من همیشه به داستانمون فک میکنم.به اینکه اگه اونجوری ناتموم، تموم نمیشد من کمتر غمگین میشدم.اگر رک…
انتشار: 2026/07/27 08:30 UTCدریافت: 2026/08/01 00:11 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 00:11 UTC
من همیشه به داستانمون فک میکنم.به اینکه اگه اونجوری ناتموم، تموم نمیشد من کمتر غمگین میشدم.اگر رک و راست و صاف و پوست کنده میگفتی تو رو دوست ندارم من کمتر آسیب میدیدم تا با پیدا کردن جواب برای هزاران هزار چرای تو مغزم.همیشه یکی تو سرم در جواب فکر کردن به اون داستانا میگه: از کجا معلوم ؟! شاید حالت خراب تر میشد.شاید اصلاً غمگین میموندی!امّا من قطع به یقین میدونم که غم هم اگه میومد اینجوری لنگر نمینداخت تو وجودم .اینجوری زمینم نمیزد .اینجوری متلاشیم نمیکرد.
پستهای تلگرام — زنده به گور
کلیت «دوست داشته نشدن» توسط آدمها مسئله خیلی حادی نیست. اما «میزانش» خیلی مهمه.اینکه آیا اونقدری دوستت ندارن که بهت آسیب بزنن؟ اینجا این مسئله اهمیت پیدا میکنه.
من تمامِ «ترین»های جهان بودم. غمگینترین، تنهاترین، دلتنگترین، خستهترین، بیپناهترین، بیقرارترین، دلگیرترین، جاماندهترین.
دلم برای دیدن ذوق کردنهام وقتی گوشهی چشمهام چروک میشد تنگ شده.
قلبم قلنج کرده.
کل شب،کلِ کلِ شب یعنی هربار بیدارشدم و دوباره خوابم برد،خوابتو دیدم.یه درام طولانی.از من حتّی یه خوابِ راحتو گرفتی.اینم بمونه….
حرف زدن باهات یه پاکت سیگار بود.