« باشد که رحمم بر خشمم غلبه کند »💔ولی این لحظه هیچوقت فقط در مورد رحمت نبود... در مورد کارل گرایمز…

« باشد که رحمم بر خشمم غلبه کند »💔ولی این لحظه هیچوقت فقط در مورد رحمت نبود... در مورد کارل گرایمز بود. بعد از هرچیزی که ریک از دست داد، بعد از هر جنگ، هر قبر، هر ذره انسانیتی که ازش کنده شد، هنوز یه صدا توی ذهنش مونده بود که یادش می‌آورد اون کی بود. کارل گرایمز فقط توی "مردگان متحرک" نمُرد... اون آخرین تیکه از انسانیت ریک شد که حاضر به محو شدن نبود.اون صحنه‌ها که کارل کنارش توی جاده‌های خالی راه می‌رفت، وقتی ریک دوباره یونیفرم کلانتریشو پوشیده بود، فقط خاطره نبودن— اونا یادآور یه دوران ساده‌تر بودن، قبل از اینکه آخرالزمان بقا رو تبدیل به توحش کنه. قبل از اینکه ریک گرایمز تبدیل به یه رهبر جنگی بشه که همه ازش می‌ترسیدن. کارل باور داشت آدما هنوز می‌تونن بهتر باشن، حتی بعد از اینکه دنیا نابود شد؛ و ریک ته دلش می‌دونست پسرش تنها دلیلیه که اون کاملاً خودشو تسلیم خشم نکرده بود. برای همینه که این صحنه اینقدر به آدم ضربه می‌زنه. چون برای یه لحظه کوتاه، آخرالزمان دیگه حس مرگ بی‌پایان رو نداشت و دوباره حس امید رو پیدا کرد. این ادیت غم، خاطرات، درد و وزن عاطفی پشت یکی از دلخراش‌ترین روابط پدر و پسری تاریخ تلویزیون رو به تصویر می‌کشه. ریک گرایمز از آخرالزمان جون سالم به در برد... ولی یه تیکه از وجودش برای همیشه با کارل مرد.#Video | #TWD🎮 | @The_WalkingDead