مسئولیت؛ دشوارترین شکل آزادی (۱) وقتی از مسئولیت حرف میزنیم، معمولا ذهنمان به سمت قدرت، سیاست یا کس…
انتشار: 2026/07/22 20:45 UTCدریافت: 2026/08/15 00:58 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 00:58 UTC
مسئولیت؛ دشوارترین شکل آزادی (۱) وقتی از مسئولیت حرف میزنیم، معمولا ذهنمان به سمت قدرت، سیاست یا کسانی میرود که تصمیمهای بزرگ میگیرند. اما مسئولیت، پیش از آنکه یک مفهوم سیاسی باشد، یک مفهوم انسانی است. هر جامعهای، فارغ از اینکه چقدر در تعیین سرنوشتش اختیار…مسئولیت؛ دشوارترین شکل آزادی (۲)شاید بزرگترین توهم، این باشد که فکر کنیم بعضی تصمیمها فقط تا زمانی که در حد حرف هستند، بیهزینهاند. واقعیت این است که هیچ ایدهای در خلا زندگی نمیکند. هر باوری که تشویق میشود، هر نفرتی که عادیسازی میشود، هر خشونتی که تقدیس میشود و هر هیجانی که جای عقل را میگیرد، دیر یا زود از جهان ذهن وارد جهان واقعی خواهد شد. و جهان واقعی، برخلاف خیال، قابل شخصیسازی نیست؛ وقتی هزینه می آید، میان موافق و مخالف، میان کسی که آرزو کرده بود و کسی که هرگز نخواسته بود، مرز دقیقی نمیشناسد.در چنین لحظههایی، جامعه به چیزی بیش از امید نیاز دارد؛ به صداقت نیاز دارد. صداقتی که از خود آغاز میشود. اینکه بپذیریم ممکن است تحلیل ما اشتباه بوده باشد، ممکن است هیجان را جایگزین عقل کرده باشیم، ممکن است در قضاوت عجله کرده باشیم یا حتی ناخواسته به بازتولید مسیری کمک کرده باشیم که پایانش چیزی جز رنج نبوده است.این پذیرش، گذشته را تغییر نمیدهد، اما آینده را ممکن میکند. زیرا تنها کسی میتواند مسیرش را اصلاح کند که قبول کرده باشد در مسیر قبلی اشتباه رفته است.شاید معنای واقعی مسئولیت همین باشد؛ اینکه انسان، حتی وقتی اختیار همه چیز را نداشته، از اختیار اندک خود فرار نکند. از کلماتش، از انتخابهایش، از سکوتهایش، از تشویقهایش و از اشتباهاتش.اگر قرار باشد روزی این جامعه از چرخهی تکرار عبور کند، احتمالا نه با فراموش کردن گذشته، بلکه با نگاه کردن صادقانه به آن خواهد بود. نه با ساختن قهرمانان بیخطا و دشمنان مطلق، بلکه با انسانهایی که جرئت دارند سهم خود را در داستان بپذیرند.مسئولیت، مجازات نیست؛ آزادی است. زیرا از همان لحظهای که انسان مسئولیت انتخابهایش را میپذیرد، دیگر اسیر گذشته نیست. میتواند مسیر تازهای انتخاب کند، میتواند از نو بیاموزد و میتواند آیندهای متفاوت بسازد.شاید این همان نقطهای باشد که بسیاری از آثار علی سورنا سالهاست به آن اشاره میکنند؛ اینکه رهایی، پیش از آنکه در خیابانها یا در جهان بیرون اتفاق بیفتد، در لحظهای آغاز میشود که انسان دیگر از دیدن حقیقت خودش فرار نمیکند.🎤 @sorena7sorena7
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 13 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — Ali Sorena | علی سورنا
تو میرسی، من افتادم رو خاک و قامتت دورهمن میخزم رو زمین به سمت تو، توی دامنت خونه🎤 @sorena7sorena7
تو این نژادپرستای خنده به لحنماییم زبونِ هیپ هاپ با لهجه رپ🎤@sorena7sorena7
کتاب چرخه رنج از آریانا کچوییتوضیحات نویسنده:چرا از علی سورنا در «چرخه رنج» نام بردم؟چون او از معدود هنرمندانی است که در آثارش به شکل عمیقی با مفهوم رنج، درد و تجربههای انسانی روبهرو میشود.مرز میان ادبیات و موسیقی همیشه آنقدرها هم واضح نیست؛ فرقی نمیکند یک جمله در یک کتاب نوشته شده باشد یا در یک ورس. اگر از یک تجربهی عمیق آمده باشد، ارزش فکر کردن و شنیده شدن دارد.کانال تلگرام نویسنده: t.me/ariyanakachoyi%F0%9F%8E%A4 @sorena7sorena7
