‌□ نوستالژی□ وقتی خانه، درد می‌شود.کلمه‌ی نوستالژی اختراع پزشکی اتریشی به نام یوهانس هوفر بود. هوفر…

‌□ نوستالژی□ وقتی خانه، درد می‌شود.کلمه‌ی نوستالژی اختراع پزشکی اتریشی به نام یوهانس هوفر بود. هوفر مسئول درمان سربازانی سوئیسی بود که بعد از مدّت‌ها حضور در کشورهای خارجی به عارضه‌های مشترکی مبتلا شده بودند: سردرد، بی‌خوابی، دل‌تنگی، شنیدن صدا و دیدن روح. سربازانِ تبعیدی وجهی غم‌زده و حتّی رؤیاگون پیدا می‌کردند. جوری راه می‌رفتند انگار در این جهان نیستند و در تصوّراتشان نمی‌توانستند حال و گذشته را از هم تشخیص دهند.هوفر علائم تک‌تک سربازانی را که سال ۱۶۸۸ به اتاق مشاوره‌اش قدم می‌گذاشتند یادداشت می‌کرد. هرچه فهرست بیماران نوستالژیک بیشتر می‌شد، صبرِ او هم برای دسته‌بندیِ این موارد مشابه در یک شاخه‌ی خاصّ علمِ آسیب‌شناسی کمتر می‌شد. هوفر، مثل کسی که منتظر گذشتن ستاره‌ای دنباله‌دار نشسته تا نامش را در نقشه‌ی آسمان ثبت کند، منتظر آمدن آخرین سرباز ماند تا بعد روی فرضیه‌اش اسم بگذارد. آن‌وقت بود که با رضایت دفترچه‌اش را بست و شروع کرد به نگارش رساله‌ی طب در بابِ نوستالژی.نوستالژی به گفته هوفر نوعی بیماری است که خود را با نشانه‌ای خاص بروز می‌دهد: درد (آلژیا) برای خانه (نوستوس). او همچنین اعتقاد داشت که برای این مرض هم، مثل هر بیماری دیگری، می‌شود درمانی پیدا کرد. اگر نوستاژی تمنّای چیز مشخّصی باشد شاید بشود با انداختن سایه‌ی سنگینِ آن‌چه هست بر خاطره‌ی آن‌چه بوده بیماری را شکست داد.مثلاً زالو باعث می‌شود حواس از درد انتزاعیِ فقدان خانه پرت شود به درد کاملاً واقعی گزش. یا تریاک، قصّه‌هایی سرخوشانه می‌سازد که خاطره‌ی گذشته را مه‌آلود می‌کند.ولی سربازان کم‌کم در برابر این درمان‌ها مقاوم شدند. هوفر بعد از آزمایش‌های متعدّد نتیجه گرفت هیچ دارویی مؤثرتر از فرستادن سربازها به خانه نیست.[ والریا لوئیزِلی || اگر به خودم برگردم (ده جستار درباره‌ی پرسه در شهر) | ترجمه‌ی کیوان سررشته / نشر اطراف /چاپ نوردهم: ۱۴٠۳ / صص۶۱—۶۲ ]@AConfederacy_of_Dunces#والریا_لوئیزلی#اگر_به_خودم_برگردم‌ ‌‌ ‌