فروید و فرافکنیِ تروماگاهی آنچه بیش از همه در دیگری آزارمان میدهد، چیزی نیست که واقعاً در اوست؛ بل…
انتشار: 2026/08/11 19:40 UTCدریافت: 2026/08/12 14:36 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/12 14:36 UTC
فروید و فرافکنیِ تروماگاهی آنچه بیش از همه در دیگری آزارمان میدهد، چیزی نیست که واقعاً در اوست؛ بلکه چیزی است که خودمان نتوانستهایم در خودمان تحمل کنیم.فروید نشان میدهد که روان انسان همیشه قادر نیست با برخی تجربهها، امیال، خشمها، ترسها و تعارضهایش مستقیماً مواجه شود. آنچه تحملناپذیر است ممکن است سرکوب شود و سپس به شکلی تغییریافته بازگردد.یکی از این شکلها فرافکنی است:من خشم خودم را در دیگری میبینم.ترس خودم را به دیگری نسبت میدهم.میل یا خصومتی را که پذیرفتنش برایم دشوار است، در دیگری کشف میکنم.و گاهی حتی تروما نیز میتواند بر نحوه دیدن دیگران و تفسیر رفتارشان اثر بگذارد.کسی که بارها تحقیر شده، ممکن است در یک جملهی کاملاً عادی، تحقیر ببیند.کسی که بارها طرد شده، ممکن است سکوت دیگری را نشانهی طردشدن بداند.کسی که خیانت دیده، ممکن است در هر فاصلهای نشانهی خیانت جستوجو کند.اما اینجا یک نکتهی ظریف وجود دارد:فرافکنی به این معنا نیست که هر چیزی که میبینیم «توهم» ماست.ممکن است دیگری واقعاً رفتار آزارگرانهای داشته باشد؛ اما تجربههای گذشته میتوانند نحوهی ادراک، تفسیر و واکنش ما به آن رفتار را نیز شکل دهند.به همین دلیل، روانکاوی فقط نمیپرسد:«دیگری با من چه کرد؟»بلکه میپرسد:«من با آنچه دیگری با من کرد، چه کردم؟»و شاید دشوارترین مرحلهی خودشناسی همینجاست:تشخیص اینکه کدام بخش از رنجِ امروز، واقعاً از وضعیت اکنون میآید و کدام بخش، صدای زخمی از گذشته است که هنوز در اکنون ما سخن میگوید.#فروید #روانکاوی #فرافکنی #تروما #ناخودآگاه #روانشناسی #فلسفه

