▪️۶۰ روز پس از تفاهم اسلام آباد ✍🏼محبوبه نیاورانی 🔸شصت روز پس از تفاهم اسلام‌آباد، دیگر نمی‌توان ای…

▪️۶۰ روز پس از تفاهم اسلام آباد ✍🏼محبوبه نیاورانی 🔸شصت روز پس از تفاهم اسلام‌آباد، دیگر نمی‌توان این رویداد را صرفاً یک «آتش‌بس موقت» تلقی کرد. این بازه زمانی، تبدیل به یک میدان آزمون بزرگ برای سنجش عمق راهبردی دو طرف شده است. نتیجه این آزمون، روایتی است…🔸برخلاف تصور اولیه آمریکا مبنی بر تضعیف ایران در اثر درگیری، در این ۶۰ روز ثابت شد ایران نه تنها تضعیف نشده، بلکه با بهره گیری از اهرمهای راهبردی، جایگاه خود را مستحکم تر از قبل ساخته و آمریکا را در موضعی سرگردان و بدون راهبرد روشن قرار داده است. تهران هم  توانسته ساختار خود را بازسازی کند و هم قدرتمندتر و تهاجمی تر از دوران جنگ ظاهر شده بطوریکه ترامپ نیز این سرسختی ایران را ستایش و به توانمندی‌های ایران در برابر فشارها اذعان کرده است. او گفته است: «هر کسی در جایگاه ایران بود تا حالا تسلیم شده بود. ایرانی‌ها نشدند، پس برای همین آنها را ستایش می‌کنم و ارزش قائل هستم.» این سخنان نشان‌دهنده اذعان ضمنی واشنگتن به شکست راهبرد فشار حداکثری و تغییر رفتار ایران است.🔸برخلاف آنکه ترامپ همیشه ادعا می کند «کنترل کامل» تنگه هرمز را در اختیار دارد، اما داده‌های رهگیری کشتی‌ها نشان می دهد که تنها ۱۴ کشتی در یک روز از این تنگه عبور می‌کنند؛ در حالی که پیش از جنگ، این رقم بیش از ۱۳۰ کشتی در روز بود.🔸اسوشیتدپرس نیز در گزارشی به تلاش های عاجزانه امریکا برای شکستن بن‌بست دیپلماتیک میان آمریکا و ایران اشاره کرده و نوشته«در شرایطی که ایران موضعی هرچه تهاجمی‌تر اتخاذ کرده و مذاکرات برای پایان دادن به جنگ متوقف شده است، به نظر می‌رسد دولت ترامپ در حال گسترش تماس‌های خود با طیف وسیع‌تری از کشورها مانند یونان و اتریش است وبی‌سروصدا دامنه تماس‌های خود را به بازیگران شاید غیرمنتظره‌ای در اروپا نیز گسترش داده است.»🔸این بازسازی، تنها یک بازسازی «تدافعی» (پر کردن خلأها) نبوده، بلکه یک بازسازی «تهاجمی» در عرصه روایت‌سازی و دیپلماسی عمومی بوده است. ادعای ۳۸‌باره ترامپ مبنی بر نزدیک‌بودن توافق، در مقابل اعلام «هیچ پیشرفتی» از سوی منابع ایرانی، یک جنگ روانی کاملا یک‌طرفه را ترسیم می‌کند. در این جنگ، ایران با سکوت دیپلماتیک، به مراتب قوی‌تر از شتاب‌زدگی کلامی ترامپ عمل کرده است. 🔸فراتر از چالش انرژی، چالش تزلزل اعتماد متحدان، به یکی دیگر از پیامدهای خطای راهبردی واشنگتن در رویارویی با تهران، تبدیل شده است. نحوه ورود و خروج از بحران و نیز ناکامی آمریکا در تحمیل نتیجه‌ای قاطع، این باور را در کشورهای منطقه تقویت کرده که اتکای صرف به آمریکا می‌تواند به ریسکی بزرگ بدل شود. ازاین‌رو، شاهد هستیم عربستان، امارات و سایر بازیگران محلی، روند تنوع‌بخشی به روابط امنیتی و سیاسی خود را شتاب بخشنده‌اند؛ خواه از طریق همکاری با قدرت‌های نوظهور مانند هند و پاکستان، خواه با ایجاد پیمان‌های مستقل منطقه‌ای نظیر توافق مکه. فرید زکریا نیز در این باره می‌نویسد: «عربستان و قطر تنها پارسال از ترامپ تعهدات امنیتی گرفتند، اما اعتبار قول‌های او در نزد همتایان خارجی‌اش، همچون اعتبارش در برابر بانکداران نیویورکی است.»🔸حالا پس از ۶۰ روز، تصویر روشنی از دو بازیگر اصلی ترسیم شده است. ایران قدرتمندتر، با ثبات‌تر و مسلط بر اهرم‌های فشار راهبردی ظاهر شده و در مقابل، آمریکا با سیاستی سرگردان، فاقد راهبرد شفاف، و با دست خالی در افکار عمومی داخلی و بین‌المللی روبه رو است. اظهارات مکرر ترامپ درباره نزدیکی توافق، در تضاد کامل با واقعیت میدانی و عدم پیشرفت مذاکرات قرار دارد. امروز، ایران به خوبی نشان داده که با صبر راهبردی و بهره‌گیری از توانمندی های خود، می‌تواند نه تنها در برابر فشارها ایستادگی کند، بلکه معادلات را به سود خود تغییر دهد و آمریکا را در موضعی انفعالی و فاقد ابتکار قرار دهد. امروز، آمریکا سردرگم‌تر از همیشه است و دولت ترامپ، با دستانی تهی‌تر از هر دوره‌ای، در انتظار حرکتی از سوی تهران است؛ حرکتی که تهران هیچ عجله‌ای برای انجام آن ندارد.@sobhe_no