چهارپنج روز گذشته زیر یه کوه شن از غم مدفون بودم.بزور نفس میکشیدم و به بالا برای یه ذره هوا چنگ می…
انتشار: 2026/08/08 16:51 UTCدریافت: 2026/08/09 03:00 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/09 03:00 UTC
چهارپنج روز گذشته زیر یه کوه شن از غم مدفون بودم.بزور نفس میکشیدم و به بالا برای یه ذره هوا چنگ میزدم.هم مرگ گریبانمو گرفته بود هم زندگی.ولی خب چه میشه کرد زندگی همینه!فاصلهی بین صعودها و سقوطهای پی در پی.به ظاهر آروم خوابیده بودم امّا زیر این ظاهرِ مسکوت پر از مار و عقرب و حشرهبود درحالِ زهر پاشیدن روی قلبم.بلخره زورِ زندگی بیشتر بود و منو به خودش برگردوند.حالا دوباره من موندم و تلی از غم که باید با جونی که ازم مونده ادامه بدم…
پستهای تلگرام — زنده به گور
کلیت «دوست داشته نشدن» توسط آدمها مسئله خیلی حادی نیست. اما «میزانش» خیلی مهمه.اینکه آیا اونقدری دوستت ندارن که بهت آسیب بزنن؟ اینجا این مسئله اهمیت پیدا میکنه.
من تمامِ «ترین»های جهان بودم. غمگینترین، تنهاترین، دلتنگترین، خستهترین، بیپناهترین، بیقرارترین، دلگیرترین، جاماندهترین.
دلم برای دیدن ذوق کردنهام وقتی گوشهی چشمهام چروک میشد تنگ شده.
قلبم قلنج کرده.
کل شب،کلِ کلِ شب یعنی هربار بیدارشدم و دوباره خوابم برد،خوابتو دیدم.یه درام طولانی.از من حتّی یه خوابِ راحتو گرفتی.اینم بمونه….
حرف زدن باهات یه پاکت سیگار بود.