چقدر احساس تنهایی می کنی؟گاهی باید شبیه همان تخته‌پاره بود؛ بی‌لنگر، بی‌مقاومت، رها در آغوش موج‌ها.…

چقدر احساس تنهایی می کنی؟گاهی باید شبیه همان تخته‌پاره بود؛ بی‌لنگر، بی‌مقاومت، رها در آغوش موج‌ها.ما آدم‌های عجیبی شده‌ایم. در شلوغ‌ترین نقطه‌ی زندگی، درست وسط گپ و گفت با آدم‌هایی که ظاهراً به ما نزدیک‌اند، ناگهان سکوت می‌کنیم و ذهنمان پرت می‌شود پیش کسی که شاید فرسنگ‌ها از ما دور است، اما ضربان قلبمان را از پشت همین فاصله‌ها می‌فهمد. چه تضاد غریب و تلخی است؛ اینکه گاهی غریبه‌ترین آدم‌ها، آشناترینِ روان ما می‌شوند و نزدیک‌ترین‌ها، دورترین.همه ما یک آسمان ابری در گوشه سینه‌مان داریم که گاهی فقط منتظر یک تلنگر است. بغضی که اتفاقاً اصلاً نشانه ضعف نیست؛ خودِ رهایی است. تلاشی است برای شستن غبار از روح خسته‌ای که از تظاهر به «من حالم خوب است» به ستوه آمده. اگر شما هم روزهایی حس می‌کنید تعلقی به هیچ‌کس و هیچ‌کجا ندارید، اگر امروز دلتان گرفته و هوای گریه دارید، جلوی این باران مقدس را نگیرید. بگذارید ببارد. بگذارید این تخته‌پاره‌ی خسته، سبک شود و بالاخره به ساحل آرامش برسد. گاهی تنها راه پیدا شدن، گم شدن در دل همین قطره‌هاست... 🌧️🌊شما آخرین بار که این آسمان ابری رو تو دلتون حس کردید، کی بود؟ اجازه دادید ببارید یا بغضتون رو قورت دادید؟ 👇 برام بنویسید، اینجا کسی غریبه نیست.💬 ارتباط با ادمین: @signalkamal_admin# دل نوشته# فرهاد پیری محقق و مدرس دوره های شخصیت شناسی و تیپ شناسی#هوای_گریه #همایون_شجریان #سیمین_بهبهانی