‏امشب داشتم با خودم حرف می‌زدم و یهو جفتمون زدیم زیر گریه.

‏از دلتنگی های بزرگسالی متنفرم.‏نه میتونی حرف بزنی و نه میتونی کاری انجام بدی براش.‏تهش بتونی یه نفس عمیق بکشی، غصه بخوری و ادامه بدی.

می‌گن سخت می‌گیری، آسون بگیر تا راحت تر بگذره.ولی خب آدم پا بذاره روی خودش تا آسون بگذره؟ آدم بیخیال خودش بشه تا آسون بگذره؟ یعنی آدم جایی که دوست داره رو ول کنه بره تا بهش راحت تر بگذره؟ اون راحت تر گذشتنه نه که از خود گذشتن.

‏من به شدت آدم:‏“پیام نداد حتما نمیخواد در ارتباط باشیم پس منم مزاحمش نمیشم‌” ایی هستم.

بالاخره یکی پیدا میشه هم ذوقتو میبینه، هم حیفت نمیکنه، هم همیشه حمایتگرته‌، به پلن خدا اعتماد کن.

‏منم می‌دونم می‌گذره، دوست داشتم خوش بگذره.

خیلی وقته معنا گرایی رو توی انتخاب فیلم گذاشتم کنار. همینکه دخترای خوشگلی داشته باشه کافیه. اسیر رسانه شدیم دیگه. آخه آدم نمی تونه بگه چون تقاضا بود اینا تولید کردن یا چون اینا تولید کردن؛ دارن به زور تقاضا ایجاد می کنن.بگذریم. حالا شاید بگید چقدر سخیف، که باید بگم یه کم بیش تر سخیف.