💧نزدیکغرقشدگی (Near Drowning) با بروز تأخیری (ARDS): روایتی از بیماری که خطر واقعی آن ساعتها بع…
انتشار: 2026/08/07 06:10 UTCدریافت: 2026/08/08 23:58 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 23:58 UTC
💧نزدیکغرقشدگی (Near Drowning) با بروز تأخیری (ARDS): روایتی از بیماری که خطر واقعی آن ساعتها بعد آشکار شد👩💻 خلاصه نویسی از یک پرونده بالینی⬅️در جریان یک پارتی کنار استخری در یکی از ویلاهای اطراف تهران، یک دختر ۱۷ ساله که تحت تأثیر الکل قرار داشت، در پی یک شوخی دوستانه (هل دادن) به داخل آب سقوط کرد. بهدلیل کاهش سطح هوشیاری، واکنش دفاعی مناسبی نشان نداد و دچار نزدیکغرقشدگی شد. یکی از دوستانش با مشاهده وضعیت غیرطبیعی، بلافاصله وارد عمل شد و بیمار را در حالی از آب خارج کرد که بیهوش، فاقد تنفس مؤثر و دارای سیانوز لبها بود. پس از انجام اقدامات اولیه احیا شامل باز کردن راه هوایی، تنفس خودبهخودی بیمار بازگشت. سپس وی توسط دوستانش با خودروی شخصی به نزدیکترین بیمارستان منتقل شد. در زمان پذیرش، بیمار هوشیار اما گیج و در حال سرفه بود و سابقه بیماری زمینهای شناختهشدهای نداشت.🚨در ارزیابی اولیه، اشباع اکسیژن بیمار در هوای اتاق 94% بود. تعداد تنفس اندکی افزایش یافته بود، اما دیسترس تنفسی واضح وجود نداشت. وضعیت همودینامیک نسبتاً پایدار بود و در نگاه اول، شرایط بیمار تنها یک حادثه گذرا به نظر میرسید.با وجود این ظاهر نسبتاً پایدار، با توجه به ماهیت نزدیکغرقشدگی، تصمیم گرفته شد بیمار حداقل طی 24 ساعت نخست تحت پایش دقیق قرار گیرد.📷 در بدو پذیرش، رادیوگرافی قفسه سینه انجام شد.رادیوگرافی کنترل که حدود 18 ساعت بعد انجام شد، اینفیلتراسیونهای دوطرفه ریوی را نشان داد؛ یافتهای که در تصویربرداری اولیه وجود نداشت.در زمان ترخیص نیز رادیوگرافی کنترل، ریههایی بدون یافته غیرطبیعی را نشان داد.⬅️تشخیص بیمار، نزدیکغرقشدگی (Near Drowning) با بروز تأخیری آسیب حاد ریوی ناشی از آسپیراسیون و پیشرفت به سمت سندرم دیسترس حاد تنفسی (ARDS) بود.🧬 پاتوفیزیولوژیاگرچه حجم آب آسپیرهشده اندک به نظر میرسید، اما همین میزان برای ایجاد یک پاسخ التهابی گسترده در بافت ریه کافی بود. آسپیراسیون آب موجب شستوشوی سورفاکتانت آلوئولی، فروپاشی تدریجی واحدهای تنفسی و ایجاد آسیب حاد ریوی شد که در ادامه به سمت ARDS پیشرفت کرد.💊 درمانپس از بستری، بیمار تحت پایش مداوم قرار گرفت و با وخیم شدن وضعیت تنفسی، متخصص مراقبتهای ویژه با مشاهده کاهش نسبت PaO2/FiO2، تشخیص پیشرفت به سمت ARDS را مطرح کرد.بیمار تحت Rapid Sequence Intubation با پیشاکسیژناسیون مناسب و سدیشن و آنالژزی هدفمند قرار گرفت.تهویه مکانیکی مطابق اصول Lung Protective Ventilation آغاز شد؛ شامل حجم جاری حدود 6 mL/kg وزن پیشبینیشده، حفظ فشار پلاتو کمتر از 30 cmH2O و تنظیم PEEP بر اساس جداول توصیهشده برای ARDS متوسط تا شدید.با ادامه کاهش نسبت PaO2/FiO2 به کمتر از 150، بیمار در Prone Position قرار گرفت. جلسات پرون به مدت 16 ساعت انجام شد و طی این مدت، از راه هوایی، کاتترها و نقاط تحت فشار بهطور کامل محافظت شد.سدیشن عمیق اما هدفمند ادامه یافت و هر روز امکان بیدار کردن بیمار مورد ارزیابی قرار گرفت. پس از عبور از مرحله احیای اولیه، مدیریت مایعات بهصورت محافظهکارانه انجام شد.بیمار از نظر بروز عفونت باکتریایی ثانویه بهدقت پایش شد، اما تا زمانی که شواهد واضحی از پنومونی وجود نداشت، درمان آنتیبیوتیکی آغاز نشد و اصول مصرف منطقی آنتیمیکروبیالها رعایت گردید.🗓️ خلاصه ی از سیر بالینیروز اول: در زمان پذیرش، هوشیار اما گیج و سرفهکنان بود. اشباع اکسیژن در هوای اتاق 94%، تعداد تنفس مختصراً افزایشیافته و بدون دیسترس تنفسی واضح بود. بیمار تحت پایش دقیق، انجام رادیوگرافی قفسه سینه، گازهای خون شریانی و مانیتورینگ مداوم اشباع اکسیژن قرار گرفت.حدود 18 ساعت پس از پذیرش: تعداد تنفس افزایش یافت، اشباع اکسیژن علیرغم اکسیژن مکمل کاهش پیدا کرد و کراکلهای منتشر دوطرفه ظاهر شدند. رادیوگرافی کنترل اینفیلتراسیونهای دوطرفه جدید را نشان داد. کاهش نسبت PaO2/FiO2 بیانگر پیشرفت به سمت ARDS بود. بیمار تحت RSI قرار گرفت و تهویه مکانیکی محافظتکننده ریه آغاز شد. با کاهش بیشتر نسبت PaO2/FiO2 به کمتر از 150، درمان با وضعیت پرون و جلسات 16 ساعته آغاز گردید.روزهای بعد: بیمار تحت سدیشن هدفمند، ارزیابی روزانه امکان بیدار شدن، تنظیم دقیق PEEP، مدیریت محافظهکارانه مایعات و پایش از نظر عفونت ثانویه قرار گرفت. یک اپیزود تب رخ داد که از نظر سوپراینفکشن بررسی شد. دورههای پرون و سوپاین بر اساس نتایج گازهای خون بهصورت متناوب انجام شدند.روز چهارم: نسبت PaO2/FiO2 از 200 عبور کرد. جلسات پرون متوقف شدند و کاهش تدریجی حمایتهای ونتیلاتوری بر اساس آزمونهای روزانه تنفس خودبهخودی آغاز شد.روز هفتم: بیمار با موفقیت اکستوبه شد، تنفس خودبهخودی داشت و اولین سؤال او این بود: «چه اتفاقی افتاد؟ چقدر اینطور بودم؟»🔽🔽🔽



