👈 51 سال پیش در زندگی دانلد چه گذشت؟51 سال پیش، ترامپ در دادگاه در پرونده تبعیض نژادی در برخورد با…

👈 51 سال پیش در زندگی دانلد چه گذشت؟51 سال پیش، ترامپ در دادگاه در پرونده تبعیض نژادی در برخورد با متقاضیان اجاره، تسلیم شد.وقتی گردوخاک تبلیغات، هیاهوی رسانه‌ای و ادعاهای شخصی کنار زده شود، پرونده تبانی و تبعیض نژادی در مسکن بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ روایت عریان و سردی است از ساختار فکری دانلد ترامپ و پدرش در اداره امپراتوری خانوادگی‌شان. موضوع، یک سوءتفاهم ساده یا اشتباه اداری در ثبت فرم‌ها نبود؛ حرف از یک سیاست کاملاً محاسبه‌شده و سیستمی است برای دور نگه داشتن سیاه‌پوستان از محله‌های سفیدپوست‌نشین نیویورک.شرکت؟ نه! ماشین نادیده گرفتن متقاضیان سیاه‌پوست!در اوایل دهه ۱۹۷۰، شرکت «ترامپ منیجمنت» مدیریت حدود ۱۴ هزار واحد آپارتمانی را در بروکلین، کوئینز و استاتن آیلند در دست داشت. وقتی متقاضیان اجاره خانه در زدن زنگ آپارتمان‌ها را شروع می‌کردند، مدیران ساختمان و مسئولان اجاره فیلتر محرمانه‌ای را اجرا می‌کردند.اگر متقاضی سفیدپوست بود، واحدهای خالی نشان داده می‌شد، فرم اجاره دستش می‌دادند و با خوش‌رویی پذیرفته می‌شد. اما وقتی متقاضی سیاه‌پوست پا به دفتر می‌گذاشت، جواب تقریباً همیشه یک چیز بود: «واحد خالی نداریم.» گاهی هم به سمت ساختمان‌های متراکم‌تر در محله‌های حاشیه‌ای و اقلیت‌نشین هدایت می‌شدند یا فرمی جلوی‌شان گذاشته می‌شد که ظاهرش عادی بود، اما مسیرش فرق می‌کرد.روی این فرم‌ها علامت کارآمدی درج می‌شد: حرف کوچک «C» که مخفف Colored (رنگین‌پوست) بود.درج این کد روی پرونده به معنای پایان شانس اجاره خانه بود. کارمندان سابق بعدها در جلسات بازجویی فدرال شهادت دادند که دستور مستقیم داشتند تا جایی که می‌شود جلوی ورود متقاضیان سیاه‌پوست به ساختمان‌های عمدتاً سفیدپوست را بگیرند. برای اثبات این رفتار ساختاری، بازرسان وزارت دادگستری آمریکا زوج‌های سیاه‌پوست و سفیدپوست با درآمد و شرایط مالی کاملاً یکسان را به عنوان «متقاضی آزمایشی» راهی دفاتر اجاره ترامپ کردند؛ نتیجه روشن بود: سفیدپوست‌ها خانه می‌گرفتند و سیاه‌پوست‌ها جواب رد.راهکار روی کوهن؛ حمله به جای پاسخگوییوقتی وزارت دادگستری در اکتبر ۱۹۷۳ بر اساس «قانون مسکن عادلانه» علیه شرکت ترامپ شکایت کرد، اکثر مالکان در آن دوران ترجیح می‌دادند سکوت کنند و توافق‌نامه‌ای بی‌صدا ببندند. اما دانلد ترامپِ ۲۷ ساله مسیر متفاوتی را انتخاب کرد.او روی کوهن را استخدام کرد؛ وکیل بی‌رحمی که سابقه همکاری نزدیک با سناتور جوزف مک‌کارتی را در دوران بازجویی‌های ضدکمونیستی داشت. کوهن به ترامپ درسی داد که ساختار رفتاری او را در تمام زندگی سیاسی و تجاری‌اش شکل داد: «هرگز عذرخواهی نکن، زیر بار شکست نرو، واقعیت‌ها را نادیده بگیر و به خود شاکی حمله کن.»ترامپ به جای پاسخ دادن به اسناد و مدارک، یک نشست خبری برپا کرد، اتهامات حکومت فدرال را «دروغ‌های شرم‌آور» خواند و یک دادخواست متقابل ۱۰۰ میلیون دلاری علیه وزارت دادگستری به اتهام افترا ثبت کرد. این اقدام جسورانه برای ارعاب دادستان‌ها و گرفتن تیتر یک روزنامه‌ها طراحی شده بود، اما دادگاه فدرال تسلیم این جنجال نشد؛ قاضی ادوارد نیر دادخواست ۱۰۰ میلیون دلاری ترامپ را رد کرد و دستور داد دادگاه اصلی برگزار شود.عقب‌نشینی ۱۹۷۵؛ شکستی که فتح جا زده شدپس از دو سال مانور حقوقی و جنگ رسانه‌ای، ترامپ نتوانست اسناد گردآوری‌شده توسط بازرسان فدرال و نهادهای مدنی را کنار بزند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۷۵، دانلد ترامپ و پدرش مجبور شدند زیر پای یک «فرمان رضایت» (Consent Decree) را امضا کنند تا پرونده دادگاه متوقف شود.اگرچه در متن توافق‌نامه بند استانداردی وجود داشت که امضای آن به منزله پذیرش رسمی گناهکاری نیست—بندی که ترامپ و کوهن بلافاصله دستاویزی برای اعلام «پیروزی کامل» قرار دادند—اما الزامات قانونی اجرایی، حقیقت دیگری را نشان می‌داد:شرکت ترامپ تحت نظر مستقیم و سخت‌گیرانه دادگاه فدرال از هرگونه رفتار تبعیض‌آمیز منع شد.شرکت ملزم شد در نشریات محلی اقلیت‌ها آگهی اجاره منتشر کند.آن‌ها مجبور شدند به مدت دو سال فهرست هفتگی واحدهای خالی را مستقیم به «لیگ شهری نیویورک» تحویل دهند تا اولویت اجاره به متقاضیان اقلیت داده شود.دانلد و فرد ترامپ شخصاً موظف شدند متن کامل «قانون مسکن عادلانه» را بخوانند و الزامات قانونی آن را آموزش ببینند.وزارت دادگستری ایالات متحده این پرونده را یکی از قاطع‌ترین توافق‌های حقوقی در تاریخ مبارزه با تبعیض مسکن نامید و مطبوعات وقت نیویورک آن را شکستی سنگین برای ترامپ ثبت کردند.مهم نیست ترامپ در سال‌های بعد و در کتاب‌های خاطراتش چند بار تکرار کرد که «دولت نتوانست چیزی را اثبات کند»؛ سند رسمی دادگاه ۱۹۷۵ در تاریخ ثبت شده است.@Cosmo_Iran