شماران سیستم

تصور کنید وارد یک شرکت در سال ۲۰۳۰ شده‌اید. واقعا فکر می کنید تا 4 سال دیگه با این روند سازمان ها چه تغییری کردن؟اما یک چیز تغییر کرده:بخش زیادی از کارهایی که امروز برای پیدا کردن اطلاعات، گزارش‌گیری و هماهنگی انجام می‌دهیم، دیگر دستی نیست. در سازمان ۲۰۳۰، قرار نیست انسان‌ها فقط سریع‌تر کار کنند.قرار است زمان بیشتری برای فکر کردن، تصمیم گرفتن، خلاقیت و حل مسئله داشته باشند.ماشین‌ها داده را جمع می‌کنند. سیستم‌ها الگوها را پیدا می‌کنند. هوش مصنوعی پیشنهاد می‌دهد.اما تصمیم نهایی همچنان به انسان مربوط است. این مهمترین بخشی هست که خیلی از سازمان ها و حتی مدیران فکر می کنند تغییر می کند اما همچنان انسان ها هستند که تصمیم می گیرند. قرار نیست هوش مصنوعی به جای انسان ها تصمیم گیری کند.@shomaraan

مدیرعامل واقعاً به چند گزارش نیاز دارد؟یک روز کاری را تصور کنید ...صبح هنوز شروع نشده، چندین گزارش روی میز شما قرار گرفته است:گزارش فروش،گزارش مالی،گزارش تولید،گزارش موجودی،گزارش منابع انسانی...همه چیز به ظاهر تحت کنترل است.اما یک سؤال مهم وجود دارد:آیا این همه اطلاعات واقعاً به تصمیم بهتر کمک می‌ کند؟گاهی مشکل سازمان‌ ها کمبود اطلاعات نیست؛مشکل، گم شدن بین اطلاعات است.وقتی مدیرعامل برای پیدا کردن یک پاسخ ساده باید بین ده‌ ها گزارش مختلف جست‌ و جو کند، یعنی اطلاعات وجود دارد، اما هنوز به بینش تبدیل نشده است.مدیرعامل معمولاً نمی‌ خواهد بداند در هر بخش چه اتفاقی افتاده؛می‌ خواهد بداند:🔹 کجا یک فرصت در حال شکل‌ گیری است؟🔹 کجا یک مشکل قبل از تبدیل شدن به بحران دیده می‌ شود؟🔹 کدام تصمیم، بیشترین تأثیر را روی آینده سازمان دارد؟@shomaraan

⁠تصمیم اشتباه، نتیجه داده اشتباه است.خیلی وقت‌ها وقتی نتیجه یک تصمیم خوب نیست، اولین واکنش این است که بگوییم «تصمیم اشتباه بود.»اما آیا همیشه مشکل از تصمیم است؟فرض کنید مدیرعامل تصمیم می‌گیرد تولید یک محصول را افزایش دهد؛ چون گزارش فروش، رشد تقاضا را نشان می‌دهد.تصمیم منطقی است.اما اگر همان لحظه موجودی مواد اولیه رو به اتمام باشد، ظرفیت تولید محدود شده باشد یا نرخ مرجوعی آن محصول در حال افزایش باشد، نتیجه چه خواهد شد؟مشکل از تصمیم نبود؛ مشکل از تصویری بود که برای تصمیم‌گیری در اختیار مدیر قرار گرفت.در بسیاری از سازمان‌ها، هر واحد فقط بخشی از واقعیت را می‌بیند:مالی، هزینه‌ها را می‌بیند.فروش، سفارش‌ها را.تولید، ظرفیت را.انبار، موجودی را.منابع انسانی، وضعیت کارکنان را.وقتی این تکه‌های اطلاعات کنار هم قرار نگیرند، مدیران ناچارند با تصویری ناقص تصمیم بگیرند؛ و حتی بهترین مدیران هم با داده‌های ناقص، همیشه بهترین تصمیم را نخواهند گرفت.سازمان‌های موفق فقط به دنبال «گزارش بیشتر» نیستند؛ آن‌ها تلاش می‌کنند تصویر کامل‌تری از واقعیت داشته باشند.چون کیفیت تصمیم‌ها، مستقیماً به کیفیت داده‌هایی بستگی دارد که پشت آن تصمیم‌ها قرار دارند.شما چه فکر می‌کنید؟در سازمان‌ها، تصمیم‌های اشتباه بیشتر از کمبود تجربه مدیران ناشی می‌شوند یا از داده‌های ناقص و پراکنده؟@shomaraan

بسیاری از مدیران تصور می‌کنند مشکلات سازمان «ناگهانی» ایجاد شده اند. 😱اما واقعیت این است که بیشتر بحران‌ها، از مدت‌ها قبل نشانه‌هایی دارند؛ فقط این نشانه‌ها در بخش‌های مختلف سازمان پراکنده‌اند.ممکن است کاهش سود، از تاخیر در تامین مواد اولیه شروع شده باشد.👁️ممکن است افت رضایت مشتری، ریشه در برنامه‌ریزی تولید داشته باشد.ممکن است افزایش هزینه‌ها، نتیجه دوباره‌کاری‌هایی باشد که ماه‌هاست در حال تکرارند.وقتی هر واحد فقط اطلاعات خودش را می‌بیند، مدیرعامل معمولاً آخرین کسی است که از تصویر کامل باخبر می‌شود.مدیریت داده‌محور یعنی کنار هم قرار دادن این تکه‌های پراکنده، تا قبل از آنکه یک مسئله کوچک به یک بحران بزرگ تبدیل شود، بتوان برای آن تصمیم گرفت.شما فکر می‌کنید بزرگ‌ترین مشکلی که معمولاً دیر به مدیرعامل گزارش می‌شود چیست؟.@shomaraan

چرا بعضی برنامه‌های تولید هیچ‌وقت دقیق اجرا نمی‌شوند؟چون اطلاعات واقعی دیر به‌روزرسانی می‌شود.وقتی:❌ موجودی دقیق نباشد❌ سفارش‌ها شفاف نباشند❌داده‌ها بین واحدها هماهنگ نباشدبرنامه‌ریزی هم از واقعیت فاصله می‌گیرد.تصمیم خوب، به اطلاعات دقیق وابسته است.برنامه‌ریزی تولید در شرکت شما چقدر دقیق است؟@shomaraan