خودمو با جون کندن به ماشین رسوندم.کولرو تا ته روشن کردم و دکمهی لباسمو باز کردم.احساس خفگیه شدیدی…
انتشار: 2026/07/21 12:53 UTC
خودمو با جون کندن به ماشین رسوندم.کولرو تا ته روشن کردم و دکمهی لباسمو باز کردم.احساس خفگیه شدیدی دارم.دم و بازدم برام آسون نیست.تو این حال دلم نمیخواد با هیچ کس حرف بزنم و بگم قلبم دوباره بازی درمیاره.پاکت سیگارمو نگاه میکنم؛خالیهپس آب میخورم.اشک میریزم.و بعد تا جایی که توان دارم داد میزنم.من انقدراهم آدمِ بدی نبودم.چی به روزم اومده؟چرا انقدر متلاشیام؟
پستهای تلگرام — زنده به گور
کلیت «دوست داشته نشدن» توسط آدمها مسئله خیلی حادی نیست. اما «میزانش» خیلی مهمه.اینکه آیا اونقدری دوستت ندارن که بهت آسیب بزنن؟ اینجا این مسئله اهمیت پیدا میکنه.
من تمامِ «ترین»های جهان بودم. غمگینترین، تنهاترین، دلتنگترین، خستهترین، بیپناهترین، بیقرارترین، دلگیرترین، جاماندهترین.
دلم برای دیدن ذوق کردنهام وقتی گوشهی چشمهام چروک میشد تنگ شده.
قلبم قلنج کرده.
کل شب،کلِ کلِ شب یعنی هربار بیدارشدم و دوباره خوابم برد،خوابتو دیدم.یه درام طولانی.از من حتّی یه خوابِ راحتو گرفتی.اینم بمونه….
حرف زدن باهات یه پاکت سیگار بود.