بیستوهشت سال با کلمهمازیار اعتمادیبیستوهشت سال است که صبحها، پیش از آنکه شهر کاملا بیدار شود، ب…
انتشار: 2026/08/08 10:18 UTCدریافت: 2026/08/13 01:56 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/13 01:56 UTC
بیستوهشت سال با کلمهمازیار اعتمادیبیستوهشت سال است که صبحها، پیش از آنکه شهر کاملا بیدار شود، با یک پرسش از خواب بیدار میشوم:امروز چهچیزی قرار است از قلم بیافتد؟خبرنگاری از همینجا آغاز میشود؛از چیزهایی که گفته میشوند و چیزهایی که نمیگویند.از تلفنی که نیمهشب زنگ میخورد؛از صدایی که پشت خط مکث میکند و پیش از گفتنِ یک جمله، خوب اطرافش را نگاه میکند؛از برگهای که چند بار خوانده میشود، چند بار خط میخورد و سرانجام میرسد به یک تیتر.سالها گذشته است.کاغذها عوض شدهاند، دستگاهها عوض شدهاند، خبر از روی کاغذ به صفحه آمده و سرعت جهان آنقدر زیاد شده که گاهی خبر، پیش از آنکه فهمیده شود، کهنه شده است.اما یک چیز عوض نشده:مسئولیتِ کلمه.خبرنگار با کلمه فقط خبر نمینویسد؛گاهی برای آدمی که دیگر صدایش شنیده نمیشود، صدا میشود.برای اتفاقی که قرار است فراموش شود، حافظه میشود.برای روزی که فردا کسی خواهد گفت «چنین چیزی نبود»، شاهد میشود.و شاید همین شاهد بودن، سختترین بخش این حرفه باشد.چون همیشه حقیقت همان چیزی نیست که روی میز میگذارند.گاهی باید از میان چند روایت، واقعیت را بیرون کشید؛از میان هیاهو، سکوت را شنید؛و از میان جملههایی که همه شبیه هماند، آن یک جمله را پیدا کرد که بوی زندگی میدهد.خبرنگار باید بداند کجا بپرسد،کجا شک کند،کجا دوباره بپرسدو کجا حاضر نشود چیزی را فقط به این دلیل که «گفتهاند» باور کند.البته این حرفه، مثل هر جای دیگری، آدمهای خودش را دارد.کسانیکه خبر را با شایعه عوض میکنند؛حقیقت را با سفارش؛و قلم را با تریبون.کسانی که آنقدر برای خوشایند قدرت مینویسند که سرانجام خودشان هم فراموش میکنند روزی خبرنگار بودهاند.اما اینها، هرچه باشند، معیار خبرنگاری نیستند.خبرنگاری جاییست که هنوز میتوانی به صفحهی سفید نگاه کنی و از خودت بپرسی:«اگر هیچکس مرا تشویق نکند، باز هم همین را مینویسم؟»اگر پاسخ آری باشد،هنوز چیزی از خبرنگار در تو زنده است.بیستوهشت سال گذشته و من حالا بیشتر از همیشه میدانم که خبرنگاری نه شغلِ تریبونهاست، نه حرفهی تیترهای پُر سر و صدا.خبرنگاری، شغلِ دیدن است.دیدنِ آنکه در حاشیه ایستاده.دیدنِ دستی که در عکس دیده نمیشود.دیدنِ خانهای که پشت یک آمار پنهان شده.دیدنِ انسانی که در میان هزاران عدد، تبدیل به یک رقم شده است.و بعد، بازگشتن به میز و نوشتن.نه برای آنکه جهان را زیباتر نشان بدهی؛برای آنکه کمتر دروغ بگویی.شاید تمام تفاوت همینجاست.میان کسی که فقط مینویسدو کسی که میداند هر کلمه ممکن است روزی علیه او یا به سود حقیقت شهادت بدهد.امروز روز خبرنگار است.من برای خبرنگار واقعی دست تکان میدهم؛برای آنکه هنوز پرسیدن را بلد است؛برای آنکه هنوز از یک تیترِ دروغ شرم میکند؛برای آنکه میداند انسان، پیش از آنکه «سوژه» باشد، انسان است.