رابطهی پدر و پسر در طول زمان ثابت نمیماند؛ با رشد کودک، نوع نیاز او به پدر نیز تغییر میکند. پدر در سالهای نخست بیشتر منبع امنیت، آرامش و دلبستگی است، اما بهتدریج نقش او به الگویی برای رفتار، تنظیم هیجان، مسئولیتپذیری و مواجهه با مشکلات تبدیل میشود.پسران فقط از توصیههای پدر یاد نمیگیرند؛ آنها به شیوهی حرفزدن او، رفتارش با دیگران، نحوهی کنترل خشم، پذیرش اشتباه و برخوردش با شکست نگاه میکنند. به همین دلیل، رفتار روزمرهی پدر معمولاً از نصیحتهای طولانی اثرگذارتر است.رابطهی پدر و پسر در طول زمان ثابت نمیماند؛ با رشد کودک، نوع نیاز او به پدر نیز تغییر میکند. پدر در سالهای نخست بیشتر منبع امنیت، آرامش و دلبستگی است، اما بهتدریج نقش او به الگویی برای رفتار، تنظیم هیجان، مسئولیتپذیری و مواجهه با مشکلات تبدیل میشود.پسران فقط از توصیههای پدر یاد نمیگیرند؛ آنها به شیوهی حرفزدن او، رفتارش با دیگران، نحوهی کنترل خشم، پذیرش اشتباه و برخوردش با شکست نگاه میکنند. به همین دلیل، رفتار روزمرهی پدر معمولاً از نصیحتهای طولانی اثرگذارتر است.