این‌قدر از غم وطن برای ما سخن نگویید.ما می‌دانیم که شما بیش از فروپاشی ایران، از فرو ریختن حصارهای…

این‌قدر از غم وطن برای ما سخن نگویید.ما می‌دانیم که شما بیش از فروپاشی ایران، از فرو ریختن حصارهای امن خودتان هراس دارید.سکوت طولانی‌تان را در روزهایی که خون جوانان این خاک برای آزادی ریخته می‌شد، ندیده نگیریم. امروز اما، وقتی بوی دود به مشام خودتان رسیده، ناگهان وطن‌پرست شده‌اید؟دشمن واقعی این سرزمین فقط آن است که آتش به پا می‌کند؛دشمن واقعی‌تر، کسی است که سال‌ها در کنار شعله‌ها ایستاده، تماشا کرده و سکوت اختیار کرده، و حالا که آتش دامن خودش را گرفته، فریاد می‌زند و دیگران را مقصر می‌داند.شما برای ایران اشک نمی‌ریزید؛ برای آرامش و امنیت شخصی‌تان می‌لرزید.این دو را با هم اشتباه نگیرید.وطن‌دوستی واقعی، آن روزها بود که وقتی مردم برای رهایی از زنجیر استبداد و جهل، جان و جوانی‌شان را فدا می‌کردند، شما حتی یک جمله هم بر زبان نیاوردید.حالا که خطر از کوچه‌های دیگران گذشته و به در خانهٔ خودتان رسیده، یک‌شبه عاشق خاک شده‌اید؟این نه عشق است، نه وطن‌خواهی.این فقط غریزهٔ بقا در لباس میهن‌پرستی است.👑👑👑