ذکر احوال عزير و قصه مرکب مشهور.و یونس زبدة التواريخ.موزه هنر ترکی و اسلامی استانبول.

کشتی عقیده حرکت نمی‌کند. قلب حضرت علی می‌لرزد؛ او تیر «یا حق» را رها می‌کند. این تیر قلب را سوراخ می‌کند و قلب فریاد می‌زند «آه، این عشق...». اشک‌ها می‌ریزند، به زیر کشتی می‌رسند و ایمان به حرکت در می‌آید.

قارون هلاک شد که چهل خانه گنج داشت نوشیروان نمرد که نامِ نکو گذاشتجزئياتی از صفحه 9r جامع التواريخ.ادينبورگ.

🎨 معنای پنهان در پسِ آنچه دیده می‌شود: سمبولیسم (نمادگرایی)سمبولیسم، جنبشی هنری بود که در اواخر قرن نوزدهم شکل گرفت. در این شیوه، هنرمندان تنها آنچه را می‌دیدند به تصویر نمی‌کشیدند، بلکه احساسات، اندیشه‌ها و دنیای خیال خود را نیز در آثارشان بازتاب می‌دادند.در این مکتب، رنگ‌ها، پیکره‌ها و اشیا اغلب معناهایی فراتر از ظاهر خود دارند. هنرمندان با الهام از اسطوره‌ها، طبیعت، رؤیاها و دنیای درونی انسان، آثاری رازآلود، شاعرانه و اندیشه‌برانگیز خلق کردند.از مهم‌ترین هنرمندان این جنبش می‌توان به گوستاو مورو، اودیلون ردون، آرنولد بوکلین، فرناند کنوف، کارلوس شوابه، ژان دلویل و فرانتس فون اشتوک اشاره کرد.سمبولیسم بیننده را تنها به تماشای اثر دعوت نمی‌کند، بلکه او را به کشف احساس، مفهوم و معنای نهفته در پسِ آن فرامی‌خواند. ✨🎨 معنای پنهان در پسِ آنچه دیده می‌شود: سمبولیسم (نمادگرایی)سمبولیسم، جنبشی هنری بود که در اواخر قرن نوزدهم شکل گرفت. در این شیوه، هنرمندان تنها آنچه را می‌دیدند به تصویر نمی‌کشیدند، بلکه احساسات، اندیشه‌ها و دنیای خیال خود را نیز در آثارشان بازتاب می‌دادند.در این مکتب، رنگ‌ها، پیکره‌ها و اشیا اغلب معناهایی فراتر از ظاهر خود دارند. هنرمندان با الهام از اسطوره‌ها، طبیعت، رؤیاها و دنیای درونی انسان، آثاری رازآلود، شاعرانه و اندیشه‌برانگیز خلق کردند.از مهم‌ترین هنرمندان این جنبش می‌توان به گوستاو مورو، اودیلون ردون، آرنولد بوکلین، فرناند کنوف، کارلوس شوابه، ژان دلویل و فرانتس فون اشتوک اشاره کرد.سمبولیسم بیننده را تنها به تماشای اثر دعوت نمی‌کند، بلکه او را به کشف احساس، مفهوم و معنای نهفته در پسِ آن فرامی‌خواند. ✨

