چهل‌سالگی سنی است که کم‌کم می‌فهمی زندگی مسابقه نیست.دیگر مثل بیست‌سالگی عجله نداری که به همه ثابت…

چهل‌سالگی سنی است که کم‌کم می‌فهمی زندگی مسابقه نیست.دیگر مثل بیست‌سالگی عجله نداری که به همه ثابت کنی کی هستیو مثل سی‌سالگی هم مدام نگران این نیستی که از بقیه عقب مانده باشی.چهل‌سالگی یک جور آرامش عجیب دارد.آرامشی که از دلِ زمین خوردن‌ها، اشتباه کردن‌ها و دوباره بلند شدن‌ها به دست آمده.در این سن یاد می‌گیری بعضی آدم‌ها قرار نبوده تا آخر مسیر همراهت باشند،بعضی رویاها قرار نبوده به واقعیت تبدیل شوندو بعضی اتفاقات هرچقدر هم تلخ بوده‌اند، درس‌هایی بهت داده‌اند که هیچ کتابی نمی‌توانسته بهت یاد بدهد.چهل‌سالگی سنی است که بیشتر از قبل قدر لحظه‌ها را می‌دانی.قدر یک عصر آرام،یک گفت‌وگوی صمیمی،یک فنجان چای،و آدم‌هایی که بی‌دلیل دوستت دارند.دیگر دنبال زندگی بی‌نقص نیستی.فقط دلت می‌خواهد شب که سرت را روی بالش می‌گذاری،از خودت راضی باشی و بدانی تا جایی که توانستی، با قلبت زندگی کردی.چهل‌سالگی آغاز فهمیدنِ ارزش واقعی زندگی است.🆑 @TAHAVOLDARON