سلام و روشنی نثار دوستان عزیزقرار شده بود در این کانال گهگاهی پرسشهای فلسفی بگذارم. پاسخهای پرشم…
انتشار: 2026/07/20 05:51 UTCدریافت: 2026/08/01 00:10 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 00:10 UTC
سلام و روشنی نثار دوستان عزیزقرار شده بود در این کانال گهگاهی پرسشهای فلسفی بگذارم. پاسخهای پرشمار و تأملبرانگیز دوستان به این پرسشها خواندنی است. از این به بعد بعد از طرح هر پرسشی پاسخهای شما را هم در حد وسع کانال منتشر خواهم کرد: با سپاس از دوستان گرامی برخی از پاسخهایی ک به پرسش زیر داده شده را میآورم: آیا هستی ،گرسنهی معناهای ماست یا آبستن این معناها؟ شوکراننوش:کاشکی هستی زبانی داشتیتا ز هستان پردهها برداشتیهرچه گویی ای دم هستی از آنپردهای دیگر بر او بستی بدانBita:سلام استاد بنظرمکه جواب درست این سوال نمیدانم هست. و یا در بهترین حالت تغییر دادن سوال. اگر بخوام درک خودم را توضیح بدم تا الان و تا اطلاع ثانوی بر اساس برداشت من از دروس شما و دیگر استادان دو نکته اساسی وجود داره! آیا اصلا این تضادها وجود دارند یا این ذهن ماست که در مواجهه با هستی وتلاش برای درک این شگفتی بیانتها از طبقه بندی (تضادها و شباهت هاو....) استفاده میکنه و چون سنخ روانی انسان وابسته به فرایندهای گوناگون هورمونی، شیمیایی و تاثیرات فیزیکی و محیطی و تربیتی هست، این درک و برداشت هم متفاوت میشه.حسین ح م: ما منتظر جواب این سوالات از طرف استاد گرانقدر هستیم وگرنه خودمان این سوالات را بلد بودیم ارادتمندم.محسن امیری:درود بر شما اندیشمند و ادیب گرامی. 🌹به نظر من جهان در ذات خود معنایی ندارد. مفاهیمی که برشمردید در مناسبات انسانی ایجاد شدهاند و هر فرد با توجه به سنخ روانی و آموختهها و محیط زندگی و حتی سطح مالی و عاطفیِ(روابطش با دیگران) زندگیِ شخصیِ خود، در پاسخ به پرسش "زندگی چیست؟" یک معنا و مفهوم را برجستهتر میبیند: عشق، ناامیدی، لذّت، پوچی، دیگردوستی، اندوه، فراق خدا، تبعید از بهشت، جدال خیر و شر، کار و آبادی زمین، شکنجهٔ جسم و روان، رنج و ملال... با هستیشناسی و جهانشناسی و معرفتشناسی و انسانشناسی میتوان کم و بیش به خودشناسی رسید و به این پرسشِ بنیادین پاسخ داد: برای من جهان چیست؟ مهم این است که ما خودمان به درک و دریافت رسیده باشیم نه اینکه وقتی مولانا میخوانیم مدتی عشقمدار باشیم، وقتی کامو میخوانیم پوچگرا، وقتی شوپنهاور بدبین، عینالقضات و سهروردی عرفاندوست، غزالی مذهبی، رازی دینستیز، فلسفهٔ غرب عقلگرا و... باید همه را خواند و هضم کرد و اندیشید و حقیقتطلبانه دید کدام پررنگتر جلوه میکند. اما به گفتهٔ استاد ملکیان برای تقلیل مرارت هم باید کاری کرد؛ یعنی ممکن است من در ژرفکاویهای حقیقتطلبانه به پوچی و ناامیدی برسم ولی مصلحتاندیشی(بهداشت روانی) ایجاب میکند به عشق و دیگردوستی و لذّت هم بها بدهم، تا زندگیام بیش از حد تلخ نشود. با سپاس 🍀Azade:سلام و عرض ادب به نظرم اگر انسان را جرئی از هستی در نظرم بگیریم ،می توان گفت هر انسانی بر اساس تجربه ی زیستی خود و در امتداد تولد خویش در این دنیا معانی بنیادی را به هستی برمیگرداند .