به نامِ پناهِ صعودکنندگان« قامتِ استوارِ کوهستان »(تقدیم به پیشگاهِ استادِ والامقامم، محمدحسن نجاری…

به نامِ پناهِ صعودکنندگان« قامتِ استوارِ کوهستان »(تقدیم به پیشگاهِ استادِ والامقامم، محمدحسن نجاریان)خبر پیچیده در کوه و دلِ ما سخت پریشان استسبلان از غمِ دردت، غریقِ ابر و باران استمیانِ صخره و دیواره، گرچه قامتی خم شدولی جانت همان خورشیدِ بی‌غروبِ آسمان است تو که راهِ صعودت را به «کی۲» و «اِورست» پیمودیصبوری کردنِ تو، درسِ صخره، اوجِ ایمان استخدایا مرهمی بفرست بر آن کوهِ پر از غیرتکه ایران در پیِ جادویِ گامت، چشم‌گردان است بمان جاوید ای استاد، ای تندیسِ استادیکه هر بندِ وجودت، درسِ عزم و عشق و پیمان است «رُما» از درگهِ یزدان، دعایِ خیر می‌خواندشفایِ عاجلِ استادم، نوایِ قلبِ یاران است. رقیه مامانی (رُما)پژوهشگر و صاحب‌نظرِ دکترینِ رُمانا (پارادایمِ حقوقِ مـنظوم)به وقتِ نوزدهم مردادماه ۱۴۰۵شناسه ثبت اثر: م-۱۴۰۵/۰۵/۱۹-۰۹-ع@TALEGHANIHA