و برای خودم؟بعد از بیستوهشت سال، هنوز نمیدانم خبرنگاری چه چیزی به من داده است؛اما خوب میدانم چهچیزی از من گرفته:خیلی از ساده باور کردنها را.حالا هر خبری برایم یک پرسش است،هر سکوت یک احتمال،و هر کلمه یک مسئولیت.شاید روزی دیگر نه من باشم، نه این صفحه، نه این روزنامهها و نشریات و نه این تیترها.اما اگر کسی سالها بعد، میان غبار آرشیو، ورقی را باز کرد و پرسید:«آن روزها چه گذشت؟»دلم میخواهد بتواند از میان کلمات ما، نه صدای صاحبان قدرت، که صدای آدمها را بشنود.و آن روز، اگر چیزی از این همه سال باقی مانده باشد،همین یک چیز کافیست:اینکه در روزگارِ بسیار کسان که میخواستند حقیقت را آنطور که دوست داشتند بنویسند،کسی هنوز پیدا میشد که حقیقت را آنطور که دیده بود، بنویسد.و شاید خبرنگار، در تمام معنای خودش،همین باشد:کسی که وقتی زمانه میخواهد چیزی را فراموش کند،نمیگذارد حقیقت بیصدا دفن شود.روز خبرنگار خجسته؛به آنان که قلم را نفروختند.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — انتشارات تیمورزاده
💡همراهان گرامی انتشارات تیمورزاده، با سلام و عرض ادب، فردا، شنبه ۲۴ مرداد از ساعت ۱۵ الی ۱۷ و سهشنبه ۲۷ مرداد همین هفته از ساعت ۱۱ الی ۱۳، برق تنها کتابفروشی انتشارات تیمورزاده واقع در بولوار کشاورز، ابتدای خیابان ۱۶آذر، پلاک ۶۸ قطع خواهد شد.راه های ارتباطی ما با شما در زمان قطع برق:☎️ 02188951188📱 telegram: 09365552085✅ Admin: @teimourzadehbookshop🌻 @teimourzadehmarket🌸 @teimourzadeh_market🌺 @teimourzadehpub🌹 www.teimourzadehmarket.com
🎞دکتر کرمانپور، رییس مرکز روابط عمومی و اطلاع رسانی وزارت بهداشت با انتشار فیلمی از لحظه انفجار در بیمارستان شهدای خلیج فارس بوشهر، در شبکه ایکس نوشت:🔼حالا پس از جنگ رمضان، برخی فیلمها به مدد دوربینهای مدار بسته درمیآید. متاسفانه محوطه بیمارستان شهدای خلیج فارس هدف قرار میگیرد و پرستاران مجبور میشوند نوزادهای بستری را از پنجره نجات دهند. نوزادی هم همان ساعت به دنیا میآید. خودتان ببینید.📱 @webda#تیم_ملی_سلامت #تن_ایران_درست_سر_ایرانی_سلامت⌨️روبیکا | 📲بله | 📲ایتا💻آپارات📱اینستاگرام | 📱واتساپ | 📱ایکس
راه نجات از قلب جامعه میگذرد✍️ پیمان سلامتیاستاد پزشکی اجتماعی دانشگاه علوم پزشکی تهران💠 طی نگارش و انتشار یادداشتهای اخیرم، تعدادی از دوستان، با اشاره به پیچیدگی بحرانهای موجود، پرسشی اساسی مطرح کردهاند: «راهکار عملی برای بهبود وضعیت فعلی جامعه و خروج از این انسدادها چیست؟»💠 شاید یکی از مهمترین پاسخها را باید در خود جامعه جستوجو کرد: تقویت جامعه مدنی و تشکلهای مستقل.💠 ۲۲ مرداد، «روز تشکلها و مشارکتهای اجتماعی»، فرصتی است تا این ظرفیت را از سه زاویه ببینیم: تاریخ توسعه، مفهوم عاملیت جمعی و یک تجربه عینی از کنشگری مدنی.