نکته: جامعه شناسی تجربه

زندگی در جایی فراسوی توهممحمد زینالی اناریمی‌دانید چه اتفاقی افتاده است؟ بسیاری از حوادث جامعه ما نه بر روی صفحه واقعی و در قالب‌ها و قواعد رسمی جامعه و پنداشت آدمی‌زاد، بلکه در جایی فراتر از توهم، جایی که حتی صفحه‌ای و اثری نیست رخ می‌دهد و سپس ما مجبوریم بار آن را در زندگی واقعی به دوش بکشیم. هپروت عالمی است که اصلاً با عالمیت این جهان نسبتی ندارد، هندسه و تخیل ندارد و به همان اندازه که توهم از واقعیت دور است، دور از توهم است.سرنوشت ما روی صفحه کاغذ و بر اساس اصول منطقی جهان شکل نمی‌گیرد، بلکه اسیر هپروتیاتی است که در این عالم نمی‌گنجند و چون ما در این عالم زندگی می‌کنیم فشار اندیشه‌های هپروتی بخش‌هایی از جامعه بر دوش ما می‌افتند. چگونه عالمی را در واقعیت بنشانیم که اصلاً در قالب‌های آن نمی‌گنجد؟انقلابی‌ها برای تغییر واقعیت دست به ساختن اتوپیایی خیالی می‌زنند که بتواند عالمی دیگر را که در هندسه ذهنی‌شان هست برای جماعت‌شان محقق کنند، اما زمان، فعلیت و من بودن آدم را تغییر نمی‌دهد و فرضاً طبقات اجتماعی یا نیروهای سیاسی را جابه‌جا می‌کند؛ توهم این امکان را ندارد و ممکن است به انقلاب‌های شکست‌خورده و نزاع‌های دردسرساز بیانجامد تا وقتی عاقلی پیدا شود.اما هپروت، کون و مکان را محو می‌کند و از عالم، عالم بودنش و از آدمی، انسان بودنش را می‌گیرد، گربه یار آدمی می‌شود و سالن‌های انتظار منتظر گودو می‌مانند.@thing

https://siyasatonline.ir/?p=2375@thing

قهوه مدرن یا زهر چشم سیاسیمحمد زینالی اناری قهوه هم به صف معاندین پیوست. در قم اگر کسی بخواهد با دوستانش بنشیند و یک کاپوچینو بخورد، باید حساب کند که شاید منوی کافه بیشتر از بودجه استان بازخواست شود! در اردبیل هم زمزمه‌هایی شنیده می‌شود که در بعضی کافه‌ها قهوه ها بوی داروهای ممنوعه میدهند؛ حرفی که در محکمه به داستان‌های اغراق‌آمیز فضای مجازی شبیه است تا گزارشی مستند. با این حال، اصل ماجرا این است که کافه‌ها در هر دو استان بیشتر از آنکه محل گفت‌وگو و تعامل دیده شوند، به چشم تهدید و دردسر نگریسته می‌شوند.طنز ماجرا اینجاست که نسل زد، که حالا در دانشگاه‌ها و بازار کار به شدت فعال است، کافه‌های مدرن را نه به‌عنوان پاتوق بی‌قانونی و قلیان کشیدن بلکه به‌عنوان فضای گفت‌وگو و هم‌نشینی انتخاب کرده. همان نسلی که موسیقی، رقص یا حتی نوع پوشش متفاوتش در رسانه‌ها پررنگ می‌شود، در این فضاها دنبال تعامل اجتماعی است. اگر این صداها شنیده نشده و منکوب هم شود، شکاف بین سیاست رسمی و زندگی روزمره بیشتر خواهد شد.نگاهی به اخبار شش‌ماهه اخیر نشان می‌دهد در قم و اردبیل تمرکز رسمی بیشتر بر برگزاری نمایشگاه‌های عفاف و حجاب، برخورد با کافه‌ها و حساسیت بر نوع پوشش یا رفتار فرهنگی بوده است. البته این اقدامات را مجریان با عنوان «صیانت فرهنگی» به مملکت فاکتور می‌کنند، اما پرسش جدی این است که آیا همین اندازه به سرمایه اجتماعی، به مشارکت جوانان و ایجاد امید اجتماعی هم توجه شده است؟در مقابل، در استان‌هایی مثل گیلان، مازندران یا آذربایجان شرقی با همه حاشیه‌ها و انتقادات، دست‌کم نوعی اذعان به ضرورت سرمایه اجتماعی دیده می‌شود. گاهی باعث شده استاندارانشان شجاعانه پای میز گفت‌وگو با دانشگاهیان، فعالان مدنی یا حتی در واکنش به رخدادهای اجتماعی بیایند و نشان دهند که فقط به برنامه های فاکتور شده تکیه ندارند بلکه محورشان تقویت سرمایه اجتماعی است.اما واقعیت تلخ این است: در قم و اردبیل سرمایه اجتماعی به حاشیه رانده شده است. مسئولان این دو استان درگیر برگزاری نمایشگاه‌های پر زرق‌وبرق عفاف و حجاب و در اندیشه بستن درِ کافه‌ها هستند، بی‌آنکه ببینند جوان امروز از بیکاری، بی‌اعتمادی و بی‌صدایی رنج می‌برد. نتیجه چنین سیاستی چیزی جز تولید تنش و خشم انباشته نیست. جامعه وقتی از گفت‌وگو محروم شود، به سمت اعتراض‌های خاموش یا انفجارهای ناگهانی می‌رود. اگر گوش سیاستمداران همچنان به روی صدای نسل زد بسته بماند، آنچه در اخبار فردا می‌شنوند، دیگر صدای موسیقی کافه‌ها نخواهد بود بلکه این آسیبهای اجتماعی است که در صدر خبرها جلوه گر خواهد شد.@ardabilnote