آدمی که دعا می‌کند در هر صورت حالش خوب است.آدمی که می‌داند مشکل از نیاز نیست، مشکل از عرضه‌ی نیاز ا…

آدمی که دعا می‌کند در هر صورت حالش خوب است.آدمی که می‌داند مشکل از نیاز نیست، مشکل از عرضه‌ی نیاز است، زرنگ است.یا چنان که فاروق رضی الله عنه می‌گوید: «غم من اجابت نیست، غم من دعا است».می‌دانید چرا؟ چون تا وقتی دعا هست، اجابت هم هست. چون تنها دعاهای نگفته اجابت نمی‌شوند.مساله‌ی اصلی خود دعاست.رازِ خلوتِ زیبای دعاگویان همین است. داشتن یک خط مستقیم با بالاترین مقام جهان هستی. بدون وقت قبلی، بدون دربان، پارتی و واسطه.محبت، نیاز، علمو چون خداوند کامل است، جنس رابطه با او را نمی‌شود به طور کامل مثال زد. ما در این جهان خواهان رابطه با خیلی‌هاییم. برخی را صرفا به خاطر محبوبیت‌شان. مانند بازیگران، بازیکنان، خواننده‌ها و دیگر سلبریتی‌ها. اینجا صرف یک لبخند و امضا و سلفی هم کافی است.گاه رابطه‌ای که خواهانش هستیم رابطه با یک شخصیت قدرتمند است. اینجا محبوبیت کمرنگ‌تر است و تو بیشتر خواهان کمی از آن کیک قدرت هستی یا شاید نیازی داری که با نفوذ او حل می‌شود.گاه رابطه‌ی ما برای علم و آگاهی است. مانند تماس با یک نویسنده، پرسش از یک استاد در راهرو دانشکده و...خداوند کامل است و نیاز ما هم باید کامل باشد. یک دعاگوی کامل همه‌ی اینها را می‌داند. او خواهان محبت است، بخشی از دعا صرفا مناجات است، صرفا ستایش است. دعا را اینگونه آغاز می‌کنند: با بیان محبت خود با محبوب، با بیان اینکه چرا نزد ما محبوب است. با «حمد».این محبوب، غنی و قدرتمند نیز هست. اینجا نیاز به میان می‌آید. نیازی که همراه با محبت مطرح می‌شود. و او شنیدن نیاز دوستانش را دوست دارد.اگر دعا می‌کنی، اگر شیفته‌ی تنهایی هستی برای راز و نیاز، دیگر غمی نیست. نیازی نیست که به کسی بگویی تا برایت دعا کند اصلا. حیف دعا نیست که خودت به زبانش نیاوری؟ حیف نیست این خط تماس مستقیم بیست و چهار ساعته را بدهی تا دیگری با آن رابطه برقرار کند؟ نمی‌گویم نمی‌شود یا درست نیست. می‌گویم حیف است... حیف است.عبدالله محمد