و معناهای بنیادی چون عشق ،اندوه و رنج در ذات هستی وجود دارد .Ali_kiani:با اهدای درودهای فراواندر پاسخ به سوال جنابعالی پیرامون معناداری هستی یا بی معنایی آن؛ علیرغم اطلاع از برخی نظرات اگزیستانسیالیستها و اندیشه های وجودگرا در رد جوهرگرایی و ذات گرایی و تاکید بر بی معنایی جهان، از شما چه پنهان 😁 یک میل درونی یا شاید یک باور کهنسال یا برخاسته از خاطره ای ازلی دایم به کشف رابطه معنوی میان اتفاقات و پدیدهها ترغیبم میکند. این بی سرانجامی و رهایی و بی پناهی فلسفه های اگزیستانسیالیستها را دوست ندارم و تقریباً به این باور رسیده ام حتی اگر درست بگویند که جهان فاقد معنا باشد ما حداقل برای گریز از رنج ها و اضطراب هایمان باید ضرورتآ برایش معنا بسازیم وگرنه حیاتی تلخ و وحشتناک خواهیم داشت هرچند خیلی از این دستگاههای معناساز خود عامل تلخی و وحشت و رنج فراوان شده اند.از طرح پرسش و امکان مکالمهای که فراهم نمودید سپاسگزارم. Behnoosh:درود استاد گرامی.من بر این باور هستم که معنا رنگیست که ما بر بوم زندگی میزنیم.ما هستیم که در دل رنج و درد و پوچی و ناامیدی معنایی تفسیر میکنیم و به وقایع معنا میبخشیم.شاید به همین دلیل است که برخی زیر بار رنج و درد و ناامیدی کمر خم میکنند و نابود میشوند و برخی دیگر از نو متولد میشوند و آن را به گنج تبدیل میکنن. امیدوارم که پرسش شما رو درست متوجه شده باشم.تندرست و شادکام باشین.ش. آقایی: جسارت میکنم ونظر خودم رو در موردسوالی که مطرح کردید هم میگم مفاهیمی مثل اندوه رنج شادی عشق و….در روابط بین انسانی شکل میگیره وزاییده ی تعاملات انسان با انسان ودیگر پدیده هاستپس به نظر میاد که این انسان که روایتهای گوناگون خودش رو بر هستی می افکنه!وهستی در ذات خودش از معنا تهیست
پستهای تلگرام — دردِ جاودانِگی
🤍 لذّتِ غیابهمیشه پُرسشهایی در جان ما پَرسه میزنند، مثل سربازانی که هرگز از جنگ برنمیگردند.یا مثل بعضی غمها که عینِ بوی باراناند. نمیبینیشان، اما ناگهان تمامِ هوای کاهگلیِ اطرافت را پُر میکنند. میآیند و آرام در جانت مینشینند.یا مثل عطری عجیب که از دیوارها میگذرد و منتظر است تا دری به درون تنهایی باز شود، به خانهای که سالهاست کسی در آن زندگی نمیکند، اما هنوز پردههایش تکان میخورند و روی میزی رنگ و رو رفته، هنوز فنجانی مانده است در آرزوی کسی که دیگر برنمیگردد. آدمی، ایدریغا آدمی!همین قصیدهی کوتاه در قالبِ سنگ، که قافیههایش را، باد با خود میبَرد و وزنش را خاک از بَر خواهد کرد.مثل بعضی دلها که بهارخوابِ خاموشِ یادها و رازها و آوازهایند، مزارستانی آرام و پرحوصله، که گاهبهگاه در ردیفهای آن پرسه میزنیم و در احتمالِ گریه، از خود میپرسیم:کِی بود آخرین بار؟...#عبدالحمید_ضیایی#اقلیم_هشتم @abdolhamidziaei
