زندگیِ نزیسته همیشه زیباتر به‌ نظر می‌رسد...اگر ازدواج می‌کردم....اگر هرگز ازدواج نمی‌کردم...یا اگر…

💜 💜

💜 💜

.نمی‌دونم چرا بعضیا فکر می‌کنن هرکی تو سختی و فقر زندگی کرده، حتماً آدم شریفیهشرافت هیچ ربطی به طبقه اجتماعی یا سطح رفاه آدم‌ها نداره.یه نفر می‌تونه در اوج ثروت، شریف و باوجدان باشه و یکی هم می‌تونه در فقر، آدم خوبی نباشه.یا برعکساین تقدیس فقر و بدبختی واقعاً بی‌معنیه.‌

مردها به مردها احتیاج دارند...چندی پیش یکی از اقوام با من تماس گرفت و گفت:«بیا همدیگر را ببینیم.»در یک رستوران قرار گذاشتیم.او در ذهن من همیشه مردی مقتدر بود.تکیه‌گاه خانواده.خانه، ماشین، شغل، اعتبار...تقریباً همه نشانه‌هایی را داشت که ما معمولاً از یک مرد موفق در ذهنمان می‌سازیم.هنوز چند دقیقه از دیدارمان نگذشته بود که شروع کرد از خودش گفتن.از کتک‌های گاه‌وبیگاه پدرش.از این‌که هیچ‌وقت نزد مادر جدی گرفته نشد.از احساس حقارتی که سال‌ها به خاطر پیشینه خانوادگی با خودش حمل کرده بود.بعد آرام‌آرام رسید به زندگی مشترکش.گفت هر کاری می‌کند، باز هم احساس می‌کند برای همسرش کافی نیست.از توقع بچه‌ها گفت.از خستگی کار.از این‌که دیگر صبح‌ها با شوق از خواب بیدار نمی‌شود.ساعت‌ها فقط حرف زد.من هم گوش می‌دادم.اما در درونم اتفاق دیگری می‌افتاد.هرچه بیشتر از خودش می‌گفت، تصویر آن مرد قدرتمند در ذهنم آرام‌آرام فرو می‌ریخت.با خودم می‌گفتم:«چه‌قدر درمانده...»بعد، بی‌آنکه از من چیزی خواسته باشد، شروع کردم از تجربه‌ها و آموخته‌هایم گفتن.او فقط گوش می‌داد.نه سؤال می‌پرسید،نه مخالفت می‌کرد،فقط گوش می‌داد.نزدیک ساعت یک شب از هم جدا شدیم.وقتی سوار ماشین شدم، ناگهان تمام گفت‌وگوی آن شب از جلوی چشمم گذشت.از خودم پرسیدم:او چرا همه اقتدارش را پیش من فرو ریخت؟چه چیزی می‌خواست؟همان‌جا بود که انگار آیینه‌ای مقابلم قرار گرفت.دیدم خود من هم سال‌هاست نقش آدم مقتدر را بازی می‌کنم.بی‌وقفه کار می‌کنم،استراحت را عقب‌ماندن می‌دانم،به دستاوردهایم افتخار نمی‌کنم و آن‌ها را به شانس نسبت می‌دهم،و خیلی وقت‌ها جرئت نمی‌کنم ضعف‌هایم را به زبان بیاورم.بعد فهمیدم...او اصلاً دنبال راه‌حل نیامده بود.او آمده بود کسی فقط دردش را ببیند.ابراز ضعف یک مرد، در بسیاری از مواقع، درخواست کمک نیست.اعلام امنیت است.یعنی:«آن‌قدر به تو اعتماد دارم که دیگر مجبور نیستم نقش مرد شکست‌ناپذیر را بازی کنم.»همان لحظه به او زنگ زدم.گفتم:«اگر فرصت داری، فردا دوباره همدیگر را ببینیم.»روز بعد، قبل از هر حرفی، او را در آغوش گرفتم.اشکم بی‌اختیار جاری شد.این بار دیگر از او چیزی نپرسیدم.از ترس‌های خودم گفتم.از ضعف‌های خودم.از این‌که دیشب چطور در ذهنم او را قضاوت کرده بودم.وقتی از هم جدا شدیم، فقط یک جمله گفت:«سبک شدم... باز هم همدیگر را ببینیم.»آن روز فهمیدم مردها بیش از آنکه به راه‌حل احتیاج داشته باشند، به حضور احتیاج دارند.به مرد دیگری که بتوانند بی‌ترس از قضاوت، کنار او فروبریزند.شاید یکی از بزرگ‌ترین فقرهای مردان امروز همین باشد؛این‌که جایی ندارند تا بدون بازی کردن نقش «مردِ قوی»، فقط خودشان باشند.شاید مردان، بیش از هر چیز، به مردانی نیاز دارند که در حضورشان مجبور نباشند مرد باشند.

‏دوس پسری که همه ی خرجتو بده دیگه دوس پسرت نیست پدرته و شبا باید مادرتو بگاد

💜 💜