✅نام‌ها؛ آن‌گاه که تاریخ از زبان واژه‌ها سخن می‌گوید...📚 کتاب نام‌های شخصی ایرانی در سنت همسوی ارم…

سیره پیامبر و تاریخ سیاسی اسلامرسول جعفریان

✅بریده ای تاریخی از اطلاعات_ شنبه ۱۷ خرداد ۱۳۴۷«..مردم قطر هم پیکان را انتخاب کردند!..»صدور قابل توجهی اتومبیل پیکان به «دوهه» پایتخت شیخ‌نشین «قطر» گام موثر دیگری است که در جهت تثبیت صنایع ملی ما برداشته می‌شود.ایران کشوری بود که خود تا قبل از انقلاب سفید ششم بهمن واردکننده اتومبیل بود و از هر گوشه جهان اتومبیل‌های مختلف به بازار آن سرازیر می‌شد، اکنون نه فقط نیازمندی‌های داخلی خود را تامین می‌کند؛ بلکه به کشورهای همسایه نیز اتومبیل صادر می‌نماید.این پیشرفت قابل توجه در سایه پشتیبانی و حمایت بی‌دریغ ملت ایران از کارخانجات صنعتی ایران‌ناسیونال و تلاش و همت بلند کارگران ایرانی به دست آمده و امید می‌رود که هر سال بر تعداد صادرات پیکان افزوده شود.@tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"https://telegram.me/tarbd

✅چرا مردم ایران از تندروها متنفرند:‏کتمان کرونا‏مخالف اینترنت آزاد‏مخالف ارتباط با دنیا‏ضد زن بودن، طرفدار اعمال زور علیه زنان‏تحریم رو نعمت میدونن‏طرفدار جنگ به سبک غزه ای شدن‏انحصار طلبی و خواهان حذف بقیه‏امت سازی و بی وطنی، با شعار مرگ بر وطن‏خودشون رو مالک مملکت میدوننو....

✅اولین کنکور سراسری ایران...۱۵ مرداد ۱۳۴۸ #اولین_کنکور_سراسری ورود به دانشگاه‌ها از سوی وزارت علوم ایران برگزار شد. تا قبل از آن هر دانشگاه آزمون و ‌ضوابط خود را برای پذیرش دانشجو ‌داشت.@tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"https://telegram.me/tarbd

