نزار قبانی یه‌ زنی رو ترسیم می‌کنه به‌نام «لم تخلق للنسیان»:زنی‌که برای فراموش‌شدن خلق نشده. می‌گه:…

ای خالق اندوه نامرئی من، چرا ترکم نمی‌کنی؟ چرا نمی‌روی، تو که بی‌قرارترین مادیان دنیایی؟

یادم هست وقتی عاشق شده بودم حتی در راه رفتن هم احتیاط می‌کردم ، انگار ظرفی درون سینه‌ام جا داشت که پر از مایعی گران‌بها بود و من می‌ترسیدم که این مایع گران‌بها از درون آن جاری شود .#ایوان_تورگنیف

منی كه اسبم را اين چنین چهار نعل مى‌تازم، آيا مى‌خواهم برسم يا دارم فرار مى‌كنم؟جمال ثریا

شب بخیر ای کسی که مدتهاست واسه هر ذره‌ی زندگیت می‌جنگی و کسی هم اطرافت نیست بهت بگه دمت گرم...

حتی اگر از تاریکی های درونت برایم حرف بزنی من تورا طوری نگاه میکنم که انگار خورشیدی…