در ادامه نصائحخیلی وقتها میبینم پزشکان جوان سؤالی در گروه های تلگرامی مطرح میکنند؛ سؤالی که شاید…
انتشار: 2026/07/27 07:20 UTC
در ادامه نصائحخیلی وقتها میبینم پزشکان جوان سؤالی در گروه های تلگرامی مطرح میکنند؛ سؤالی که شاید از نظر بعضیها ساده باشد، یا عجیب و غریب به نظر برسد، یا حتی از دید برخی اصلاً نباید پرسیده شود.چیزی که واقعاً ناراحتم میکند، نوع واکنشهاست.مثلاً کسی مینویسد: «میخواهم درباره بیماریهای پوستی در کودکان بیشتر یاد بگیرم.»یکی جواب میدهد: «این چیزها را بگذار برای متخصصهای پوست.»یا پزشکی درباره دوز یک آنتیبیوتیک سؤال میکند، یکی دیگر میگوید:«پس شما توی کشیک و رزیدنتی دقیقاً چه کار میکنید؟»به نظر شما این شاید یک سؤال ساده باشد، اما ممکن است پشت این سؤال، یک مشکل بزرگ وجود داشته باشد. شاید آن پزشک در بیمارستانی کار میکند که تنها متخصص کودکان آنجاست. شاید تازه وارد این رشته شده و میخواهد درباره آن بیشتر یاد بگیرد. اگر بخواهیم سناریوهای مشابه را بشماریم، تمام نمیشوند.ممکن است خداوند به شما استاد خوبی، محیط آموزشی مناسب یا امکانات خوبی داده باشد، اما همه چنین شرایطی ندارند.اتفاقاً در دوره اطفال، فصلی های مختص بیماریهای پوستی وجود دارد و باید آن را خوب یاد بگیرید.درست است که ممکن است بیماری را به متخصص پوست ارجاع دهید، اما همیشه هم اینطور نیست. گاهی بیماری که به ظاهر یک مشکل پوستی دارد، اصلاً نباید به مطب متخصص پوست برود؛ بلکه باید فوراً به بیمارستان ارجاع شود تا مثلاً IVIG دریافت کند. اگر علائم هشداردهنده را نشناسید، از کجا قرار است این تفاوت را تشخیص دهید؟معلوم است که من قرار نیست بیمار مبتلا به پسوریازیس یا ویتیلیگو را خودم درمان کنم، اما باید در تشخیص افتراقی راشهای پوستی (Differential Diagnosis of Rash) بسیار قوی باشم؛ چون بر اساس همین تشخیص است که تصمیم میگیرم کودک را درمان کنم، به بیمارستان بفرستم یا به همکار متخصص پوست ارجاع دهم.همین موضوع درباره هر فوقتخصص دیگری هم صدق میکند. اگر کسی بخواهد درباره بیماریهای گوارشی کودکان بیشتر مطالعه کند، معنایش این نیست که میخواهد فوقتخصص گوارش کودکان شود. اگر کسی بخواهد در دیابت کودکان عمیقتر مطالعه کند، به این معنا نیست که قرار است فوقتخصص غدد کودکان شود.حرف اصلی من این است:کسی که سؤال میپرسد، یک میلیون بار بهتر از کسی است که بدون دانش و آگاهی عمل میکند.خدا خیر بدهد آقای دکتر علی قیصری را که در بیوگرافی گروه تلگرامی آموزش EMG این جمله را نوشتهاند:"There is no stupid question, there is always stupid answer."جملهای که یادآوری میکند هیچ سؤالی احمقانه نیست؛ اگر مشکلی باشد، در پاسخ نادرست یا تحقیرآمیز است، نه در پرسیدن سؤال.حتی اگر سؤالش اشتباه باشد، او را از سؤال پرسیدن متنفر نکنید. با آرامش برایش توضیح دهید، بدون تمسخر. منبع مناسب را به او معرفی کنید و بگویید در چنین شرایطی چگونه باید عمل کند.مثلاً پزشکی عکس رادیوگرافی یک کودک را منتشر میکند و برای شما واضح است که تصویر نشاندهنده یک وضعیت خطرناک و نیازمند اقدام فوری است.به جای اینکه فوراً او را سرزنش کنید، اول با خودش تماس بگیرید و بپرسید:آیا بیمار هنوز نزد اوست؟ یا این فقط بیماری بوده که قبلاً دیده و حالا صرفاً میخواهد بداند تشخیص چه بوده است؟اینکه او را مسخره کنید یا بگویید:«شماها با این بچهها چه کار میکنید؟!»نه باعث میشود چیزی یاد بگیرد و نه مشکلی را حل میکند. بلکه دفعه بعد، هزار بار فکر میکند که سؤالش را بپرسد یا نه، و در نهایت شاید اصلاً سؤال نکند؛ و این، میلیونها بار بدتر است.اگر شیوه سؤال پرسیدنش درست نیست، محترمانه به او بگویید که این سؤال را نباید به این شکل مطرح میکرد. به او توصیه کنید در محیطی آموزشیتر فعالیت کند و دلیلش را هم توضیح دهید.به او نشان دهید از کجا باید شروع کند. شاید چیزهایی که برای شما کاملاً بدیهی هستند، برای او مانند رمز و راز باشند، یا حتی اصلاً نداند موضوع از کجا شروع میشود.✍️ ادمین کانال طب اطفال🚩🚩@TebeAtfal