توییتی از سروش هیچکس چند ساعت قبل منتشر شده در نقد اعضای ملتفت که اشارهای هم به علی سورنا داشته. اصلیترین وظیفهی یک رسانه شاید شفافیت یک سری مباحث باشد بنابراین این متن قرار نیست از علی سورنا دفاع کند چون کسی که بیش از نوزده سال در آثارش مواضعش را شفاف…برای فهم این موضوع، بهتر است به جای شعار، به کارنامهها نگاه کنیم.اگر منظور از "تفکر پنجاهوهفتی" تکیه بر احساسات جمعی، ساختن دوگانههای مطلق، حذف هر صدای مخالف و وعده دادن رهایی از دل خشونت و فروپاشی است، باید دید چه کسی در عمل به این الگو نزدیکتر بوده است.سروش هیچکس،شاهین نجفی یا علی سورنا؟در تمام سالهای فعالیتش، علی سورنا از دل ایران حرف زده؛ از فقر، تبعیض، سرکوب، ناامیدی و زندگی روزمره مردمی که زیر فشار ساختارهای قدرت زندگی میکنند. نقد او متوجه جمهوری اسلامی بوده، اما نقدش هیچوقت به ستایش هر قدرت جایگزین یا دعوت به هر شکل از سلطه ختم نشده است. در آثارش بارها میتوان دید که مسئله او صرفا تعویض یک حاکم با حاکمی دیگر نیست، بلکه نقد چرخهای است که مدام سلطه را با شکلی تازه بازتولید میکند.در مقابل، تجربه نشان داده کسی که از کلیدواژههای "ایران"، "مردم" و "ضدایران" به صورت گسترده در گفتگوهایش استفاده میکند در عمل رفتار عوامفریبانه دارد و سعی میکند بعنوان یک رپر ملیجک در بغل یک قدرت سیاسی، از احساسات مردم ابزاری برای انکار گذشته و سرکوب تفکرات مخالف فعلیاش بسازد. اتفاقا تفاوت مهم علی سورنا در همین استقلال فکری است. او سالها در ایران مانده، هزینههای فعالیتش را پرداخته و در آثارش کمتر از شعار، بیشتر از مسئولیت، آگاهی و بازنگری حرف زده است. این به معنای معصوم بودن سورنا یا بیخطا بودن او نیست. هیچ هنرمندی فراتر از نقد نیست. اما اگر قرار باشد کسی را به "تفکر پنجاهوهفتی" متهم کنیم، باید ابتدا بفهمیم این تفکر چه بوده و چه کسانی آن را بازتولید یا عرضه میکنند. رپرهایی که داخل ایران هزینهی فعالیت سیاسیشان را پرداخته اند و قربانی هزینههای جنگ در همین خاک و سرزمین بودهاند یا رپرهایی که در انگلیس و آمریکا حرف از پرداخت هزینه میزنند با اینکه هیچ هزینهای متوجهشان نیست و تمام این هزینهها متوجه مردمان داخل این سرزمین است.کسانی که جز نظر خودشان همه را به ج.ا وصل میکنند یا کسانی که سالها تلاش کردند فضای گفتگویی شکل بدهند که در کنار عبور از ج.ا، منافع ملی برای تمام مردمان این سرزمین مهیا شود. انگ و برچسب زدن کار راحتیست ولی قبل از اظهار نظر کودکانه در میانسالگی باید متوجه باشیم که بعنوان عوامفریبترین رپر چندسال اخیر، پشت کلیدواژههایی مثل "مردم" و "ایران" پنهان نشویم و از احساسات مردم در این برههی تلخ و سخت برای فاند خود بهره نبریم.اینکه هر مخاطبی میتواند طرفدار هر رپری باشد به جای خود، ولی اینکه از یک رپر متزلزل فقط بخاطر طرفداری از یک جریان سیاسی، هاله ای از معصومیت شکل بدهید صرفا بازتولید لوپ مداح و پامنبریهایش در ج.ا فاسد است. 🎤 @sorena7sorena7
توییتی از سروش هیچکس چند ساعت قبل منتشر شده در نقد اعضای ملتفت که اشارهای هم به علی سورنا داشته. اصلیترین وظیفهی یک رسانه شاید شفافیت یک سری مباحث باشد بنابراین این متن قرار نیست از علی سورنا دفاع کند چون کسی که بیش از نوزده سال در آثارش مواضعش را شفاف بیان کرده، اگر لازم بداند، خودش بهتر از هر کسی از خودش دفاع میکند. هدف این متن و متن دوم-در پست بعدی- صرفا روشن کردن یک سوءبرداشت است؛ سوءبرداشتی که این روزها با برچسبهایی مثل "پنجاهوهفتی" یا "همسو با جمهوری اسلامی" یا "چپ" به هر صدای مخالفی نسبت داده میشه. 🎤 @sorena7sorena7
