❇️ سیاست گذاری در کتابخانههای دانشگاهی؛ چرا کتابداران باید پشت میز تصمیمگیری باشند؟🔹در مطلب «The…
انتشار: 2026/08/17 05:12 UTCدریافت: 2026/08/17 15:55 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/17 15:55 UTC
❇️ سیاست گذاری در کتابخانههای دانشگاهی؛ چرا کتابداران باید پشت میز تصمیمگیری باشند؟🔹در مطلب «The Politics of Academic Libraries: Why Librarians Need a Seat at the Decision-Making Table»، نویسنده، Onyebuchi Ekpolomo، به یکی از مسائل مهم اما کمتر مورد توجه در مدیریت کتابخانههای دانشگاهی میپردازد: جایگاه کتابداران در تصمیمگیریهای راهبردی دانشگاه. نویسنده منظور خود از «سیاست» را فعالیت حزبی یا سیاسی نمیداند، بلکه آن را به معنای مشارکت، نفوذ، نمایندگی و حضور در فرایندهایی تعریف میکند که طی آنها اولویتهای دانشگاه تعیین میشوند. تصمیمهایی درباره بودجه، برنامه درسی، پژوهش، فناوری، داده، نشر علمی و سیاستهای سازمانی، همگی به دانش و اطلاعات مربوطاند؛ بااینحال، کتابداران اغلب زمانی وارد این فرایند میشوند که تصمیم اصلی گرفته شده و از آنها انتظار میرود صرفاً منابع، آموزش یا پشتیبانی فنی لازم را فراهم کنند. از نظر نویسنده، کتابدار باید از مجری تصمیمها به مشارکتکننده در شکلگیری آنها تبدیل شود. 🔹نویسنده برای توضیح این دیدگاه، حوزههایی مانند طراحی برنامههای درسی، سیاستگذاری پژوهش، مدیریت دادههای پژوهشی، ارتباطات علمی، ارزیابی پژوهش، هوش مصنوعی و تحول دیجیتال را مثال میزند. در تمام این حوزهها، کتابداران دانش و تجربهای دارند که میتواند پیش از اتخاذ تصمیمهای سازمانی مورد استفاده قرار گیرد. برای مثال، در طراحی یک محیط یادگیری دیجیتال، موضوع فقط انتخاب فناوری نیست؛ بلکه سازماندهی و حفاظت از محتوای دیجیتال، دسترسی به منابع علمی، حقوق مؤلف، مجوزها و حکمرانی اطلاعات نیز مطرح است. نویسنده همچنین بر اهمیت توانایی کتابداران در ترجمه تخصص حرفهای به زبان تصمیمگیری سازمانی تأکید میکند؛ یعنی به جای صحبت صرف درباره «کیفیت فراداده»، باید نشان دهند که فراداده باکیفیت چگونه به کشفپذیری پژوهش، تعاملپذیری، دیدهشدن تولیدات علمی و دسترسی بلندمدت کمک میکند. 🔹در نهایت، «داشتن صندلی پشت میز» از نظر نویسنده به معنای حضور تشریفاتی کتابداران در همه کمیتهها نیست؛ بلکه به معنای حضور در زمان مناسب، یعنی زمانی که مسئله در حال تعریف شدن، گزینهها در حال بررسی و اولویتها در حال شکلگیری هستند، است. نویسنده معتقد است دانشگاهها زمانی تصمیمهای بهتری میگیرند که تخصص مرتبط با دانش، اطلاعات، یادگیری، پژوهش و فناوری از ابتدا در فرایند تصمیمگیری حضور داشته باشد. بنابراین، مشارکت راهبردی کتابداران را نباید خروج از نقش حرفهای آنان دانست؛ بلکه این مشارکت، گسترش طبیعی نقش کتابدار از «پشتیبانی از فعالیتهای دانشگاه» به مشارکت در شکل دادن به شرایطی است که موفقیت فعالیتهای دانشگاه را امکانپذیر میکند. این ایده بهویژه در دوره تحول دیجیتال و گسترش هوش مصنوعی برای کتابخانههای دانشگاهی اهمیت پیدا میکند.🌐 متن کامل: linkedin.com/pulse/politics-academic-libr…
