عباس کیارستمی از مهمترین فیلمسازان تاریخ سینمای ایران و یکی از تأثیرگذارترین چهرههای سینمای جهان بود. کارگردان، نویسنده، عکاس، شاعر و هنرمندی که آثارش بارها در معتبرترین جشنوارههای بینالمللی درخشید و با فیلم طعم گیلاس، نخل طلای جشنوارهٔ کن را برای سینمای ایران به ارمغان آورد.( ۱۳۱۹ – ۱۳۹۵) کیارستمی نگاه عمیقی به زندگی، مرگ و شأن انسان داشت.در این روایت، کیارستمی از مرگ سخن میگوید، اما نه از خودِ مرگ؛ از آخرین احترام به انسان.آیا انسان، پس از پایان زندگی، سزاوار لحظهای مکث، اندکی سکوت و ذرهای همدلی نیست؟اینکه چگونه میتواند بپذیرد که آخرین لمسِ زندگیاش، از آنِ کسی باشد که حضور او برایش هیچ تفاوتی با هر پیکر دیگری ندارد؟از روزی میترسد، که تمام زندگیاش به جسمی تبدیل شود که دیگران، بیآنکه حتی لحظهای به او بیندیشند، از کنارش عبور کنند.(پست 1232) زیبا بشنویم