای خائن و وطنفروش خواندن کسانی که از قربانیان سخن میگویند، پاسخ دهید: آن هزاران نفر را چه کسانی کشتند؟ چه کسی فرمان داد؟ چه کسانی شلیک کردند؟ چه کسانی حقیقت را پنهان کردند؟ و چه کسانی امروز نیز بهجای پاسخگویی، طلبکارانه به خانواده قربانیان و معترضان اهانت میکنند؟اگر سخنگفتن از خون مردم خیانت است، کشتن مردم را چه باید نامید؟@Sahamnewsorg
🌺🔫دیکتاتوری یعنی؛ «چیزی که گفتم باید بشود» ولو اینکه یک کشور به تباهی کشیده بشود! ✍حسین جعفری💥بعضی حرف ها چنان زمان را در می نوردد که آدمی احساس می کند که سخنی گرچه مربوط سالیان بسیار دور است اما انگار برای امروز ایراد شده ؛ به عبارت دیگر؛ برخی سخنان برای امروز مناسب تر بنظر می رسد تا دیروز، انگار شرح و توصیف حال است نه گذشته!✅آنچه می خوانید بخشی از سخنان آیت الله خمینی در سال های دور است:❗اینطور نباشد که آن قدر خود بین باشید که اگر نادرستی را هم فهمیدید، حاضر به تسلیم نباشید.☄از مفاسدی که دیکتاتوری دارد و دیکتاتور مبتلا به آن هست این است که یک مطلبی را که القا میکند، بعدش نمیتواند، قدرت ندارد بر خودش که این مطلبی که القا کرده است اگر خلاف مصلحت است، اگر خلاف مصالح، فرض کنید، کشور خودش هم هست، خلاف مصلحت ارتش هم هست، نمیتواند که از قولش برگردد؛ میگوید: گفتم، و باید بشود! ‼️این بزرگترین دیکتاتوری هاست که انسان به آن مبتلا هست که «چیزی که گفتم باید بشود» ولو اینکه یک کشور به تباهی کشیده بشود.🔥این دیکتاتوری هیتلر از این قماش دیکتاتوری بود که وقتی مثلاً مشاهده این معنا را میکند که خطا کرده است و نباید اینطور حمله را به مثلاً شوروی بکند، این را اظهار نمیکند؛ عقیدهاش این است که «باید این کار بشود» «گفتم و باید بکنم». دیدید که این شخص که گفت «باید بشود» آن طور به مذلت کشیده شد.☄شماها که انشاءالله بعدها یک چهرههای فعّالی برای این مملکت میشوید و یک چهرههای اسلامی برای این مملکت میشوید بدانید که این چیزهایی که در نفس خودتان هست، این اوصافی که در نفس خودتان هست، اگر مهار نکنید یک وقت یک دیکتاتور از کار در میآیید.✨ اینطور نباشد که آن قدر خودتان را ببینید که هرچه میگویید همان درست است؛ و آن قدر خودبین باشید که اگر نادرستی را فهمیدید هم، حاضر به تسلیم نباشید. (صحیفه نور ج ۱۴ صص ۹۲- ۹۳)💥پ-ن:😢واقع آن است که چه بسا راهبران جامعه خود را بجای ارزش ها می نشانند و بجای مصلحت مسلمین؛ مصلحت خود را ملاک قرار داده و حاضر می شوند برای حفظ شان و جایگاه خود؛ مردم را به جان هم انداخته، ملت و کشوری را به فنا دهند! ‼️گوش این راهبرانِ مستبد از شنیدن مطالبات مردم ناشنواست و تمامی روزنه های اصلاح را مسدود کرده و جز با زبان اسلحه با مردم سخن نمی گویند. در این وضعیت راهی برای مردم باقی نمی ماند جز دعای مرگ بر دیکتاتور و خوشآمدگویی به انقلاب!@adambeheshti