لبت شِکَّر به مستان داد و چَشمت مِی به مِیخوارانمنم کز غایتِ حِرمان نه با آنم نه با اینمحافظ

شاخه‌ای برای ماندن نداشتو رفتبه هیچ جاپرستوحمید عصائی

خوش سحری که روی او باشد آفتاب ماشاد شبی که باشد او بر سر کوی دل عسس—مولانا

چهرهٔ گلرنگ را پیمانه‌ای در کار نیستنرگس مخمور را میخانه‌‌ای در کار نیستنیست بر دست کسی چشم پریشان‌خاطرانزلف ماتم‌دیدگان را شانه‌ای در کار نیستصائب

اي روز آفتابي اي مثل چشم هاي خدا آبي! اي روز آمدن! اي مثل روز، آمدنت روشن!اين روزها كه مي گذرد، هر روز...در انتظار آمدنت هستم!اما با من بگو كه آيا من نيز در روزگار آمدنت هستم؟— قیصر امین‌پور

در این قفس خدایاتو کرده‌ای اسیرم

‏همه چیز می‌گذرد. زمان و‌ مکان، زیبایی و جوانی، عشق و نبوغ و جلال و شکوه زندگی همه از بین می‌رود. زندگیِ آدمی هیچ است؛ مرگ هم هیچ است. دنیاها نیز مانند ما زاده می‌شوند و می‌میرند.‏هکتور برلیوز