💠 نخست؛ راه باریک آزادی و راز توسعه:در قرن نوزدهم، الکسی دو توکویل، اندیشمند فرانسوی، برای درک علت پیشرفت چشمگیر و سریع آمریکا به این کشور سفر کرد. به اعتقاد وی این جهش ناشی از نقش انجمنهای داوطلبانه بود. شهروندان برای حل بسیاری از مسائل عمومی، منتظر نمیماندند؛ بلکه برای هدفی مشترک گرد هم میآمدند و انجمن تشکیل میدادند.💠 بیش از یک قرن بعد، دارون عجماوغلو و جیمز رابینسون در کتاب راه باریک آزادی همین رابطه میان قدرت حکومت و قدرت جامعه را در قالب مفهوم «دالان باریک» توضیح دادند؛ مسیری که در آن جامعه توانمند است و میتواند قدرت را پاسخگو کند.💠 جامعه مدنی با حکومت یکی نیست. جامعه مدنی زمانی معنا دارد که مستقل بماند؛ مطالبه کند، نقد کند، نظارت کند و در صورت لزوم در برابر سیاستهای نادرست بایستد.💠 دوم؛ عاملیت جمعی؛ وقتی جامعه دوباره به توان خود باور میکند:یکی از مهمترین چیزهایی که در بحرانهای طولانی از دست میرود، چیزی است که در آمارها بهسادگی دیده نمیشود: اعتماد به توان تغییر.💠 جامعهای که شهروندانش احساس کنند هیچ نقشی در سرنوشت خود ندارند، بهتدریج گرفتار انفعال میشود. اما وقتی انسانها برای حل مسئلهای واقعی کنار هم قرار میگیرند و نتیجهای هرچند کوچک به دست میآورند، تجربهای مهم شکل میگیرد:«ما میتوانیم.»💠 این همان چیزی است که در علوم اجتماعی از آن با مفهوم عاملیت جمعی (Collective Agency) یاد میشود؛ توانایی تبدیل نگرانی و نارضایتی پراکنده به کنش سازمانیافته.💠 از این منظر، هر سمن و انجمن مدنی میتواند مدرسهای برای تمرین مسئولیتپذیری، همکاری و بازگشت اعتماد به توان جامعه باشد.💠 سوم؛ معجزه پافشاری؛ یک تجربه شخصی:بهعنوان رئیس هیئتمدیره سازمان مردمنهاد «حرکت؛ حامیان راههای ایمن و کاهش تصادفات»، این ظرفیت را بهصورت عینی تجربه کردهام.💠 سال گذشته، در پیگیری یکی از مطالبات مسکوتمانده درباره صدور گواهینامه موتورسیکلت برای بانوان، با حضور ذینفعان و ذینقشان، نشست هماندیشی برگزار کردیم.مسئلهای که برای بسیاری پیچیده و حتی ناممکن به نظر میرسید، با ارائه دیدگاه کارشناسی، پیگیری و تبدیل یک مطالبه پراکنده به مسئلهای مشخص، در نهایت به تصویب مصوبهای راهگشا در هیئت وزیران انجامید و امروز شاهد اجرایی شدن گامبهگام آن هستیم.💠 این تجربه برای ما یک درس مهم داشت: کنشگری مدنی مؤثر نه به معنای تقابل دائمی با قدرت است و نه وابستگی به آن. جامعه مدنی باید مستقل بماند و بر اساس منافع عمومی تصمیم بگیرد که کجا مطالبه کند، کجا نقد کند و کجا برای حل یک مسئله مشخص وارد گفتوگو شود.💠 آنچه اهمیت دارد، حل مسئله و دفاع از منافع عمومی است و نه خدمت به یک قدرت.💠 جان کلام بازگردیم به پرسش ابتدایی:راهکار چیست؟💠 شاید نخستین گام، کنار گذاشتن این تصور باشد که برای تغییر شرایط همیشه باید منتظر یک منجی بزرگ بمانیم.توسعه و سلامت یک ملت فقط در تصمیمهای رسمی ساخته نمیشود؛ بخش مهمی از آن در انجمنها، سمنها، گروههای داوطلبانه و شبکههای حرفهای شکل میگیرد.💠 قرار نیست تشکل مدنی جهان را نجات دهد، اما شاید بتواند یک کودک را حمایت کند، یک جاده را ایمنتر کند، یک بیمار را تنها نگذارد یا یک سیاست نادرست را به چالش بکشد.