بعضی وقتا هم می رسم به این بیت از طغرای مشهدی که میگه:تا به کی باشی گرفتار امید؟ ناامیدی پیشه کن، آ…

دشوارترین شکنجه این بود که ما یک به یک به درون خویش تبعید شدیم...

الان دقیقاً همونجاییم که: دیگر انرژی لازم برای دوستی‌های بی‌معنی، تعاملات اجباری و مکالمه‌های غیرضروری را ندارم .معین دهاز

بعضی پیام‌ها رو فقط می‌بینی و رد می‌شی... بعضیا اما، یه جمله‌شون تا آخر شب توی ذهنت می‌مونه. اینجا قرار نیست بهت بگه چی احساس کنی... فقط شاید بین چند خط، خودتو پیدا کنی. @delzhinchanelدلژین؛ زاده ی دل✨

بعضی پیام‌ها رو فقط می‌بینی و رد می‌شی...بعضیا اما، یه جمله‌شون تا آخر شبتوی ذهنت می‌مونه.اینجا قرار نیست بهت بگه چی احساس کنی...فقط شاید بین چند خط،خودتو پیدا کنی.@delzhinchanel

.

تو یه بازنده نیستی حتی اگه ببازی. مشکلی نداره دوباره پیداش می‌کنی. ولی مسئله اینجاست که، اگه لبخندی روی صورتمون نگه داریم وقتی داریم تو دل سختی‌ها می‌ریم بهمون جرئت جنگیدن می‌ده. حتی اگه حسش نکنیم ولی وجود داره. ذهن ما فقط به لبامون نیاز داره که بخندن، اهمیتی نداره اگه واقعی باشه یا نباشه. اولین قدم تو جنگیدن علیه تاریکیه. پس بخند. :)