#دمی_با_موسیقی 🎼آداجیو در سُل مینور ☀️ منسوب به تومازیو آلبینونیتکنوازی ویولنسل : #استپان_هاوسر ارگان: #پاوائو_ماشیچرهبری: #الیزابت_فوچس🍷ارکستر فیلارمونیک زاگرب ۲۰۱۷@abdolhamidziaei
🔺که من عیسی ابن خویشم...به یاد دو خردمند جوانمرگ ایرانی: شهابالدین سهروردی و عینالقضات همدانی #عبدالحمید_ضیایی #آن_یای_لعنتی@abdolhamidziaei
🇲🇺🔻کشتیراندن به خُشکی جانِ جهان دوش کجا بودهاینی غلطم! در دل ما بودهایآه که من دوش چه سان بودهامآه که تو دوش که را بودهایرشک برم کاش قبا بودمیچون که در آغوش قبا بودهایزَهره ندارم که بگویم تو رابی منِ بیچاره کجا بودهای...بسیاری از شعرها، کشتیهایی هستند که در پهنهی بیکرانِ خیال، بیآنکه شبحِ بندری را به خاطر آورند، از موجی به موج دیگر میغلتند. اما بعضی از شعرها زورقهایی کوچکاند که آرام در آغوشِ بندر خاموش نشستهاند. بندری از جنسِ خاطره، یا نگاه، یا غروب، یا حادثه یا حضورِ کوتاهِ آدمیزادی دیگرسرنوشتِ این قایقهای کوچک در دریا، به ماندگاریِ همان بندر بستگی دارد. اگر چراغ آن بندر هنوز در دوردستها روشن باشد، شعر همچنان راه میپیماید و هر بار موجی از احساس را به ساحل میآورد. اما اگر آن بندر در مهِ فراموشی فرو رود، قایق شعر نیز آرامآرام از آبهای خاطره دور میشود.شاید بعضی شعرها برای همهی آدمها نوشته نشده باشند. شاید برای دل یکنفر نوشته شدهاند، برای یک لحظهی یگانه، برای جایی که یک نفر، تنها یک نفر نقشهی راهش را میشناسد...#عبدالحمید_ضیایی#اقلیم_هشتم @abdolhamidziaei
☯ انتظار، انتظار...🍃🍃🍃قدحی دارم بر کف، به خدا تا تو نیاییهِلِه! تا روز قیامت، نه بنوشم، نه بریزم...🤍 عجب تصویرِ شکوهمند و دلنوازی!تصویرِ عاشقی که چراغِ چشم را در رهگذرِ باد و ازدحام تاریکی، همچنان روشن نگاه داشته است.عاشقی که از سپیدهدمِ ازل تا شامگاهِ ابد، قدح شراب بر کف دارد، اما نه به آن لب میزند و نه جام را بر زمین میگذارد...انگار در فاصلهی میان نوشیدن و فروگذاشتن، ناکجاآبادی غریب هم هست که در حدود اربعهی آن، امید، از لذت عزیزتر شده و انتظار، عبادتی خاموش است.انگار برای مولانا، قیامت، نه پایانِ جهان، بلکه امتدادِ همین انتظار است...#عبدالحمید_ضیایی#اقلیم_هشتم@abdolhamidziaei
🔻پادکست خوب بشنویم🌲 سی پادکست درباره شاعران کلاسیک و معاصر و بنیانگذاران خِرد ایرانی با نویسندگی و اجرای: ❇️دکتر عبدالحمید ضیایی 🎼 تدوین موسیقایی: گروه #پادکست_ریوارcastbox.fm/va/7332133%F0%9F%94%BD%D9%84%D… برای دوستان عزیزی که گوشی آیفون دارند:podcasts.apple.com/us/podcast/%D8%B1%DB%8…