چِتونه شما آدما؟این همه خساست برای گفتنِ«دوستت دارم» از کجا اومده؟مگه این دو کلمه قراره چقدر ازتون…

چِتونه شما آدما؟این همه خساست برای گفتنِ«دوستت دارم» از کجا اومده؟مگه این دو کلمه قراره چقدر ازتون کم کنه که این‌قدر نگهش می‌دارید برای یه روزِ بهتر،یه فرصتِ مناسب‌تر،یه حالِ خوب‌تر،انگار خیال کردید زندگی باهاتون قرار گذاشته که همیشه وقت هست.اما زندگی،بیشتر از اینکه قصه‌ی رسیدن باشه،قصه‌ی دیر رسیدنه،قصه‌ی جمله‌هایی که توی دل آدم می‌مونن،نه روی لب.بعضی «دوستت دارم»ها اون‌قدر گفته نمیشن که کم‌کم توی دلِ آدم پیر میشن،چروک می‌خورن،غبار می‌گیرن،و یه روز،بی‌اینکه حتی یه بار شنیده شده باشن،همراهِ صاحبِ دل دفن میشن.تلخ‌تر از دوست نداشته شدن،دوست داشته شدنیه که هیچ‌وقت به گوشِ آدم نرسیده باشه.چه غم‌انگیزه که یکی سال‌ها تموم دنیای یه نفر باشه،اما هیچ‌وقت از وسعتِ جاش توی قلبِ اون آدم خبر نداشته باشه.اگه دوستش دارید،به فردا نسپارید.فردا،بعضی وقتا فقط اسمِ مؤدبانه‌ی«خیلی دیر شد»سحر"ذهن کپک زده من...ッ"