#داستان_نسـل_سـوخـتہ#قسمت_بـیـسـت_و_نهـم✍️بی حس و حال تر از همیشه روی تخت دراز کشیده بود...حس و رمق…

#داستان_نسـل_سـوخـتہ#قسمت_بـیـسـت_و_نهـم✍️بی حس و حال تر از همیشه روی تخت دراز کشیده بود...حس و رمق از چشم هاش رفته بود و تشنگی به شدت بهش فشار می آورد.هر چی لب هاش رو تر کردم دیگه فایده نداشت...وجودش گر گرفته بود.گریه ام گرفت. بی اختیار کنار تختش گریه می کردم،حالش خیلی بد بود،خیلی.شروع کردم به روضه خوندن هر چی که شنیده بودم و خونده بودم از کربلا و عطش بچه ها اشک می ریختم و روضه می خوندم.از علی اکبر امام حسین که لب هاش از عطش سوخته بود،از گریه های علی اصغر و مشک پاره ابالفضل العباس معرکه ای شده بود.ساکت که شدم دستش رو کشید روی سرم بی حس و جان از خشکی لب و گلو صداش بریده بریده می اومد...- زیارت ... عاشورا ... بخونشروع کردم.چشم هاش می رفت و می اومد - " اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللهِ ... اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ رَسُولِ اللهِ ... اَلسَّلاٰمُ عَلَیْکَ یَا بْنَ اَمیرِالْمُؤْمِنین به سلام آخر زیارت رسیده بود- عَلَیْکَ مِنّی سَلامُ اللهِ اَبَداً چشم های بی رمق خیس از اشکش چرخید سمت در...قدرت حرکت نداش اما حس کردم با همه وجود می خواد بلند شه با دست بهم اشاره کرد بایست ... ایستادم...دیگه قدرت کنترل خودم رو نداشتم،من ضجه زنان گریه می کردم و بی بی دونه دونه با سر سلام می داد.دیگه لب هاش تکان نمی خورد اما با همون سختی تکونشون می داد و چشمش توی اتاق می چرخیددستم رو گرفتم توی صورت خیس از اشکم ...- اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْنِ ... وَعَلٰی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَعَلیٰ اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَعَلیسلام به آخر نرسیده به فاصله کوتاه یک سلام چشم های بی بی هم رفت...😭دیگه پاهام حس نداشت خودم رو کشیدم کنار تخت و بلندش کردم از آداب میت فقط خوابوندن رو به قبله رو بلد بودم ...نفسم می رفت و می اومد و اشک امانم نمی داد...ساعت 3 صبح بود با همون حال، تلفن رو برداشتم نمی دونستم اول به کی و کجا خبر بدم.اولین شماره ای که اومد توی ذهنم خاله معصومه بود ...آقا جلال با صدای خواب آلود، گوشی رو جواب داد ...اما من حتی در جواب سلامش نتونستم چیزی بگم چند دقیقه تلفن به دست فقط گریه می کردم.از گلوم هیچ صدایی در نمی اومد آقا جلال به دایی محسن خبر داده بود.ده دقیقه بعد از رسیدن خاله دایی و زن دایی هم رسیدن محشری به پا شده بود.کمی آروم تر شده بودم تازه حواسم به ساعت جمع شد...با اون صورت پف کرده و چشم های سرخ رفتم توی دستشویی و وضو گرفتم.با الله اکبر نماز دوباره بی اختیار اشک مثل سیلابی از چشمم پایین می اومد.قدرت بلند کردن سرم رو از سجده نداشتم.برای خدا و پیش خدا دلتنگی می کردم...یا سر نماز هم مشغول عزاداری بودم حال و هوای نمازم،حال و هوای نماز نبود.مادربزرگ رو بردن و من و آقا جلال،پارچه مشکلی سر در خونه زدیم با شنیدن صدای قرآن هم وجودم می سوخت ... و هم آرام تر می شد.کم کم همسایه ها هم اومدن عرض تسلیت و دلداری ... و من مثل جنازه ای دم در ایستاده بودم هر کی به من می رسید با دیدن حال من، ملتهب می شد.تسبیح مادربزرگ رو دور مچم پیچیده بودم ... و اشک بی اختیار و بی وقفه از چشمم می اومد.بیشتر از بقیه، به من تسلیت می گفتن.با رسیدن مادرم بغضم دوباره ترکید بابا با اولین پرواز مادرم رو فرستاده بود مشهد...👈نویسنده:شهیدسید طاها ایمانی⏪ #ادامہ_دارد... الّلهُـمَّ عَجِّــلْ لِوَلِیِّکَــ الْفَـــرَج💚 @tobe94