✅ریچارد نلسون فرای (۱) در جست‌وجوی ایران؛ نه بر نقشه، که در تاریخ... بامداد، آرام‌آرام بر دیوارهٔ بیستون می‌نشیند. نخستین پرتو خورشید، واژه‌های کتیبهٔ داریوش را روشن می‌کند؛ اندکی بعد، بر ستون‌های پارسه می‌لغزد، از دشت پاسارگاد می‌گذرد، بر گنبدهای فیروزه‌گون…✅ریچارد نلسون فرای (۲)کتاب‌هایی که افق را دگرگون کردند...🔹ایران را نمی‌توان تنها در گذشته یافت؛ ایران، در تداوم خویش زنده استهر پژوهشگری، کتاب می‌نویسد؛ اما تنها اندکی از آنان، با کتاب‌های خود، شیوهٔ نگاه به یک تمدن را دگرگون می‌کنند. ریچارد نلسون فرای از آن اندک‌مردانی بود که هر اثرش، ادامهٔ اثری پیشین نبود؛ گامی دیگر بود در راهِ بازشناختِ ایران.نخستین گام بزرگ، در سال ۱۹۶۳ برداشته شد. The Heritage of Persia تنها کتابی دربارهٔ ایران باستان نبود؛ دفاعی استوار از جایگاه ایران در تاریخ تمدن جهان بود. فرای در این اثر، ایران را از حاشیهٔ روایت‌های یونانی و رومی بیرون آورد و آن را از درونِ سنت‌های خودش خواند. از شاهنشاهی هخامنشی تا پایان روزگار ساسانی، نشان داد که چگونه اندیشهٔ فرمانروایی، سازمان دیوانی، هنر، دین، زبان و فرهنگ ایرانی، نه پدیده‌هایی پراکنده، بلکه اجزای یک نظام تمدنی بودند. این کتاب، برای نسل‌های پیاپیِ دانشجویان غربی، نخستین دروازهٔ ورود به تاریخ ایران شد.اما فرای در گذشته متوقف نماند.دوازده سال بعد، در The Golden Age of Persia، پرسشی را دنبال کرد که کمتر کسی بدان پرداخته بود: آیا ایران پس از فتح عرب، از تاریخ کنار رفت؟ پاسخ او، قاطع و مستند بود. او با تکیه بر منابع فارسی، عربی و یونانی نشان داد که ایران، پس از اسلام، نه خاموش شد و نه در تمدنی دیگر حل گردید؛ بلکه در شکل‌گیری تمدن اسلامی نقشی بنیادین ایفا کرد. در نگاه او، بخارا و بلخ، نیشابور و مرو، ری و اصفهان، تنها شهرهایی آباد نبودند؛ هر یک کارگاهی برای آفرینشِ دانش، فلسفه، پزشکی، ریاضیات، ادب و هنر بودند. از همین رهگذر، فرای مفهوم «تداوم ایران» را از یک فرضیه، به استدلالی تاریخی بدل کرد.اندکی بعد، در The History of Ancient Iran، بار دیگر به سرچشمه‌ها بازگشت؛ اما این بار نه برای تکرار دانسته‌ها، بلکه برای بازسازی تصویری دقیق‌تر از ایران باستان. او کتیبه‌های هخامنشی را در کنار متون اوستایی و پهلوی، گزارش‌های هرودوت و گزنفون را در کنار یافته‌های باستان‌شناسی نهاد و نشان داد که تاریخ، تنها با کنار هم نشاندن همهٔ صداها فهمیده می‌شود. این اثر، سال‌ها در دانشگاه‌های اروپا و آمریکا از مهم‌ترین منابع آموزش تاریخ ایران باستان بود.با این همه، اگر بخواهیم اندیشهٔ فرای را در یک کتاب خلاصه کنیم، باید از Greater Iran: A Twentieth-Century Odyssey یاد کنیم؛ اثری که حاصلِ یک عمر تأمل و تجربه بود. در این کتاب، او از «ایران بزرگ» نه به معنای یک آرمان سیاسی، بلکه به منزلهٔ یک حوزهٔ تمدنی سخن گفت؛ حوزه‌ای که در آن، زبان‌های ایرانی، ادب فارسی، آیین‌های مشترک، شبکه‌های بازرگانی و سنت‌های فکری، مردمانی را از فرارود تا فلات ایران و از خوارزم تا قفقاز به هم پیوند می‌دادند. این کتاب، چکیدهٔ همهٔ آن چیزی بود که فرای در دهه‌ها پژوهش دریافته بود.اما کارنامهٔ او به این چند اثر محدود نمی‌شود.کتاب Bukhara: The Medieval Achievement بخارا را نه یک شهر، بلکه یکی از درخشان‌ترین کانون‌های فرهنگ ایرانی در سده‌های میانه معرفی کرد؛ شهری که رودکی، ابن‌سینا و بسیاری از بزرگان در فضای فرهنگی آن بالیدند. ترجمه و مقدمهٔ علمی او بر تاریخ بخارا اثر نرشخی، این متن کلاسیک را به یکی از منابع اصلی پژوهشگران غربی بدل ساخت. مشارکت او در مجموعهٔ سترگ The Cambridge History of Iran نیز نشان داد که دانش او تنها در یک دوره یا یک رشته محدود نبود؛ از تاریخ سیاسی و اجتماعی تا زبان‌ها، ادیان و فرهنگ ایران، همه در قلمرو پژوهش او جای داشت.در کنار کتاب‌ها، بیش از سیصد مقالهٔ پژوهشی از او بر جای مانده است؛ مقاله‌هایی دربارهٔ سغد، خوارزم، بلخ، باختر، جادهٔ ابریشم، زبان‌های ایرانی میانه، گسترش زبان فارسی، تاریخ آسیای مرکزی و پیوندهای فرهنگی ایران با جهان پیرامون. بسیاری از این نوشته‌ها هنوز نیز، پس از گذشت دهه‌ها، از منابع بنیادین ایران‌شناسی به شمار می‌آیند.اما شاید مهم‌ترین میراث فرای، نه کتابی خاص، بلکه شیوهٔ نگاه او باشد.او ایران را نه از پشتِ مرزهای امروز، که از فرازِ تاریخ می‌دید.هر کتاب فرای، پاسخی به یک پرسش بود.اما در نهایت، همهٔ کتاب‌های او یک سخن داشتند:ایران را نمی‌توان تنها در گذشته یافت؛ ایران، در تداوم خویش زنده است.📌و مردی که از آن سوی جهان آمده بود، سرانجام به جایی رسید که بسیاری در آغاز نمی‌بینند:گاهی برای شناختن یک سرزمین، باید از فاصله‌ای دور به آن نگریست؛ زیرا گاه چشمِ دور، آنچه را که چشمِ نزدیک از فرطِ عادت نمی‌بیند، آشکارتر می‌بیند. @IranvaIslam@tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"https://telegram.me/tarbd