تغییرهای بزرگ، گاهی از همین کنشهای کوچک اما مستمر آغاز میشوند.💠 مولانا چه زیبا گفته است:«تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آیدتو یکی نهای هزاری، تو چراغ خود برافروز»💠 در برابر تاریکی بحرانها، لازم نیست منتظر یک چراغ جادو بمانیم. هزاران چراغ کوچک جامعه مدنی میتوانند مسیر را روشن کنند.💠 راه نجات شاید از جایی آغاز شود که به جای پرسیدن «دیگران چه خواهند کرد؟»، بپرسیم: «من، همراه با دیگران، چه میتوانم انجام دهم؟»💠 راه توسعه و سلامت از قلب جامعه میگذرد؛ و گاهی یک ملت، درست از همان جایی دوباره به حرکت درمیآید که شهروندانش تصمیم میگیرند چراغ خود را روشن کنند.💠 با استفاده از لینک زیر 👇ما را دنبال کنید.🌐t.me/PaymanSalamati
تازههای نشرجهان چگونه ثروتمند شد؟🔹 کتاب «جهان چگونه ثروتمند شد؟» نوشته مارک کویاما و جرد روبین، با ترجمه احسان احمدی و ویراستاری نیلوفر نیاورانی، بهزودی از سوی انتشارات دنیای اقتصاد روانه بازار نشر میشود. این کتاب به یکی از بنیادیترین پرسشهای علم اقتصاد و تاریخ بشر میپردازد. اینکه چرا برخی ملتها ثروتمند شدند و برخی دیگر همچنان فقیر ماندند. 🔹در ادبیات اقتصاد، مجموعهای از کتابهای معروف کوشیدهاند به این پرسش پاسخ دهند. هر کدام از این کتابها روایتی متفاوت از عوامل کامیابی یا ناکامی ملتها ارائه میکنند. کتاب «جهان چگونه ثروتمند شد؟» میکوشد میان این دیدگاههای متفاوت داوری کند و نشان دهد هیچ عامل واحدی بهتنهایی نمیتواند راز ثروتمند شدن ملتها را توضیح دهد. 🔹 این کتاب از روز سهشنبه ۲۷ مرداد در کتابفروشی دنیای اقتصاد عرضه خواهد شد و یک هفته بعد در کتابفروشیهای شهر در دسترس علاقهمندان قرار میگیرد.برای تهیه کتابهای ما با شماره تلفن 02152189186 تماس بگیرید.@eco_philo_book
🔴چه بیمارستان هایی مشمول پزشک مقیم میشوند؟⬅️در پستی تعریف پزشک مقیم و انواع آنرا انجام دادیم و در این پست بیمارستان های مشمول آنرا بیان کردیم و در ادامه ویدیو به بزرگترین و مهمترین باگ آن میپردازیم.✅ بیمارستانی که بهعنوان بیمارستان ماندگار معرفی شده و بخش زایمان و اتاق عمل آن فعال است، بهدلیل نقص در دستورالعمل فعلی، امکان حضور متخصص مقیم در رشتههای زنان، بیهوشی، اطفال و جراحی را ندارد.👨⚕️ در شرایط اورژانسی و نیاز به احیای فوری مادر یا نوزاد، پزشک متخصص آنکال، نه موظف به حضور است، نه فوراً در دسترس.🔴 رسیدن او از خانه تا بالین بیمار، حداقل نیم ساعت زمان میبرد، و در بسیاری از موارد، این زمان طلایی از دست میرود.✅ طبق دستورالعمل بخش اورژانس، مراحل احیا باید توسط پزشک مقیم انجام شود اما در اغلب این مراکز، پزشک مقیم فقط پزشک عمومی اورژانس است!❌ این باگ بزرگ:✅ جان بیماران را تهدید میکند.✅ استرسی طاقتفرسا بر دوش پزشک آنکال میگذارد که نمیداند اگر نیمهشب بیماری بدحال رسید، چگونه فوراً بر بالین حاضر شود.🆔️کانال تلگرام مدیار🆔️کانال بله مدیار🆔️پیج اینستاگرام🔷️مدیار🔶️همراه کادر درمان