سلام و عرض ادب گروه‌های علمی برای هم‌افزایی، نقد منصفانه و انتقال تجربه شکل می‌گیرند. اما پدیده‌ای…

سلام و عرض ادب گروه‌های علمی برای هم‌افزایی، نقد منصفانه و انتقال تجربه شکل می‌گیرند. اما پدیده‌ای تأسف‌بار در برخی از این فضاها رواج یافته است: حضور «روح ناظر» !!این عزیزان در بحث‌ها و چالش های علمی سکوت مطلق اختیار می‌کنند، حتی یک فریم از تجربیات ارزشمندشان را به اشتراک نمی‌گذارند. فقط تماشا کنند. اما به محض فرا رسیدن زمان رونمایی کتاب، همایش یا کارگاه، همان گروه تبدیل می‌شود به محلی برای تبلیغات.مسئله تبلیغ دستاوردها نیست، که این حق هر پژوهشگری است. مشکل، تناقض رفتاری است و بهره‌برداری یک‌طرفه از دانش جمعی است. کافی است نگاهی به کتاب‌های چاپ nام شان بیندازیم ــ همان کتاب‌هایی که مدیون سیستم مدرک‌گرای بیمار آموزشی هستند ــ اصلاحات، ویرایش‌ها و نکات کلیدی بسیاری از چاپ‌های جدیدشان، دقیقاً همان مطالبی است که اعضای فعال گروه‌ها در بحث‌ها، پاسخ‌ها و گفتگوهایشان تصحیح کرده‌اند!به زبان ساده، دیگران زحمت می‌کشند، اشتباهات را پیدا می‌کنند، راه‌حل می‌دهند، کج آموزی ها و ایرادتشان را که خود تیشه ای به جان بی رمق سیستم آموزشی است تصحیح می‌کنند. و این بزرگواران با استفاده از مطالب همین گروهها، به ویرایش کتاب هایشان دست می زنند و دوباره به همان سیستم و جمع می‌فروشند!!! این نه تجارت علمی، که چرخه‌ای هوشمندانه از بازیافت محتوا است!اعتبار واقعی یک متخصص، در تعداد بنرهای روزانه‌اش نیست، در تواضع علمی، پاسخ‌گویی و سهمی است که در پهن کردن سفره دانش جمعی دارد. کتاب و همایش زمانی ارزشمندند که ریشه در گفت‌وگوی واقعی و نقد سازنده داشته باشند، نه فقط در رزومه‌سازی لحظه‌ای.بیایید گروه‌ها را دوباره به محل مباحثه و هم‌افزایی تبدیل کنیم، نه صندوق پیام‌های بازرگانی. اگر از سفره علمی دیگران بهره می‌بریم، سهمی هم در پهن کردن آن داشته باشیم.🙏🙏🙏