سرپا موندن، وقتی انقدر بار غم داری که سینهخیز باید حرکت کنی خیلی سخته. آدمیزاد عجیبه. با غمی که م…
انتشار: 2026/08/01 09:24 UTCدریافت: 2026/08/09 03:00 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/09 03:00 UTC
سرپا موندن، وقتی انقدر بار غم داری که سینهخیز باید حرکت کنی خیلی سخته. آدمیزاد عجیبه. با غمی که میتونه ساکن و ساکتش کنه، راه میره، میخنده، گاهی میدوعه حتی، درحالی که شاید با هر قدمی که برمیداره، بیشتر و بیشتر فرو بریزه.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — زنده به گور
کلیت «دوست داشته نشدن» توسط آدمها مسئله خیلی حادی نیست. اما «میزانش» خیلی مهمه.اینکه آیا اونقدری دوستت ندارن که بهت آسیب بزنن؟ اینجا این مسئله اهمیت پیدا میکنه.
من تمامِ «ترین»های جهان بودم. غمگینترین، تنهاترین، دلتنگترین، خستهترین، بیپناهترین، بیقرارترین، دلگیرترین، جاماندهترین.
دلم برای دیدن ذوق کردنهام وقتی گوشهی چشمهام چروک میشد تنگ شده.
قلبم قلنج کرده.
کل شب،کلِ کلِ شب یعنی هربار بیدارشدم و دوباره خوابم برد،خوابتو دیدم.یه درام طولانی.از من حتّی یه خوابِ راحتو گرفتی.اینم بمونه….
حرف زدن باهات یه پاکت سیگار بود.