اوضاع الآنم دقیقا همینه

برهنگی او می‌تواند نماد روحی باشد که از هر تعلق زمینی رها شده است. حالت خمیده، نداشتن پوشش و کیفیت رؤیایی حضورش، این احساس را القا می‌کند که او یک روح است؛ نه کاملاً در این جهان و نه کاملاً در جهان دیگر. در همین حال، مادر که جامهٔ سیاه سوگواری بر تن دارد، همچنان به دنیای خاکی وابسته مانده و زانو زده است؛ گویی برای دخترش دعا می‌کند یا با او سخن می‌گوید. صلیبی که در میان آن دو قرار گرفته، همچون سنگ قبری و مرزی میان جهان مادی و جهان معنوی عمل می‌کند.شاید دختر برای آرام کردن مادر آمده باشد. یا شاید، همان‌گونه که در بسیاری از رؤیاها رخ می‌دهد، مرز میان هویت‌ها از بین می‌رود؛ اندوه، زندگان را به سایه‌هایی خاموش و مردگان را به خاطراتی تبدیل می‌کند که هرگز محو نمی‌شوند. حتی ممکن است این مادر باشد که از دنیا رفته و کنار صلیب انتظار می‌کشد، در حالی که دختر، که هنوز زنده است، او را در رؤیایی آکنده از غم دوباره ملاقات می‌کند.برهنگی او می‌تواند نماد روحی باشد که از هر تعلق زمینی رها شده است. حالت خمیده، نداشتن پوشش و کیفیت رؤیایی حضورش، این احساس را القا می‌کند که او یک روح است؛ نه کاملاً در این جهان و نه کاملاً در جهان دیگر. در همین حال، مادر که جامهٔ سیاه سوگواری بر تن دارد، همچنان به دنیای خاکی وابسته مانده و زانو زده است؛ گویی برای دخترش دعا می‌کند یا با او سخن می‌گوید. صلیبی که در میان آن دو قرار گرفته، همچون سنگ قبری و مرزی میان جهان مادی و جهان معنوی عمل می‌کند.شاید دختر برای آرام کردن مادر آمده باشد. یا شاید، همان‌گونه که در بسیاری از رؤیاها رخ می‌دهد، مرز میان هویت‌ها از بین می‌رود؛ اندوه، زندگان را به سایه‌هایی خاموش و مردگان را به خاطراتی تبدیل می‌کند که هرگز محو نمی‌شوند. حتی ممکن است این مادر باشد که از دنیا رفته و کنار صلیب انتظار می‌کشد، در حالی که دختر، که هنوز زنده است، او را در رؤیایی آکنده از غم دوباره ملاقات می‌کند.

نقاشی «اندوه» فضایی رازآلود و تأمل‌برانگیز دارد. هویت این دو زن مشخص نیست و بیننده باید خود دربارهٔ معنای دیدار آن‌ها بیندیشد. چهرهٔ مادر نیز بر اساس چهرهٔ مادر واقعی آنا آنشر نقاشی شده و به اثر جنبه‌ای شخصی بخشیده است.پس کدام‌یک از دنیا رفته است؟از نظر بصری، دختر حالتی شبح‌گونه دارد؛ برهنه، فرازمینی و گویی میان بودن و نبودن معلق است. او از نظر جسمانی حضور دارد، اما از نظر روحی دور و دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد. برهنگی او جنبه‌ای شهوانی ندارد، بلکه نمادی از آسیب‌پذیری، عریانی روح و شاید برهنه شدن انسان در برابر مرگ است. در مقابل، زن سالخورده با لباس سیاه عزاداری، ریشه در دنیای زندگان دارد؛ گویی سنگینی زمان، رنج و ادامهٔ زندگی را بر دوش می‌کشد.احتمالاً این دختر است که از دنیا رفته است.نقاشی «اندوه» فضایی رازآلود و تأمل‌برانگیز دارد. هویت این دو زن مشخص نیست و بیننده باید خود دربارهٔ معنای دیدار آن‌ها بیندیشد. چهرهٔ مادر نیز بر اساس چهرهٔ مادر واقعی آنا آنشر نقاشی شده و به اثر جنبه‌ای شخصی بخشیده است.پس کدام‌یک از دنیا رفته است؟از نظر بصری، دختر حالتی شبح‌گونه دارد؛ برهنه، فرازمینی و گویی میان بودن و نبودن معلق است. او از نظر جسمانی حضور دارد، اما از نظر روحی دور و دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد. برهنگی او جنبه‌ای شهوانی ندارد، بلکه نمادی از آسیب‌پذیری، عریانی روح و شاید برهنه شدن انسان در برابر مرگ است. در مقابل، زن سالخورده با لباس سیاه عزاداری، ریشه در دنیای زندگان دارد؛ گویی سنگینی زمان، رنج و ادامهٔ زندگی را بر دوش می‌کشد.احتمالاً این دختر است که از دنیا رفته است.