✅ریچارد نلسون فرای (۱)در جست‌وجوی ایران؛ نه بر نقشه، که در تاریخ...بامداد، آرام‌آرام بر دیوارهٔ بیستون می‌نشیند. نخستین پرتو خورشید، واژه‌های کتیبهٔ داریوش را روشن می‌کند؛ اندکی بعد، بر ستون‌های پارسه می‌لغزد، از دشت پاسارگاد می‌گذرد، بر گنبدهای فیروزه‌گون اصفهان درنگ می‌کند و راه خود را تا نیشابور، بلخ، بخارا و سمرقند ادامه می‌دهد. این، تنها حرکت نور نیست؛ گذرِ حافظه‌ای است که بیش از دو هزار سال، از سنگ به سنگ، از نسخه به نسخه و از زبان به زبان رسیده است. همین تداوم، همان پرسشی بود که ریچارد نلسون فرای یک عمر در پیِ فهم آن زیست.او در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۲۰، در شهر بیرمنگامِ ایالت آلابامای آمریکا زاده شد؛ در سرزمینی که نه زبان فارسی در آن شنیده می‌شد، نه نام سغد و خوارزم برای مردمش آشنا بود و نه کسی گمان می‌برد کودکی از آن دیار، روزی عمر خود را وقف شناخت تمدنی کند که هزاران کیلومتر از زادگاهش فاصله داشت. اما گاه سرنوشت، راه انسان را نه با جغرافیا، بلکه با یک پرسش تعیین می‌کند.سال‌های دانشجویی در دانشگاه هاروارد، افق تازه‌ای پیش روی او گشود. زبان فارسی را آموخت، به سراغ متون پهلوی رفت، زبان‌های سغدی، باختری و دیگر زبان‌های ایرانی میانه را فراگرفت و دریافت که هر زبان، تنها ابزار سخن گفتن نیست؛ گنجینه‌ای از تجربه، اندیشه و حافظهٔ یک ملت است. او بعدها می‌گفت برای شناخت ایران، باید نخست زبان‌هایش را شنید؛ زیرا تمدن، پیش از آنکه در کاخ‌ها و کتیبه‌ها بماند، در واژه‌ها دوام می‌آورد.همان سال‌ها، پرسشی آرام‌آرام همهٔ پژوهش‌های او را دربر گرفت: چگونه سرزمینی که هخامنشیان را دیده، اشکانیان را آزموده، شکوه ساسانیان را زیسته، سپس با جهان اسلام درآمیخته و بارها میدان تاخت‌وتاز قدرت‌های بزرگ شده است، هنوز رشتهٔ هویت خود را از دست نداده است؟ این پرسش، او را از کلاس درس به کتابخانه، از کتابخانه به موزه، و از موزه به میدان پژوهش کشاند.فرای پاسخ را در یک رویداد یا یک سلسله نجست. او نسخه‌های خطی را با کتیبه‌ها سنجید، گزارش مورخان یونانی را در کنار متون پهلوی و منابع عربی و فارسی نهاد، سکه‌ها را خواند، نام شهرها را دنبال کرد و از دلِ این همه دریافت که تاریخ ایران، بیش از آنکه تاریخ گسست باشد، تاریخ تداوم است. دولت‌ها فرو می‌افتند، اما فرهنگ، اگر نیروی آفرینش داشته باشد، راهی برای ادامهٔ خویش می‌یابد.از همین رو، ایران برای او تنها یک کشور نبود؛ «جهان ایرانی» بود. جهانی که مرز آن را نه سیاست، بلکه زبان، ادب، آیین، هنر و حافظهٔ تاریخی تعیین می‌کرد. از فارس تا فرارود، از بلخ تا بخارا، از خوارزم تا قفقاز، هرجا که این میراث ریشه دوانده بود، بخشی از همان جهان به شمار می‌آمد.او به ایران سفر کرد؛ در کتابخانه‌های تهران و مشهد نسخه دید، در اصفهان و شیراز ردِ تاریخ را جست، به آسیای مرکزی رفت تا پیوندهای فرهنگی ایران را از نزدیک ببیند. برای او، سفر تنها جابه‌جایی در مکان نبود؛ آزمودنِ درستیِ آن چیزی بود که کتاب‌ها روایت می‌کردند.سال‌ها بعد، هنگامی که پژوهش‌هایش به ثمر نشست، روشن شد آنچه او در پی آن بوده، نه صرفاً نوشتن تاریخ ایران، بلکه فهمیدن منطقِ ماندگاری آن بوده است؛ این‌که چگونه تمدنی می‌تواند بارها دگرگون شود، اما خود را از نو بیافریند.این اندیشه، محور همهٔ آثار بزرگ او شد.کتاب‌هایش، گزارش گذشته نبودند؛ روایتِ دوام بودند.و هر صفحه‌ای که نوشت، گامی دیگر بود برای پاسخ دادن به همان پرسش نخستین:ایران، چگونه ایران ماند؟📚برگرفته از:@IranvaIslam@tarbd📚📚📚📚📚"تاریخ تنها مزرعه ای است که در آن هیچ دانه سالمی از بین نمی رود"https://telegram.me/tarbd