✍دل نویس های من✍

یه مطلب توی اینستا دیدم منو به فکر فرو برد و حقیقتا ناراحتم کرد...یه مادری رو نشون داده بود که بچه ی چند ماهه شو که می خواد سوار هواپیما بکنه برای اینکه بقیه مسافران از جیغ و گریه احتمالی کودکش اذیت نشن دویست بسته کوچک برای مسافران آماده می کنه که توش یک نامه از زبان کودک برای عذرخواهی هست و گوش گیر و خب البته یه چیز دیگه برای پذیرایی از مسافران هواپیما...بعد پایینش گفته بود کار این خانم رو تحسین می کنید یا احتیاجی به عذرخواهی نبود؟دلم گرفت...چرا مادرها مخصوصا وقتی فرزندی زیر دو سال دارن که واقعا کنترلی روی رفتار و کنشش ندارن باید در جامعه اینقدر تحت قضاوت و تحت فشار باشن که خودشون رو مجبور به عذرخواهی احساس بکنن؟چرا جامعه سعی نمی کنه مادرها رو یه کم بیشتر درک بکنه؟بیا از امروز تصمیم بگیریم یه قدمی در راستای همدلی با مادرانی برداریم که بچه ی خیلی کوچیک دارن...یعنی چی؟دوباره اگه بچه ی خیلی کوچیکی دیدی که توی یه مکان عمومی خیلی سر و صدا می کنه اول از همه جوری رفتار نکنی که بروز بدی داری اذیت میشی این اولین قدم برای همدلی با مادرهدومین قدم اینه که اگه برات امکانش بود سعی کنی بار این فشار رو از رو مادر کم بکنی و کمکش کنی.ولی اگه نمی تونی کمک بکنی حداقل کاری که در همدلی با این قشر از جامعه می تونیم بکنیم اینکه که لااقل بی تفاوت باشیم و به اون مادر حس عذاب وجدان و حس گناه ندیم با نگاه هامون و غر زدنمون و موذّب کردنش...بیایم با هم مهربون تر باشیم .شاید خودمون هم یه روز احتیاج به این درک متقابل داشته باشیم...میشه جهان رو به جای راحت تری برای زندگی تبدیل کرد اگر بیشتر مراقب حال و احوال هم باشیم و دیگران مجبور نباشن برای کوچکترین مسئله ای که خودشون هم مقصر نیستن از ما عذرخواهی کنن...#شقایق۵۳@shahrzad3456