آدمها معمولا، در نهایت با کارهایی سنجیده میشوند که انجام دادهاند. اما من فکر میکنم ارزش هر فرد به تعداد کارهایی است که انجام نداده. عیار آدم را تعداد «نه»هایی میسازد که در طول زندگی گفته است.اکبر عبدی، برای من نمونه بارز فرد ارزشمندی بود که نمیتوانست «نه» بگوید.آدمی که میتوانست بعد از میانسالی در جایگاه استادی بنشیند، با دستفرمان اشتباه به جایگاهی رسید که سالهای آخر تبدیل شده بود به امضای فیلمهای زرد.همین قالب را میشود برای هر کار دیگری استفاده کرد.برنامهنویس توانمند و خاصی که بخش مهمی از زمان روزانهاش را مشغول طراحی سایت فروشگاهی میشود چون راحت است و پول خوبی هم در میآید.استاد دانشگاهی که به جای فعالیت علمی، بخش مهمی از ماهش را مشغول تدریس در موسسات بیرونی یا مشاورههای صد من یک غاز به کسبوکارها است چون انرژی زیادی نمیبرد و درآمدش از هیئت علمی بالاتر است.دانشجویی که به جای یادگرفتن مهارت ویژه برای بالا بردن توانمندی، کاری نمیکند یا برای پول درآوردن، به دنبال اسنپ و ... میرود.یا جوانی که به هیچ تفریحی در شبانه روز، نه نمیگوید.اکبر عبدی برای من نماد هنرمند ارزشمندی بود که چون به پول نیاز داشت یا کار زرد، راحت تر از فعالیت هنری است و... خودش را با دستان خودش خفه کرد.مثل خیلی از آدمهای دیگر.@yek_man